Witgrijze Talking Head swingt binnen de perken

De drie platen die de Talking Heads met Brian Eno tussen 1978 en 1980 maakten, bevatten de meest swingende muziek uit het de post-punktijd.

Door Gijsbert Kamer

Want dat er in het Utrechtse Vredenburg liedjes van die platen zouden worden gespeeld, stond buiten kijf. Op het affiche stond niet voor niets Songs Of David Byrne And Brian Eno. Eno was er zelf weliswaar niet bij, maar het zou beslist niet blijven bij de mooie, enigszins traditionele liedjesplaat die het duo vorig jaar uitbracht.

Nummers daarvan als Home en One Fine Day, daar pasten nog wel stoeltjes bij, maar bij een goed uitgevoerd Once In A Lifetime of Crosseyed And Painless wil niemand blijven zitten.

Deze voorstelling was niet zomaar een concert met David Byrne die zijn nieuwe plaat speelt.

De witgrijs geworden zanger en zijn band stonden in het wit gekleed op een fel uitgelicht podium en werden bijgestaan door drie dansers. Met z’n allen voerden ze een tot in de puntjes geregisseerde choreografie uit. Dat was aardig en origineel, en bovendien vaak adembenemend synchroon.

Het openingsnummer Strange Overtones, het beste liedje van de recente samenwerking tussen Eno en Byrne op het album Everything That Happens Will Happen Today, zette direct de toon. Het nieuwe werk klonk zonder uitzondering vitaler dan in de studioversie, maar met het oude werk was dat toch anders. Zo bleef de nieuwe bandversie van Heaven achter bij de wijze waarop Byrne het solo nog weleens wilde spelen.

My Life In The Bush Of Ghosts (1981), laat zich nauwelijks naar het podium vertalen omdat Eno en Byrne hiervoor vooral collages van samples maakten. De found voice, zoals Byrne dinsdag de sample van de wanhopige dominee uit Help Me Somebody noemde, imiteerde hij aardig, maar dat er verder niet werd getornd aan het meesterwerk was niet erg.

Naarmate de voorstelling vorderde, werd het aandeel dansmuziek groter. Vooral de strakke funknummers van Remain In Light klonken goed, en na een uur kondigde Byrne semi-grappend aan dat er gedanst mocht worden. Once In A Lifetime en Life During Wartime klonken zoals je dacht je ze zonder complete Talking Heads nooit meer zou horen. Maar echt uitbundig werd het nooit, geen danspasje was niet geregisseerd.

Er werd twee uur lang knap gespeeld en goed gedanst. Allemaal vermakelijk, maar de broeierige, ophitsende funk die Talking Heads uniek maakte, die ontbrak toch. Even kwam het echt los, aan het slot bij Burning Down The House – vreemd genoeg een liedje waarin Brian Eno indertijd geen enkele inbreng had.

David Byrne in Vredenburg. ( Marcel van den Bergh/ de Volkskrant) Beeld
David Byrne in Vredenburg. ( Marcel van den Bergh/ de Volkskrant)

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden