Wild Beasts: geduldige band

Wild Beasts..

AMSTERDAM Vorig jaar, in november 2008, stond de jonge Noord-Engelse band Wild Beasts ook al op London Calling, toen als debutant. Dit weekeinde keren ze er terug. Ze kijken er naar uit, daar niet van, maar gezeten in de kelderbar van het Amsterdamse Paradiso bekennen de twee zangers van de groep (Hayden Thorpe, de man van de opvallende falset, en Tom Fleming, van de lage vocalen) schoorvoetend dat ze zo hun bedenkingen hebben bij Paradiso’s festival voor nieuwe Britse bandjes.

‘Het is niet veel soeps wat er de laatste twee jaar uit Engeland is gekomen’, zegt Thorpe. ‘Kijk nu nog eens naar het affiche van London Calling uit november 2008. Handenvol bandjes waarvan je toen al wist: die komen niet eens aan een tweede album toe, waarom verdient dat een eigen festival?’

Hij glimlacht bijna verontschuldigend, wellicht wat geschrokken van zijn eigen ferme woorden, maar gaat verder: ‘En daar stonden wij dan tussen. Tussen de nieuwste zwerm Engelse eendagsvliegen. Precies wat we niet willen, in feite.’ Dit weekeinde hoort Wild Beasts tot de ervaren namen op het affiche.

Na het debuutalbum Limbo, Panto (2008) zit nu ook de prachtige, luid bejubelde opvolger Two Dancers (2009) in de bagage, precies het type eigenzinnige, romantische Engelse liefhebbersplaat dat de aandacht opeist nu de stroom pakkende Engelse indiehits is opgedroogd.

‘Wij zijn geen flitsende band’, zegt Fleming. ‘Voor onze muziek moet de luisteraar een beetje geduld opbrengen, en dus zijn wij zelf ook geduldig. We zijn een band van de lange adem.’

Ze komen uit Kendal, een stadje in het noordwestelijke district Cumbria waar de tijd lijkt te hebben stilgestaan. Met zijn schoolvriend Ben Little (gitarist in Wild Beasts) richtte Thorpe in 2002 de band Fauve op, het Franse woord voor ‘wild beest’. De vertaling naar het Engels volgde in 2004.

Thorpe: ‘Op school, in Kendal, waren we de excentrieke snotaapjes die naar platen van Leonard Cohen en The Smiths luisterden en heel serieus debatteerden over de songteksten van die mensen. We voelden ons een soort bohémiens, die buiten de gemeenschap stonden. Vanuit die sfeer is ons bandgeluid ontstaan: durf iets artistieks te doen, wees niet bang dat het niet puntig of streetwise genoeg is.’

De romantische, wat sprookjesachtige teksten van Wild Beasts komen voort uit een paradoxaal mengsel van jeugdige arrogantie en bescheidenheid, meent Thorpe: ‘Aan de ene kant vonden we Kendal middelmatig en saai en wilden we beslist iets excentrieks doen. Aan de andere kant haalden we het juist in ons eigen kleine stadje niet in ons hoofd om te denken dat onze dagelijkse belevenissen interessant genoeg waren om een songtekst over te schrijven.’

Dromen over een platencontract of een radiohit? Het kwam niet eens op in de hoofden van de vier uit Cumbria, waar het hoogst haalbare voor lokale bandjes een paar optredens in pubs in de regio was. Hun eerste single, Brave Bulging Buoyant Clairvoyants, brachten ze in 2006 vooral uit om zelf te verkopen bij optredens, maar er belandde een exemplaar op de burelen van Domino Records, het kleine indielabel dat de voorbije jaren groot werd dankzij Franz Ferdinand en de Arctic Monkeys.

Zo ging voor Wild Beasts een droom in vervulling die ze nog niet eens hadden gedroomd.

Met debuutalbum Limbo, Panto ging Wild Beasts de wijde wereld in. Op enkele plaatsen volgde een hardvochtige ontgroening: de ijle falsetstem van Thorpe, die klinkt als een Engelse Antony, wekte bij een klein deel van het Britse publiek agressieve reacties op. Als die ter sprake komen, kijkt Thorpe naar de grond en neemt Fleming diplomatiek het woord: ‘Dan moet je denken aan vijandige reacties die sommige bands aan de linkerkant van het muzikale spectrum nu eenmaal oproepen bij een bepaald type testosteron-Engelsman.’

Thorpe zelf: ‘In Cumbria was ik nog nooit vanuit een zaal voor mietje of flikker uitgescholden. In Londen en Manchester is dat wel een paar keer gebeurd. En dat zijn dan Engelands culturele metropolen. Ik heb de indruk dat de mensen op het vasteland van Europa ruimdenkender zijn.’

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden