Recensie Film

Winter Brothers is raadselachtige en aangenaam onbevattelijke film (vier sterren)

Suggestie is in Winter Brothers het cruciale ingrediënt. Palmason vraagt een investering van de toeschouwer en geeft veel terug.

Elliott Crosset Hove in Winter Brothers.

Winter Brothers. Drama. Regie Hlynur Palmason. Met Simon Sears, Elliott Crosset Hove, Victoria Carmen Sonne. 4 sterren.

94 min., in 3 zalen.

Winter Brothers, een raadselachtige en bij tijd en wijle aangenaam onbevattelijke film die zich afspeelt in en om een geïsoleerde Deense kalksteengroeve, begint met expressief dansende lichtjes in het donker. De lichtjes behoren toe aan de heen en weer zwiepende helmen van een groepje mijnwerkers, tot zover weinig mysterieus, maar ze worden zo desoriënterend in beeld gebracht dat ze ook dienst doen als een woordeloze uitnodiging. Alsof de debuterende regisseur en scenarist Hlynur Palmason, een uit IJsland afkomstig groot filmtalent, zijn publiek het liefst zo snel mogelijk duidelijk maakt dat het zojuist is begonnen aan een film die zich niet eenvoudig laat bekijken met een rationele blik. Het is film in de ruimste zin: op de tast mee op een vreemde trip, naar een donkere plaats die in het gewone leven verborgen blijft.

De scène eindigt met de mijnwerkers die na afloop van de werkdag nog wat met elkaar ouwehoeren, de gezichten bedekt met een wit laagje kalk. Emil (Elliott Crosset Hove), een van de broers in de filmtitel, laat met een goocheltruc een fles drank verdwijnen, voor iedereen naar huis gaat en zijn helm op een grote stapel gooit.

De lichtjes, het drankje, de goochelarij: het zijn een soort puzzelstukjes, die in het verdere verloop van Winter Brothers op verschillende manieren terug zullen keren. Wat wél duidelijk is: Emil is een vreemde vogel, die buiten werktijd oefent met een wapen, een mogelijk giftig zelfgebrouwen drankje onder zijn collega’s verspreidt en verliefd is op het meisje dat slaapt met zijn broer, Johan. Maar verwacht van regisseur Palmason geen sluitende vertelling, ook niet als hij rondom de flarden van deze pijnlijke driehoeksverhouding langzaam de contouren schetst van een moordcomplot. Suggestie is in Winter Brothers het cruciale ingrediënt.

De film doet daarbij denken aan een ander spraakmakend debuut van deze eeuw: Hukkle van de Hongaar György Pálfi, over een boerendorpje waarin zich zaken afspelen die alleen zichtbaar lijken voor wie tussen de beelden door wil kijken. Palmason vraagt een soortgelijke investering van de toeschouwer, en geeft net als Pálfi veel terug: een onheilspellende soundtrack, absurde humor, fraaie beelden van gevaarlijk ogende kalksteenmachines en de desolate, ijzig winterse omgeving. Hij toont een wereld die er op afstand uitziet als de onze, maar die bij nadere inspectie haast buitenaards oogt – en ook nog vrijwel volledig blijkt te draaien op een eigen logica. Geen geringe prestatie, voor een debutant.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.