RECENSIE

Woo Hah! was een fokking heet festival

Met de sterkste hiphopline-up ooit in Nederland was de tweede editie van festival WOO HAH! in Tilburg een opwindend feestje voor de gretige, bezwete fans. Een aanwinst voor de festivalzomer.

Beeld Boudewijn Bollmann

Het is warm, zaterdagmiddag op het Spoorzoneterrein naast het Tilburgse treinstation. Of om met de Eindhovense rapper Fresku te spreken: 'fokking heet'. De zon brandt op het met petjes, hoedjes en natte handdoeken getooide publiek. Het grote zonovergoten buitenpodium is zo rond 4 uur niet eens de warmste plek op het terrein van WOO HAH!, het hiphopfestival dat dit jaar voor de tweede keer in Tilburg wordt georganiseerd.

Binnen in grote oude loodsen loopt het al snel tegen de 40 graden. Wat niemand belet om alle meezwaaiaansporingen van rappers CHO en even later Mocromaniac op te volgen.

Ook is het nooit te warm voor een heuse breakdancebattle. Iedereen druipt van het zweet, maar zelden zie je zo'n opgewekte festivalmeute als zaterdag in Tilburg. Logisch natuurlijk, want het programma is om van te smullen. Los van Nederlandse rappers als CHO, Mocromaniac en Fresku, die aan het begin van de dag geprogrammeerd staan, vormt het internationale aanbod met gemak de sterkste hiphopline-up ooit in Nederland.

En vooral erg actueel. Niemand gaat dezer dagen onder hiphopliefhebbers zo vaak over de tong als de Californische rapper Vince Staples. Zijn album Summertime '06 is nog geen week uit, maar dreigt nu al de soundtrack van deze zomer te worden.

En wat te denken van Joey Bada$$, ook al iemand wiens eerder dit jaar verschenen album B4.DA.$$ zoveel indruk maakte, dat hij misschien wel het meeste publiek op de been krijgt voor het inmiddels al wat afgekoelde hoofdpodium.

Meer nog dan die andere hoofdattractie: Run The Jewels. Prachtig stel, dit rapduo. De grote zwarte ronkende Killer Mike en de blanke, zich schor schreeuwende El-P, en wat een klassiekers staan er op hun eind vorig jaar verschenen Run The Jewels 2. Blockbuster Night Part 1, Lie, Cheat, Steal en Early werden met gretig moshdansen onthaald. Run The Jewels is dan ook zo'n crew die met veel verbale en muzikale krachtpatserij het publiek murw wil beuken. Een beetje op de ouderwetse manier, zoals Public Enemy en KRS-One (op wiens stem die van Killer Mike steeds meer gaat lijken) dat in hun beste dagen deden.

Vince Staples tijdens zijn optreden in Tilburg. Niemand gaat dezer dagen onder hiphopliefhebbers zo vaak over de tong als deze Californische rapper. Beeld Boudewijn Bollmann

Overrompelend

Intimiderend van een andere orde is het optreden later op de avond van Big Sean. Een protegé van Kanye West die op het Canna Stage in de grote loods minstens zo overrompelend begint als zijn leermeester dat pleegt te doen.

Big Sean staat boven op een grote mixtafel en wordt geflankeerd door een drumstel aan de ene kant en dj en toetsenist aan de andere kant. Met een atletische sprong landt hij op het podium. Het klinkt meteen geweldig. Vaak vraag je je af wat de meerwaarde is van 'echte muzikanten' tijdens een hiphopshow. Laat die beats maar van de dj komen, zo is het in hiphop bedoeld. Maar eerder liet Fresku al zien dat zijn nieuwe werk van het in september te verschijnen Nooit Meer Terug prima gedijt met live gespeelde drums en toetsen.

De drummer van Big Sean geeft de raps zelfs een fikse meerwaarde. Hoe bezweet iedereen ook is, de laatste energie wordt er al dansend, wuivend en meebrullend uitgeperst tijdens Big Seans I Don't Fuck With You en Clique, een liedje dat Big Sean samen met Kanye West maakte en dat ook nog altijd deel uitmaakt van Kanye's liveset.

Hoe opzwepend ook en hoe knap Big Seans raptechniek soms overvloeit in een mooi gezongen liedje, een deel van het publiek houdt het halverwege toch voor gezien. Cypress Hill sluit af op het hoofdpodium. Even lijkt Big Sean van slag, tien minuutjes is hij uit concentratie, om dan weer voluit te gaan, dan maar wat minder mensen.

En Cypress Hill doet waarop was gehoopt: een feestelijke cocktail brengen van hits (Insane In The Brain) waarmee de band vooral in de vroege jaren negentig hiphopgeschiedenis schreef.

Kletsnatte handdoek

De locatie van WOO HAH! alleen al is prachtig. Gelegen tussen spoorbaan en vervallen werkplaatsen heeft het de grotestadsambiance die hoort bij hiphop. Schuilen tegen de hitte was echter onmogelijk. Gelukkig was er voor iedereen gratis water en waren er een paar sproeiers. Wie zo slim was een handdoek mee te nemen wist wat hem te doen stond. Handdoek onder de kraan, op het hoofd, petje eroverheen en, hup, terug de moshpit in. Lekker springen met die kletsnatte handdoek over je hoofd. Nieuwe trend?

Beeld Boudewijn Bollmann

Essentiële aanvulling

Die andere oudgedienden op de affiche, Cannibal Ox, hadden het eerder op de dag een stuk moeilijker. Hun klassieke plaat The Cold Vein (geproduceerd door El-P, nu van Run The Jewels) kreeg onlangs een aardig vervolg, maar de raps blijken zaterdagmiddag toch te weinig partygevoelig.

De feestjes zoals neergezet door Big Sean, Run The Jewels, Joey Bada$$ (met zijn geweldige uitstraling en met Paper Trails als een van de sterkste hiphoptracks van het jaar) en Vince Staples zijn de hoogtepunten op dit voortdurend opwindende en dankzij de hitte uitputtende hiphopfestival.

Die Vince Staples, daar gaan we nog veel plezier aan beleven. Hij is niet goed bij stem, maar zijn dj verrast met sober, soms sinister klinkende beats. En wat mooi om te zien hoe de sterke tracks van zijn nieuwe plaat en het minialbum Hell Can Wait zich al in het hoofd van de in Tilburg verzamelde hiphopfans hebben genesteld. Staples hoeft niet te vragen om publieksparticipatie, die komt ongevraagd. Zo gretig, zo enthousiast zo vrolijk en zo meegaand met alles wat er op de podia gebeurt zie je het echt maar zelden op de festivals.

Met twee edities heeft WOO HAH! zichzelf bewezen als een essentiële aanvulling op het al immense aanbod aan zomerfestivals.

Beeld Boudewijn Bollmann
Beeld Boudewijn Bollmann
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden