Interview

Yellow Claw niet verbaasd dat ze de wereld veroveren

Yellow Claw

Ze zijn het hardst klappende partyvuurwerk van dit moment en staan op nummer 1 in de VS. Toch is het Nederlandse dancetrio Yellow Claw zelf niet zo verbaasd dat zij de wereld veroveren.

Yellow Claw in Paradiso Foto Daniel Cohen

In de kelder van Paradiso is de opwinding voelbaar én hoorbaar. Fans delen op geanimeerde toon verhalen over hun idolen. Idolen die over de wereld toeren en de mondiale clubscene opschudden. Idolen die zo dadelijk op het podium van Paradiso staan maar die hier, op dit moment, tijdens de meet&greet, hun bewonderaars begroeten, handjes schudden en selfies maken. Zomaar, alsof het niets is. Yellow Claw is in da house en je kunt ze aanraken!

Als één van de jongens van het Amsterdamse dancetrio - Jim Aasgier (Jim Taihuttu, 34), Nizzle (Nils Rondhuis, 28) of mc Bizzey (Leo Roelandschap, 30) - een fan aanspreekt, dempt de verlegenheid meteen het gespreksvolume. Bij de meisjes wil er nog wat gegiechel uit de hogedrukpan van emoties ontsnappen.

Wat ze zo leuk vindt aan de muziek van The Claw? Marlou Ruwette (17) uit Zeist, in roze jack met grote, witte Yellow Claw-letters, koestert een geplastificeerde foto van Clawer Nils en neemt zich voor: 'Dit ga ik zo goed mogelijk beantwoorden.' Dan, met de ernst van een getuige bij de rechtbank: 'Yellow Claw maakt muziek die me precies hetzelfde gevoel geeft als de achtbaan. En qua persoonlijkheid vind ik ze - o God, ik krijg tranen in mijn ogen - zo lief en zo spontaan.'

Ze is niet enige die de jongens op handen draagt. Jim Taihuttu herinnert zich nog de meet&greet in Indonesië. 'Hadden fans voor ons gekookt. Weet je nog dat ze met soep naar het hotel kwamen?' Nils Rondhuis: 'Of dat ze cadeautjes hadden meegenomen voor de vrouw van Leo?'

Bijkomen

Terwijl het rumoer van de fans nog naborrelt, moeten de Clawers een paar kleedkamers verderop ook nog even bijkomen.

'Supervleiend, hoor', zegt Rondhuis, 'maar ook een beetje vreemd. Je weet soms gewoon niet hoe te reageren als een fan zegt: eindelijk kan ik je ontmoeten. We zijn supernormale jongens en dan zetten ze je op zo'n troon.'

Ze zijn dan ook een van de populairste electronische danceacts ter wereld. Het ging van vanuit de Amsterdamse club Jimmy Woo, waar ze in 2010 een moshpit creërden met vuige hiphop en aan gabber verwante hardcore, naar de wereldtournee nu, die ze langs alle grote clubs en dancearena's brengt. Het trio mengt stijlen als trap, (snelle, agressieve dance aangedreven door drumcomputers met jarennegentiggeluid, sissende hihats en synths), hiphop en dubstep tot het hardst klappende partyvuurwerk van dit moment. Een frontale botsing van kermis en gekkenhuis. De beats rampestampen lomp, de synths zagen venijnig en samen fokken ze elkaar tot hooliganeske bravoure voor de dansvloer. Niet subtiel, wel effectief. Songtitels: Krokobil, Allermooiste feestje.

Diplo

Diplo, Amerikaans producer/dj, opperhoofd van dance act Major Lazer en handelsreiziger in hippe dance, tekende Yellow Claw voor zijn Mad Decent label. De release van het eerste echte album draagt als titel het motto voor de band Blood for Mercy, wat cool klinkt maar niets betekent. O ja, Blood for Mercy is ook nog op nummer één binnen gekomen in de Amerikaanse Billboard dance charts.

Op het album hoor je typische Yellow Claw-elementen. In het nummer Nightmare galmt de horror je tegemoet en vlak voor de zogenoemde drops worden drumsalvo's en synth- misthoornfrequenties tot een ondraaglijk niveau opgeschroefd, waarna je meters diep in een luchtkussen van bas valt. Maar de nieuwe single In My Room is juist een laidback hiphopschuiver. Wild Mustang heeft kabbelende gitaartjes en plonkende marimba's die je, vloekend in de Yellow Claw-kerk, rustgevend zou kunnen noemen. En nee, die uitstapjes, weg van het hardcoregeluid, zijn niet gemaakt met het oog op de internationale mainstreammarkt.

Taihuttu: 'Natuurlijk, wat we hiervoor maakten was harder. Maar dat waren ook allemaal losse singles. De losse vuistslagen, zeg maar. Dit album is een gevecht dat bestaat uit twaalf rondes. Dat zijn niet alleen maar non-stop slagencombinaties. Dit was de eerste keer dat we de studio in gingen en muziek maakten die we niet per se in de club hoefden te draaien. Van de helft zouden we een jaar geleden hebben gezegd: 'Nee, is niks'.

Yellow Claw Foto Daniel Cohen

Meer dan muziek

Tot zover de muzikale kant van de zaak. Yellow Claw behelst meer. Taihuttu, naast Clawer ook mede-oprichter van film- en reclamebedrijf Habbekrats en regisseur van de speelfilm Wolf (die in 2013 een Gouden Kalf ontving voor beste regie), ziet Yellow Claw als een platform. 'Weliswaar gedragen door de muziek, maar de kledinglijn, bijvoorbeeld, doet het ook heel goed.' (Niets van gelogen. Iedereen in Paradiso draagt minstens één kledingstuk met de woorden Yellow, Claw, Blood of Mercy erin verwerkt.) Verder doen ze management, hebben ze een platenlabel en bieden ze jonge regisseurs de gelegenheid videoclips voor hen te maken.

