TheaterrecensieWolven huilen niet alleen

Wolven huilen niet alleen blijft steken in rennen, schreeuwen en dollen ★★☆☆☆

In de nieuwe voorstelling van theatertalent Charli Chung ontberen de personages drijfveren en diepgang.

Beeld uit het theaterstuk Wolven huilen niet alleen.Beeld Sanne Peper

‘Mag ik alsjeblieft The Joker spelen?’ Bijna smekend vraagt een van de jongens aan zijn broers of hij dit keer zijn favoriete filmpersonage mag vertolken. Ja, dat mag, want met elkaar zullen ze bijna anderhalf uur lang van de ene film naar de andere hoppen. Van Taxi Driver tot Pulp Fiction tot Disney: de hele Amerikaanse filmgeschiedenis passeert de revue.

Deze vijf broers zijn de personages in de voorstelling Wolven huilen niet alleen van de jonge regisseur Charli Chung, gemaakt bij Frascati Producties. Met de veelgeprezen documentaire The Wolfpack (2015) van Crystal Moselle als uitgangspunt schreef Don Duyns deze theatertekst. De film ging over het bizarre gezin uit Manhattan, New York, waar de ouders hun kinderen vijftien jaar binnenshuis opsloten, terwijl buiten het echte leven zich voltrok. De jongens groeiden op tussen vijfduizend dvd’s die ze honderden keren bekeken.

Charli Chung heeft een fascinatie voor speelfilms. Dat bleek al uit zijn aanstekelijke Parade-voorstelling Alles wat liefde is. Toen mocht het publiek filmtitels noemen die door de acteurs werden uitgebeeld. Nu worden we getrakteerd op bij tijd en wijle aanstekelijk spel van vijf jonge gasten die met hun favoriete films ravotten.

Helaas blijft het daar bij. Tussendoor wordt wel iets verteld over de huiselijke situatie, maar geen moment wordt duidelijk wie die ouders zijn, wat hun beweegredenen en waarom de jongens gevangen zitten. Eerst zijn ze nog wel grappig met die rare pruiken en stoeipartijen, later worden ze behoorlijk vervelend. Deze jongens leefden in een fictieve wereld en verlangden naar de realiteit. Wat dat met een jong mens doet, toont Chung maar een heel klein beetje.

Waar zijn vorige voorstelling Don Caravaggio barok en sexy was, is hij hier blijven steken in rennen, schreeuwen, dollen en stemmetjes nadoen. Dat is helaas te weinig.

Wolven huilen niet alleen

Theater

★★☆☆☆

Door Frascati Producties. Tekst: Don Duyns, regie: Charli Chung.

20/2, Theater Frascati, Amsterdam. Daar t/m 292, daarna tournee.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden