Actie / Thriller / Misdaad

Wolf

Scarface in de polder, met een toefje Rocky

Het zijn twee werelden die bij elkaar komen in een kleine ruimte in een non-descript kantoorgebouw. Die van de negen-tot-vijfman, met zijn prikbord en zijn gebreide trui. En die van Marokkaanse Majid - onderuitgezakt, leren jas open, maar nog aan.

Allebei spelen ze hetzelfde spel: de reclasseringsambtenaar doet alsof hij Majid echt kan overtuigen van de schitterende carrière die de bloemenveiling voor hem in petto heeft. Majid doet alsof hij luistert. Maar hun gezichten spreken boekdelen.

'Heb je de foldertjes gelezen die ik je heb gegeven?'

'Jawel', zegt Majid (Marwan Kenzari). 'Maar toen ben ik ze kwijtgeraakt.'

Nog nooit werd de hopeloosheid van de cultuurclash tussen de blanke, regelminnende ambtenaar en een allochtone jongere op drift zo knap én met humor gevangen als in deze scène van Wolf.

De film is geschreven en geregisseerd door Jim Taihuttu, die in 2011 met Victor Ponten Rabat maakte, een zonnige roadmovie met eindelijk eens echte, goedgeschreven, ronde Marokkaanse personages. Maar misschien was dit nog niet het hele plaatje, dacht Taihuttu achteraf. Misschien had hij het allemaal toch wat te rooskleurig afgeschilderd. Met Wolf wil hij de andere kant van het verhaal vertellen, dat van de allochtone jongens die wetteloos leven, of zich hooguit houden aan de regels van de straat.

Dat maakt Taihuttu meteen duidelijk: zwartwit, groezelig, koud is het. Hij portretteert de Marokkaanse crimineel Majid - ketting, zo'n tasje schuin over de borst - die net uit de gevangenis komt en zijn plek in de roedel weer moet bevechten. Op straat, bij zijn vrienden. Thuis, bij zijn ouders. In een kickboxschool. In de maatschappij.

Net als Rabat blinkt Wolf uit in de manier waarop hij die werelden neerzet. Het groepje vrienden van Majid lijkt daadwerkelijk dagelijks op dat pleintje te hangen, tussen de flats, aan de randen van de stad. Het acteerwerk is naturel, de dialogen voelen knap als spreektaal en vangen vertrouwelijkheid met een paar losse woorden ('Hassan? Welke Hassan? Die met die kleine fiets?'). Of het nu koorballen of kickboxers zijn: aan een paar pennestreken heeft Taihuttu genoeg. Een opgeheven vingertje is prettig afwezig: het is niemands schuld dat Majid wegzinkt in een moeras van criminaliteit en tegelijkertijd de schuld van iedereen.

Maar Taihuttu wil meer met Wolf. Het scenario voert veel te veel bijkomend drama op met een stervende broer, een jaloerse vriend, een vreemdgaande vriendin en een aantal rivaliserende criminelen. En als de film hoe langer hoe meer transformeert tot een spannende misdaadfilm, verdwijnt juist de eigenheid van Wolf naar de achtergrond, ten faveure van de geijkte ingrediënten en een voortrazende snelheid: Scarface in de polder is dit, én Rocky in Kanaleneiland. La Haine gekruist met Un Prophète. Het criminele milieu is een combinatie van Hollywoodfilms, krantenartikelen en jongensboekfantasieën. Zo zien die jongens het ook natuurlijk, maar sommige plotwendingen of handelingen voelen daardoor onlogisch.

Aan de andere kant: Majid is nu eenmaal de zon waarom dit universum draait, al het andere is ondergeschikt.

Troefkaart hierbij is Marwan Kenzari. Ja, hij is zo afgetraind als de media meldden en ja, hij kickbokst geloofwaardig, maar dat is niet waarmee hij ervoor zorgt dat hij in elke scène de blik naar zich toezuigt. Zijn Majid is een vredesstichter en tijdbommetje tegelijk, beheerster én gevaarlijker dan zijn vrienden. Iemand die nooit lang stil kan blijven zitten en alles zegt zonder te praten, met een blik die fonkelend intens kan zijn en dan weer zacht.

Held of klootzak - een natuurkracht die zich niet laat ontkennen. Dat in ieder geval.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.