En juist omdat ze zo'n selfmade band zijn, zijn ze beter toegerust op de 21ste eeuw, vinden ze zelf, dan de muziekindustrie. Taihuttu: 'Veel van wat de industrie doet, is met de komst van streamingdiensten en sociale media achterhaald.'

Rondhuis: 'Wij hebben ook wel even gedacht dat we fysiek plaatjes moesten uitbrengen, omdat dat nu eenmaal de gewoonte is. Terwijl we aan het begin van onze carrière juist al veel van onze muziek weggaven via Soundcloud. Maar waarom zouden we de helft van onze rechten afstaan om iets uit te brengen dat steeds minder wordt verkocht?'

Die gedachte betekende de geboorte van hun onafhanklijke Barong Family-label. Het nieuwe album Blood for Mercy is wereldwijd nog wel uitgekomen bij Dipl's Mad Decent, in plaats van op hun huismerk. Maar de jongens van Yellow Claw denken dat fysieke geluidsdragers er uiteindelijk niet toe zullen doen.

Memento's

In hun huidige functie, althans. Taihuttu: 'Fans blijven ze kopen, maar om een andere reden. Het zijn memento's geworden voor een muzikale ervaring die je nu online beleeft. Ze worden misschien niet eens meer gedraaid, maar wel gekoesterd.'

Dat merkten ze al toen ze hun vorige mixtape uitbrachten op een wel heel gedateerd muziekmedium: het cassettebandje. Rondhuis: 'Misschien belanden maar dertig van die 5.000 tapejes daadwerkelijk in een walkman. De kids die ze hebben gekocht, hebben de muziek sowieso gedownload op hun smartphone. Voor hen is het een souvenirtje.'

Intussen maakt de Claw deel uit van een grote, nationale sterrenfamilie die het uitstekend doet in de internationale dancescene. Holland is hot, getuige de dj-triomftochten van Tiësto, Armin van Buuren, Martin Garrix en Hardwell; in de Verenigde Staten allemaal geschaard onder het kopje electronic dance music (edm).

Rondhuis: 'We worden altijd op het Nederlandse succes aangesproken. Zo van, wat zit er toch bij jullie in het water?'

Taihuttu: 'Volgens mij is het grootste verschil, met in elk geval Amerika, dat dance in deze vorm en op deze schaal dáár nog betrekkelijk nieuw is. Alles komt er nu tegelijkertijd aan, terwijl wij er veel langer mee vertrouwd zijn. Toen ik in de brugklas zat domineerde 2 Unlimited de charts. Aan de ene kant van het schoolplein liepen gasten in bomberjacks van het hardcore Rotterdam Terror Corps. Aan de ander kant klonk er bubbling uit een groepje scooters.

'Dat heeft zich allemaal in onze muzikale opvoeding vastgezet. Maar die opvoeding hebben ze daar helemaal niet. Voor ons is het makkelijk om stijlen uit die geschiedenis te plukken en in onze muziek te verwerken. De jaren dat edm opkwam, konden ze in Amerika niet eens het onderscheid maken tussen al die verschillende stijlen. Daardoor konden we heel makkelijk op uiteenlopende festivals spelen.'

Grote festivalact

Yellow Claw speelde op het meerdaagse megapopfestival Coachella in Californië voor meer dan 200 duizend bezoekers. Ook traden ze op op het dancefestijn Ultra (meer dan 100 duizend bezoekers) in Miami

Valt er met een album op één in de Amerikaanse charts nog wel wat te wensen voor de online clubhitkanonnen? Taihuttu: 'Ja, world domination.' Hij grinnikt. Roelandschap: 'Misschien eerder een bepaalde status dan iets heel concreets. Dat je een begrip wordt met je muziek en een groter publiek dan alleen dat van de club aanspreekt. Dat je je kunt vergelijken met een Justin Bieber.'

Taihuttu drukt liever een stempel op de muziek van deze tijd en wil bij het rijtje grote festivalacts horen. Dan zouden ze sowieso een optreden op een groot nationaal popfestival aan hun cv moeten toevoegen. Want op Pinkpop noch Lowlands stonden ze op het podium.

Taihuttu: 'Nooit gedaan, nooit gevraagd. We vallen er een beetje buiten, denk ik.'

Roelandschap (na een seconde pauze): 'Wel Pukkelpop in België.'

Taihuttu: 'Sziget in Hongarije.'

Voelen ze zich in Nederland genegeerd?

Taihuttu: 'Neuh. Veel bij ons is allemaal via het buitenland gegaan en geregeld. Misschien komt het later nog een keer...'

Hij bedenkt plots iets. 'Je hebt tijdens de Uitmarkt hier in Amsterdam toch altijd zo'n concert van een populaire artiest en een symfonieorkest? Dat willen wij ook doen. Kun je erin zetten dat we wachten op een uitnodiging van het Nederlands Philharmonisch?'

Rondhuis: 'Het zou supervet zijn om tijdens de Uitmarkt een aantal tracks te doen met een orkest.'

Zoemen en zagen met strijkers? Wie weet? Misschien dat Yellow Claw in 2016 ook bij de culturele elite de opwinding van het achtbaangevoel achterlaat.

'Kun je erin zetten dat we wachten op

een uitnodiging van het Nederlands Philharmonisch?'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.