World Peace Is None of Your Business

Het genieten blijft niet beperkt tot het bestuderen van het tekstboekje

Onverschilligheid is een reactie die eigenlijk niet past op de muziek van Morrissey. Of je houdt onvoorwaardelijk van zijn stem, of je springt gillend van ergernis in de gordijnen. Sinds Morrissey met The Smiths zo'n dertig jaar geleden voor het eerst van zich deed spreken, geldt die scheiding der geesten. Al kon je ook nog van The Smiths houden vanwege het briljante gitaarspel van Johnny Marr of de melodisch knappe liedjes.

Maar zeker als solo-artiest (al sinds 1987) riep Morrissey extreme reacties op. Tot een jaar of vijf geleden, toen zijn laatste album Years of Refusal uitkwam. Er viel toen zelfs voor de meest hardnekkige fan niet veel meer te halen. Vermoeid klinkende zanger, weinig subtiele arrangementen en geen melodie die bijbleef.

En als hij dan weer het nieuws haalde, dan was het of vanwege stupide uitspraken als: 'Het eten van vlees is net zo erg als kindermisbruik', of omdat aangekondigde optredens stelselmatig werden afgezegd.

Een nieuwe Morrissey? Waarom en voor wie nog? Maar dan hoor je World Peace Is None of Your Business voor het eerst en weg is de onverschilligheid. Prachtige titel natuurlijk, maar het is de muziek die eindelijk wat meer ademt. Je hoort een keur aan instrumenten voorbijkomen, van castagnetten tot trompet. Morrissey zingt vooral in laag tempo uitstekend. De muziek is meer op zijn stem geschreven en hoewel er opnieuw geen hitgevoelige nummers zijn te horen, gebeurt er muzikaal eindelijk weer eens wat en blijft het genieten niet beperkt tot het bestuderen van het tekstboekje.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden