Recensie Woodshock

Woodshock van Kate en Laura Mulleavy zonder inhoud is ‘vaagheid om de vaagheid en mooiheid om de mooiheid’ (2 sterren)

Het kleurenpalet van Woodshock bestaat vooral uit fluisterende tinten, vaak voorzien van een waasje. Maar zodra de regisseurs iets concreter worden, gaat het mis. 

Woodshock

Twee sterren

Drama

Regie Kate en Laura Mulleavy

Met Kirsten Dunst

100 minuten

In de Filmhallen, Amsterdam

Er schijnt een nauwelijks bestudeerd psychologisch fenomeen te bestaan dat wood shock heet. Mensen die verdwalen in het bos, kunnen door het gebrek aan de gebruikelijke oriëntatiepunten – straatnaambordjes, wegen – dusdanig in paniek raken dat ze irrationele dingen gaan doen.

Beeld uit de film Woodshock. Beeld FILM STILL

Tenminste, dat vertellen modeontwerpers en zussen Kate en Laura Mulleavy in het persmateriaal dat wordt geleverd bij hun filmdebuut Woodshock. Met een beetje goede wil verheldert dat hun expres desoriënterende, trippy film vol indrukwekkende bossen ietsje – maar niet veel.

In Woodshock geeft Theresa, gespeeld door Kirsten Dunst, haar terminale moeder een joint met gif erin. Daarna zien we haar ronddolen, door het bos of haar (moeders) houtkleurige huis, in een nachtjaponnetje. Ze kijkt af en toe met één oog door een kristallen vaas of in een spiegel. Soms zweeft ze.

Eigenlijk zijn deze scènes nog het sterkst. Als serie van losse plaatjes is de film van de gezusters Mulleavy, bekend van hun modelabel Rodante en in filmkringen van hun schitterende kostuums van Aronofsky’s Black Swan, oogstrelend. Ze zijn dol op de imposante redwood-bomen en op hun vriendin Kirsten Dunst die ook als executive producer op de aftiteling staat – wat in beide gevallen terecht is. Het kleurenpalet bestaat vooral uit fluisterende tinten. Vaak voorzien van een waasje, als op een platenhoes uit de jaren zeventig, soms weer keihard doorbroken door gifgroen neonlicht. Het is romantisch en vervreemdend.

Maar zodra de regisseurs iets concreter worden, gaat het mis. De gekunstelde dialogen worden steeds potsierlijker en worden op rare momenten afgekapt. De verhaallijn, de emotionele ontwikkeling van de vlakke personages, de bedoelingen van de makers? Het is gissen. De Mulleavy’s willen iets met euthanasie. Met wiet. Het is in ieder geval een aanklacht tegen houtkap. Vermoedelijk. Of zoiets.

Ongetwijfeld moet Woodshock een soort droomstaat zijn, een drugstrip van een film, over een vrouw die door rouw en schuldgevoelens de weg kwijtraakt, maar dat is slechts tot op zekere hoogte een excuus: zonder inhoud is het vaagheid om de vaagheid en mooiheid om de mooiheid. 

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.