WILLOZE PROOI VAN POOIERS

Bestaan loverboys? Dat was de centrale vraag van het onderzoek dat de vooraanstaande criminoloog Frank Bovenkerk twee jaar geleden begon, in opdracht van de gemeente Amsterdam en in samenwerking met Marion van San, enkele collega-criminologen en vijftig studenten....

Loverboys – sorry, voor de laatste keer – zijn niets meer en niets minder dan moderne pooiers die, evenals hun voorgangers de afgelopen decennia en eeuwen, het veelal hebben gemunt op kwetsbare meisjes en daar bijna slapende rijk van worden. Het verschil met de souteneurs van weleer is dat zij tegenwoordig voornamelijk allochtoon zijn (Marokkanen en Antillianen), de meisjes die voor hen werken veelvuldig van werkplek laten veranderen, en het niet alleen gemunt hebben op kwetsbare meisjes uit de lagere sociale klassen. Hoewel in de minderheid vallen ook meisjes uit hogere sociale milieus met een goede opleiding weleens voor de berekenende charmes van Marokkaanse of Antilliaanse pooiers.

In feite is er niets nieuws onder de zon, de werkwijze van pooiers is ‘zo oud als de weg naar Rome’, schrijven Bovenkerk en co. De ophef die tien jaar geleden begon over het zogenaamde nieuwe fenomeen loverboys noemen zij daarom overdreven, en ‘morele paniek’, ingegeven door de angst dat Marokkaanse jongens het op ‘onze meisjes’ hebben gemunt.

Wat niet wegneemt dat er reden is tot zorg. Naar schatting worden jaarlijks ‘enkele honderden’ meisjes, vooral uit provincieplaatsen, door pooiers misleid en tot prostitutie gedwongen. De politie in Amsterdam, waar de meeste meisjes werken, doet er vrijwel niets aan. Kwestie van prioriteiten stellen.

Uit dertien interviews met de nieuwe generatie pooiers blijkt dat ze geraffineerd en doelgericht meisjes uitkiezen om hen na een periode van vleierij en verwennerij de prostitutie in te duwen. Het zijn vooral blanke, Nederlandse meisjes op wie zij hun oog laten vallen, want die zijn ‘makkelijk’, ‘dom’ en ‘te lief’ (oftewel naïef). ‘Hoerige’ types (meisjes die sexy gekleed gaan) met een laag zelfbeeld hebben de voorkeur. De pooiers gaan naar hen op zoek in discotheken, cafés, bij scholen, en internaten.

Een slachtoffer vertelt dat ze werd aangesproken door wat later een pooier bleek te zijn, op een vrijdagmiddag bij het verlaten van de kliniek voor annorexiapatiënten, voor haar weekendverlof. Scholen voor zeer moeilijk opvoedbare kinderen zijn ook geliefde wervingslocaties. Ook hangplekken – onder de ogen van buurtbewoners – zijn jachtterrein.

‘Waarom trad niemand op?’, heeft Bovenkerk zich tijdens zijn bevindingen vaak afgevraagd. ‘Het is onze indruk dat het betrekkelijk zeldzaam is dat burgers kordaat optreden om vrouwen te beschermen.’ Overigens spreekt hij niet louter van daders en slachtoffers. Het probleem zit hem in de relatie tussen die twee, waarbij de meisjes zich afhankelijk, willoos en kritiekloos opstellen.

Volgens de onderzoekers is het niet zo moeilijk de praktijken van de op geld en status beluste jongens aan te pakken. Daartoe doen zij een reeks aanbevelingen.

Bovenkerk en zijn collega’s grijpen hun onderzoek aan om hun bezorgdheid te uiten over ‘angstaanjagende ontwikkelingen in Nederland waar men machteloos tegenover staat’. Ontwikkelingen waar in hun ogen de problematiek van de moderne pooiers symbool voor staat. Een daarvan is de nieuwe seksuele revolutie die nu gaande is. Niet een bevrijdende, zoals de vorige, maar een onderdrukkende.

Dwang in relaties wordt door steeds meer jongeren normaal gevonden, mede onder invloed van pornografie en bloot op televisie en internet. Veel jongeren lijken hierdoor het onderscheid tussen gedwongen en vrijwillige seks niet meer te kunnen maken. Een even belangrijke als zorgwekkende constatering in een bijzin van een onthullend boek over een eeuwenoud thema. Voer voor nieuw onderzoek.

Marjon Bolwijn

Frank Bovenkerk e.a.: Loverboys, of modern pooierschapAugustus270 pagina’seuro 19,90ISBN 90 457 0056 5Augustus270 pagina’seuro 19,90ISBN 90 457 0056 5

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden