Filmrecensie Woman at War

Woman at War is een gemoedelijk maatschappijkritische komedie met het hart op de juiste plaats (drie sterren)

Jammer dat de maker een zwakke scenariotruc nodig heeft en dat de film in de finale uit de bocht vliegt.

Halldóra Geirharðsdóttir in Woman at War (Benedikt Erlingsson).

Zo precies als ze haar koor dirigeert, zo vakkundig haalt vijftiger Halla (Halldóra Geirharðsdóttir) hoogspanningsmasten neer. In haar eentje, met pijl en boog.

Dat doet ze met goede bedoelingen; haar acties zijn gericht tegen de lokale aluminiumindustrie, die in haar ogen ernstig het milieu in haar land bedreigen. 

Schrijver-regisseur Benedikt Erlingsson bewijst na Of Horses and Men (2013) met Woman at War opnieuw zijn talent voor gortdroog, poëtisch absurdisme. Terwijl hij Halla’s acties spannend en energiek verbeeldt, zien we ook steeds weer drie laconieke gasten (onder wie componist Davíð Þór Jónsson) die met tuba, accordeon en slagwerk de soundtrack van Woman at War verzorgen. Niets nieuws voor een arthouse-komedie, maar Woman at War (Kona fer í stríð) trekt de grap zo consequent door dat hij tóch weer werkt.

De muziek functioneert bovendien als een commentaar gevend koor dat we kennen uit klassieke Griekse tragedies. Die rol wordt nog duidelijker wanneer Halla hoort dat haar adoptieverzoek eindelijk gehonoreerd is en ze voor een lastig dilemma komt te staan: hoe kan ze haar ecoterrorisme voortzetten en tegelijkertijd moeder worden voor een Oekraïens weesmeisje? Vanaf dat moment verschijnen herhaaldelijk drie dames in Slavische klederdracht in beeld, wier volkszang mooi versmelt of contrasteert met de hoempa van de muzikanten.

Actrice Halldóra Geirharðsdóttir is even charismatisch als ferm in de hoofdrol. Indrukwekkend zijn ook de beelden van het IJslandse landschap, dat Halla telkens in wederdiensten voorziet: een inham waar ze kan schuilen voor de helikopters die jacht op haar maken, een rottende ram die als camouflage kan dienen, een heetwaterbron die haar onderkoelde lichaam op temperatuur brengt.

Het lot staat eveneens aan Halla’s kant, al is het maar in de vorm van een te hulp schietende schapenboer (Jóhann Sigurðarson). En dan hebben we nog tweelingzus Asa (eveneens Geirharðsdóttir), een clichématige yoga-dame die de wereld vooral door meditatie wil verbeteren, maar alles over heeft voor haar zus.

Die dubbelrol is duidelijk een scenariotrucje dat later van pas komt. Jammer ook van de apocalyptische finale, met zijn sleetse onheilssymboliek, maar verder verloopt de combinatie van maatschappijkritiek en komedie soepel in het gemoedelijk pessimistische Woman at War, dat het hart duidelijk op de juiste plek heeft. 

Woman at War

Komedie. Regie: Benedikt ErlingssonMet Halldóra Geirharðsdóttir, Jóhann Sigurðarson, Juan Camillo Roman Estrada, Jörundur Ragnarsson101 min.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.