Reportage Woo Hah

Woo Hah mag zich met recht het grootste hiphopfestival van Europa noemen

Stormzy heerst over Woo Hah, met een woeste en sentimentele show.

Stormzy op Woo Hah. Beeld Erik Luyten Photography

Zuid-Londen is toch echt een andere wereld, krijgen we zaterdagavond in Beekse Bergen te horen. De Engelse rapper Stormzy hamert er ook steeds op, tijdens zijn machtige show op hiphopfestival Woo Hah. ‘De dingen gaan anders bij ons’, zegt hij. ‘Ik neem jullie mee naar de zwarte Britse cultuur.’ Om er dan in te knallen met het geweldige nummer First Things First, een bliksemautobiografie in hakkende raps, bij onderaardse bassen: ‘We were doing road and doing church. Looked the devil in his face, like motherfucker, do your worst.’

Stormzy is in vier jaar tijd van belofte – of zeg maar de hoop van de rauwe Britse grime, want dat is zijn stijl –uitgegroeid tot een van de grootste popsterren van het Verenigd Koninkrijk. Twee weken geleden schreef hij geschiedenis met een ongeëvenaarde headlineshow op het grote popfestival Glastonbury: Stormzy nam heel het Verenigd Koninkrijk in een innige omhelzing en ze zijn er daar nog niet over uitgepraat. Wat mooi dat Stormzy vlak na die spraakmakende doorbraak ook op het hoofdpodium staat van het driedaagse Nederlandse festival Woo Hah.

Ook hier merk je direct dat Stormzy van een andere orde is, en dus ook op artistiek gebied afkomstig uit een andere wereld. De show van het Amerikaanse duo Rae Sremmurd was heftig en feestelijk hoor, een paar uur vóór Stormzy op hetzelfde podium. Maar Stormzy is indringender, eigenlijk onontkoombaar. Hij grijpt zijn publiek, 30 duizend man sterk, bij de keel met tracks als zijn nieuwe hit Vossi Bop, maar ook het al wat oudere, lekker stuiterende Know Me From. Zijn vertolking, en dan vooral de manier waarop hij zijn stem steeds laat overslaan, is steenhard maar tegelijkertijd sensitief. Hij laat zijn publiek springen in woeste moshpits, maar zet intussen ook een meeslepend en soms zelfs sentimenteel spektakel neer, mede dankzij een fantastische visuele show die een licht werpt op het leven in Stormzy’s wijk Croydon en andere Londense buitengebieden.

De Britten doen het goed op de zesde editie van Woo Hah. Stormzy krijgt gezelschap van Skepta, die andere grootheid van de grime. En van Octavian. Maar bijzonder is ook de show van de jonge Engelse rapper en zangeres Little Simz. Op zaterdagmiddag brengt zij het al te opgewonden publiek terug op aarde, met een fijn muzikaal optreden en zowaar een echte band. Little Simz is een geboren verhalenverteller en zij kan haar gevatte teksten kwijt in aanstekelijke hiphop (Pressure), maar ook in groovy soul en disco (I’m So Selfish) en dat maakt een optreden van haar zo plezierig gevarieerd, zeker op een genrefestival als Woo Hah.

Little Simz op Woo Hah. Beeld Erik Luyten Photography

Het festival, dat inmiddels het grootste hiphopfestival van Europa genoemd mag worden, werd ook dit jaar geplaagd door afzeggingen. Grote namen als Kodak Black en Lil Uzi Vert lieten het afweten, om uiteenlopende redenen. Maar toch had je niet het idee dat er gaten waren gevallen in het programmaboekje. Er waren simpelweg genoeg grote namen over, al op vrijdag (Pusha T), op zaterdag natuurlijk (Rae Sremmurd, Stormzy), en zeker ook op zondag (Suicideboys, Travis Scott). Wel jammer dat het fenomeen Sheck Wes, van de megahit Mo Bamba te laat arriveerde en daardoor tegelijk moest optreden met die andere publiekstrekker, Rae Sremmurd. Het was overmacht.

Ook opmerkelijk was het aandeel Nederlandse hiphop op Woo Hah. Je denkt soms dat die weinig op heeft met de grote Amerikaanse en Britse hiphop, dat er echt sprake is van twee kunstzinnige deelgebieden. Dat is ook wel zo: het rijmwerk van Snelle of Young Ellens laat zich in bijna niets vergelijken met dat van Pusha T of Stormzy, maar toch lijkt het Woo Hah-publiek met liefde beide paden te bewandelen. Natuurlijk kijk je af en toe tegen een lege tent aan, bij bijvoorbeeld de Nederlandse acts Young Ellens of Yung Internet. Dan is de match net even niet perfect. Maar bij rapper Joost zie je dat Woo Hah net zo hard los kan gaan op een vrolijke, van pret uit elkaar spattende show van een landgenoot.

Rae Sremmurd op Woo Hah. Beeld Erik Luyten Photography

Joost (Klein) moet de middag van zijn leven hebben gehad, en dat was ook wel te merken toen het publiek bij Rae Sremmurd de Friese rapper na diens show voorbij zag varen op een bootje, op weg naar de backstage. Joost ging helemaal uit zijn plaat op de motorboot, en met dat boottochtje tussen het tentpodium voor vooral Nederlandse rap naar het kolossale hoofdpodium voor vooral buitenlandse grootheden verbond hij eigenlijk die twee hiphopwerelden: van Nederlands popspektakel naar internationaal cultuurgoed. 

Het is goed dat Woo Hah blijft proberen de héle hiphopcultuur bij elkaar te brengen op één groot en steeds hoogwaardiger georganiseerd festival.

Gezichtsmaskertjes

Vorig jaar werd festival Woo Hah, aan het strand bij recreatieterrein Beekse Bergen, een soort zandstorm door droogte en rukwinden. Dit jaren waren maatregelen getroffen: voor de grote podia waren plastic vloeren aangelegd om zandopstuivingen te voorkomen. Het was niet nodig: het regende af en toe aangenaam en dat was eigenlijk genoeg. Toch liep iedereen rond met in bij de bar te verkrijgen gezichtsmaskertjes, uiteraard met festivallogo erop. De ‘face mask’ was hét mode-accessoire van Woo Hah 2019.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden