Wit wollig tapijt brengt winter op IJ-oever

Een vrouw zweeft omhoog, haar rode rok ontplooit zich onder haar tot een waterval van rode stof: meters lang. Een man zit opgekruld in een groot rad en trapt zich een ongeluk om het ding draaiende te houden....

Het zomertheater dat de festivals bevolkt, moet het hebben van beelden. Dat is niet anders bij het Over ’t IJ Festival, dat in de loop van jaren is uitgegroeid tot een experimenteerplek voor nieuwe en meer gearriveerde theatergroepen. Maar dat loopt ook door elkaar. Neem de Dogtroep, een oudgediende, maar in de huidige samenstelling met veel jonge en internationale spelers eigenlijk een kersverse groep.

Van het vroegere grootse spektakel is nog weinig over. Cargo, hun nieuwste productie, is kleinschaliger: een aaneenschakeling van korte, beeldende scènes. Op de tribune bewegen we langs allerlei ruimten waar telkens een of twee spelers te zien zijn in allerlei poses. Er worden verhuisdozen gestapeld en doorgegeven, niemand lijkt zich te nestelen, telkens zijn ze op zoek naar een ander vergezicht.

De beelden zijn mooi, de muziek swingt, maar dat de beelden een verhaal vertellen, daar lijken de makers zich nauwelijks om te bekommeren. Er is hoogstens een thema dat ze ontlenen aan de ruimte, een voormalige scheepswerf. Wat we zien zijn reizigers, vol herinneringen en dromen.

In Mobil, een voorstelling van het duo Deuten en De Goey zijn de ideeën wat meer in de lijn van een vertelling gevlochten. Een man en een vrouw leiden een geïsoleerd bestaan in een klein huisje met een benzinestation. Als daar op een goede dag een automobilist strandt die avances maakt naar mevrouw, zijn de poppen aan het dansen. Man en echtgenoot gaan een onuitgesproken strijd aan, terwijl mevrouw er eigenlijk het liefst vandoor wil met de nieuwkomer.

De spanning zit vooral in het beeld: een speelgoedauto wordt voortbewogen door een van de acteurs, de geluidsman maakt de bijbehorende geluiden, maar met hetzelfde gemak komt de bestuurder van die auto even later lopend tevoorschijn met een grote autoruit voor zijn gezicht.

Met zulke – vaak geestige – beeldassociaties zit de voorstelling vol. Het geheel heeft iets weg van een fotoroman op macro- en microniveau. Regelmatig bevriezen de acteurs in een pose, alsof ze meedoen aan een fotoshoot. Vooral door de vormgrappen, uiterst smaakvol, vergeef je hen het gebrek aan een strakkere dramaturgie en blijf je met gemak bij de les.

Marian Buijs

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden