Filmrecensie Wildlife

Wildlife is een ijzersterk regiedebuut van Paul Dano vol voortreffelijk acteerwerk (vier sterren)

Wildlife

De wc die niet wordt gerepareerd. Het avondeten dat niet wordt bereid. Strijkijzer en hemd, achtergelaten op de strijkplank. Het zijn details die duidelijk maken dat het leven van de 14-jarige Joe Brinson en zijn ouders, zomaar een gezin in een Amerikaans stadje anno 1960, op alsmaar wankelere fundamenten staat.

Aan het begin van Wildlife, het ijzersterke regiedebuut van acteur Paul Dano, is alles nog anders. Wanneer je met Joe (Ed Oxenbould) naar zijn vader Jerry (Jake Gyllenhaal) en moeder Jeanette (Carey Mulligan) kijkt, terwijl hij in de woonkamer huiswerk maakt en zij in de keuken staan te flirten, lijkt er geen vuiltje aan de lucht. De scène, en zo zijn er wel meer in deze bewerking van Richard Fords roman (1990), heeft iets weg van de beroemde idyllische tableaus van illustrator Norman Rockwell: puur Amerikaans geluk. Andere beelden ogen als pastelkleurige variaties op de vereenzaamde schilderijen van Edward Hopper, zoals ze Jeanette isoleren in haar woning, in een kozijn of desolaat straatbeeld. Hierdoor voelt de idylle bedrieglijk aan, kwetsbaar – alsof Jeanette te nadrukkelijk de goedgeluimde gezinsvrouw uithangt en er maar iets hoeft te gebeuren om het plaatje te laten barsten.

Dat moment breekt aan wanneer Jerry wordt ontslagen als assistent op de golfclub. Te trots om schappen te vullen in de supermarkt, gaat hij helpen bij het blussen van een enorme bosbrand, vele kilometers verderop. Een levensgevaarlijke klus die hem maandenlang uit de buurt van zijn gezin zal houden. In eerste instantie voelt Jeanette zich in de steek gelaten, maar al gauw ontwaakt een andere vrouw in haar, die haar wollen truien inruilt voor paarse rodeobloesjes en cocktailjurken, en die voor Joes ogen met de pafferige zakenman Warren (Bill Camp) begint te flikflooien.

Erg fijn, hoe Dano en co-scenarist Zoe Kazan (zelf ook begenadigd acteur en Dano’s levenspartner) deze explosieve situatie uitwerken, zonder in lawaaierig drama te vervallen. De lang aangehouden shots van cameraman Diego García blijven vaak op afstand van de personages, zodat je als toeschouwer zelf je conclusies kunt trekken. En dan steeds weer een goed getroffen close-up van Oxenboulds ietwat ouwelijke gezicht, terwijl hij zijn ouders gadeslaat en probeert hun gedrag te begrijpen.

De beheerste regie geeft de acteurs alle ruimte. Gyllenhaal is voortreffelijk als de met zichzelf worstelende Jerry; Mulligan heeft de misschien wel gelaagdste, veelzijdigste en beste rol uit haar carrière, terwijl Camp zelfs sporadisch weet te ontroeren als de gluiperige Warren.

Maar Wildlife is vooral de film van Ed Oxenbould (17). Die verleent Joe een indrukwekkend mengsel van naïviteit en ingehouden woede, van jeugd en ernst, terwijl hij excelleert op de momenten dat Joe frontaal tegen de grenzen van zijn levenservaring oploopt. Dan zie je de haperende daadkracht van iemand die per se het goede wil doen, maar nauwelijks weet hoe hij dat voor elkaar moet krijgen.

Wildlife

Drama

Vier sterren

Regie Paul Dano

Met Ed Oxenbould, Carey Mulligan, Jake Gyllenhaal, Bill Camp, Zoe Margaret Colletti.

105 min., in 31 zalen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.