Theaterrecensie Wunderbaum

Wunderbaum danst op klompen en legt zo het persoonlijke ongemak in de Nederlandse volksaard bloot (****)

Beeld Sofie Knijff

De geschiedenis van mijn stijfheid; Theater; Door Wunderbaum. 24/5, Stadsschouwburg Utrecht (Spring); nog te zien in Rotterdam, Leeuwarden en Milaan.

Wunderbaum gaat dansen – op klompen. Dat zou de ondertitel kunnen zijn van de voorstelling De geschiedenis van mijn stijfheid van het Rotterdamse theatercollectief Wunderbaum. Want dat is wat de twee acteurs en performers Marleen Scholten en Walter Bart in ruim vijf kwartier doen: dansen op klompen, in tal van stijlen en varianten. En zich verkleden – van campingsmokings van ordinaire Tukkers die uit hun dak gaan tijdens een garagefeest tot traditionele Hollandse klederdracht. Maar nagenoeg de hele voorstelling door hebben ze klompen aan.

Die stijfheid van de titel slaat op onze nationale volksaard – wij Nederlanders zijn niet van die soepele dansers, en moeten zich eerst indrinken om pas tegen sluitingstijd een beetje in beweging te komen. Dat blijkt meteen al aan het begin, in een grappige sketch waarin Bart en Scholten onze houding in dancings en discotheken uitbeelden – van een beetje meedeinen van de ene voet op de andere tot suf mechanisch met de armen in de lucht. Samen met choreograaf Ann Van Den Broek is Wunderbaum gedoken in het hoe en waarom van onze onwillige lichamen en stuntelige motoriek.

Het speelvlak bestaat uit een discovloer, met een draaiende glitterbol en af en toe een rookmachine. Bo Koek componeerde dreinende muziek, verder zijn er wat greatest hits te horen: van How can you mend a broken heart tot Billy Jean. De fascinerendste scène is de parodie op een klassieke pas-de-deux, waarin Scholten op klompen een spitzendans doet, compleet in tutu, bijna als een volleerd ballerina. Bart is met een bewust geforceerde, stoere mannelijkheid haar dansprins; ze eindigen als spartelende zwanen op de grond.

Buitengewoon sterk en eigenlijk ook doodeng is de act waarin beiden twee grofgebekte Tukkers uitbeelden, die op een snoeiharde houseversie van Dans je de hele nacht met mij (wat een leuk liedje van Karin Kent is dat toch!) elkaar met karnemelk bespugen, een hakbijl hanteren en keihard met hun koppen tegen de bar slaan. Aandoenlijk daarentegen is Barts mislukte versierpoging op Marco Borsato’s geweldige ballad Waarom nou jij?, terwijl Scholten dat nummer steeds hysterischer gaat playbacken.

Beide performers volbrengen met bewonderenswaardige volharding deze slijtageslag, af en toe geholpen door enkele figuranten die in entr’actes met timide danspasjes laten zien waartoe stijfheid leidt. Aan het eind zijn de klompen vervangen door enorme houten blokken aan het been. Het markeert het fraaie slot van deze fascinerende mini-dansmarathon, die geen dans wil zijn. De geschiedenis van mijn stijfheid gaat over onze algemene volksaard en het persoonlijk ongemak daarin. Misschien heeft Wunderbaum het niet zo serieus bedoeld, maar uiteindelijk bestaat het hele leven uit klompendansen tegen de klippen op.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.