Wilders: de stem van wrokkig Nederland

In De Groene Amsterdammer publiceert hoofdredacteur Hubert Smeets een lang stuk waarin hij zich afvraagt wat er nou precies is gebeurd terzake van Jami, Wilders en Gay Pride....

In Opinio hekelt Joost Zwagerman het onrecht dat Jami als ex-moslim wordt aangedaan door de eigen PvdA en andere linkse types die vinden dat hij niet zo luidruchtig van zijn geloofsafval moet blijk geven. Als ex-protestant of ex-katholiek heb je het een stuk gemakkelijker in de PvdA.

De vraag is echter ook of Jami wel zo ex is als hij zelf beweert. Vrij Nederland heeft geprobeerd de rel rond zijn persoon te reconstrueren, wat al gauw tot journalistiek op de vierkante centimeter leidt, want zo heel veel lijkt er niet te zijn gebeurd. Volgens eigen zeggen zag Jami overal bloed en kreeg hij een black-out. Zou het werkelijk, vraagt VN. En over het (voormalige) moslimschap van Jami: zijn vader was niet godsdienstig en zijn moeder was een christen. In zo’n gezin is alleen moslim worden al een hele toer. Laat staan ex-.

Vergeleken met Jami is FNV-voorzitter Agenes Jongerius (‘juffrouw Stampvoet’) een oase van overzichtelijkheid. In een uitgebreid profiel wordt ze flink geprezen. Uiteraard eindigt het stuk met de voorspelling dat ze eens voor het hoogste ambt zal gaan: zij wordt de eerste vrouwelijke minister-president van Nederland. Zelf heeft ze het er niet over. NOS-correspondent in Washington worden lijkt haar al mooi genoeg.

Voor het geval-Wilders moeten we Elsevier opslaan. Ook een profiel, maar dan eentje met critici (VVD’ers) als informanten. Wilders is de stem van wrokkig Nederland. Van die types die, als ze uit eten gaan, zeuren over de bediening. Die is in Nederland onder de maat, maar we hebben het er dan ook zelf naar gemaakt. Net zo goed als dat de seksualiteit in de openbare ruimte onze eigen schuld is. Mensen krijgen er genoeg van, en dat zijn lang niet alleen moslims.

Over de moslims heeft HP/De Tijd ook wat te zeggen, maar het grote verhaal is toch het stuk over machtige en rijke weldoeners als Bill Clinton, Bill Gates, Bono en Oprah Winfrey. Die gooien niet een euro in de collectebus, maar reizen zelf vol goede moed naar Afrika om er wel te doen. Alleen krijgen ook zij op den duur te maken met de taaie werkelijkheid van overleg voeren en regeringsbelangen.

Gijs Zandbergen

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden