Drama

Wit licht

Goede bedoelingenfilm

Wit licht, dat tot stand kwam op initiatief van War Child-ambassadeur Marco Borsato, gaat deels over de helletocht van Abu, een Oost-Afrikaans jongetje dat wordt ontvoerd door de rebellen die zijn dorpje overvallen. Eenmaal ingelijfd als kindsoldaat valt Abu onder het regime van een wrede legerleider, die eist dat hij met 'pappie' wordt aangesproken. Om te kunnen overleven, moet het jongetje deelnemen aan slachtpartijen.


Daar in de jungle overtuigt Wit licht, met compact vertelde scènes die waarheidsgetrouw aandoen. Regisseur Jean van de Velde (Lek, All Stars) maakt daarbij knap gebruik van suggestie bij het verbeelden van alle gruweldaden. Kogelinslagen worden niet plastisch opgediend, maar vaak net buiten beeld gehouden – wat veel indringender werkt, en maakt dat de kijker zich verplaatst in Abu, het jongetje dat die horrorbeelden wel op zijn netvlies krijgt.



Om begrijpelijke redenen (wie gaat er met kerst nu naar een film alleen over een kindsoldaat?) vormen de belevenissen van Abu slechts een deel van Wit licht. De hoofdmoot van de film is besteed aan Eduard, een wat naïeve blanke kok wiens zoontje Thomas bevriend is met Abu. Het is de debuutrol van Marco Borsato, die als acteur wel een zekere charme bezit, maar niet over het vermogen beschikt om te transformeren, of gelaagd te spelen. Als Eduard runt hij een restaurant in het niet nader benoemde land in Afrika, en rouwt hij om zijn vrouw, die een jaar terug is overleden. Dat Abu is ontvoerd, lijkt Eduard aanvankelijk weinig te schelen, maar één matig geacteerde huilbui van zijn zoontje beweegt hem er toe plots zijn leven te riskeren: hij gaat de rebellenleider opzoeken, om die over te halen Abu vrij te laten.



Zo gaat Wit licht over in een ongeloofwaardige, soms bijna kolderieke mix van melodrama en avonturenfilm. Met oubollig ingezette flashbacks naar Eduards dode vrouw, en actiescènes die niet zouden misstaan in een B-film. Eduard die met één hand een machinegeweer afvuurt, en zo de knie van een wapenhandelaar doorzeeft; Eduard die net op tijd een boef uit het vliegtuig weet te kukelen.



Storend is ook de uitleg over instanties als War Child, die op gekunstelde wijze is verwerkt in de dialogen. Vooral de rol van Thekla Reuten lijdt daar onder. Als hulpverleenster die ontsnapte kindsoldaten opvangt in een kamp, is ze meer folder dan personage.



Misschien achtten Borsato en Van de Velde zulke offers noodzakelijk om de boodschap van Wit licht over te brengen aan een breed publiek. En misschien hebben ze wel gelijk. Maar als film verdiende de ontvoering van Abu een mooiere omlijsting.


Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden