Review

Winterbloemen heeft een te hoog tijdschriftgehalte

De vier actrices maken er in Winterbloemen een behoorlijk gevatte avond van. Helaas heeft het thema van onderling verraad door vriendinnen hier een te hoog tijdschriftgehalte.

Astrid van Eck en Anneke Blok in Winterbloemen. Beeld Ben van Duin

'Kinderkamertje werd weer strijkkamertje.' Deze korte, geladen zinnetjes vormen het sterke handelsmerk van toneelschrijver Peer Wittenbols. Hij weet er in zijn stukken steevast een rake en herkenbare wereld van verdriet en tegenslag mee op te roepen; tegelijk houdt hij er sentiment en geschmier mee buiten de deur.

In dit geval betreft het de 42-jarige Beertje (Astrid van Eck), die na jaren van ivf-pogingen afscheid neemt van het idee ooit moeder te worden. Om een punt te zetten achter haar rouw, nodigt ze haar oudere halfzus en twee beste vriendinnen uit voor een luxe weekend in een Waals resort. Haar dank voor hun steun is groot. Het onuitgesproken, opgekropte venijn blijkt echter vele malen groter.

Wanneer hun auto's crashen, hebben niet alleen hun telefoons geen bereik, ook de vrouwenvriendschap is nauwelijks bestand tegen de klap van al te directe vragen en dito eerlijke antwoorden. Onderwerpen die bij aanvang taboe waren verklaard (opvliegers, kanker, kinderen en weggelopen exen) passeren wel de revue.

Winterbloemen door Theatergroep Suburbia.
Tekst: Peer Wittenbols.
Regie: Rob Ligthert.
17/9, Kunstlinie Almere Flevoland.
Tournee t/m 23/12.

Toch levert dit in Winterbloemen, gemaakt bij Theatergroep Suburbia in Almere, een minder krachtige cocktail op van empathie en onbehagen dan in Wittenbols eerdere, meermaals gelauwerde werk. Daarvoor heeft het bekende thema van verraad in vriendschappen tussen vrouwen-in-cruciale-leeftijdsfasen een te hoog tijdschriftgehalte. Eerder werd het al luchtig uitgewerkt in komedies als Zadelpijn 1 en 2 en Opvliegers (de opvolger, Opvliegers 2: in de sneeuw, volgt nog dit seizoen).

Ook pakt de situatie van de gestrande auto's nogal statisch uit. De regisseur, Wittenbols vaste kompaan Rob Ligthert, koos voor een glimmend wit, strak toneelbeeld: vier actrices tussen verwrongen vangrails en ontplofte koffers.

Gelukkig maken de dames er samen een behoorlijk gevatte avond van. De diametraal verschillende personages van Susan Visser (Linde) en Lotje van Lunteren (Eef) botsen venijnig, op het kattige af. En de Beertje van Astrid van Eck tolt als een gewond dier. Het meest op dreef is actrice Anneke Blok als rentenierende Gea; zij zorgt met haar lage stem voor een hilarische timing, bijvoorbeeld in antwoord op de vraag van Linde of haar huwelijk na dertig jaar 'nog wordt geconsumeerd?' Gea: 'Laat ik het zo zeggen: Geert heeft nog consumptiebonnetjes liggen van vorig jaar.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden