Wilco (The Album).

Zo opgeruimd klonk Wilco zelden * * * *

Gijsbert Kamer

De Amerikaanse rockband Wilco pakt de zaken op elk album anders aan. Wilco begon als een betrekkelijk conventionele country-rockband, vervolgens dirigeerde voorman Jeff Tweedy zijn mannen van gruizige rock 'n' roll naar experimenten met elektronica en krautrock.
Niet ieder bandlid bleek even gecharmeerd van Tweedy's veelzijdige kijk op het rockidioom. Zo verliet de onlangs overleden toetsenist Jay Bennett de band na het door de platenmaatschappij als te 'moeilijk' bevonden 'Yankee Hotel Foxtrot'. Bennett prefereerde het naar americana neigende vroege werk van de band. Waarschijnlijk had hij zich prima kunnen vinden op het voorlaatste Willco-album 'Sky Blue Sky' (2007). Een mooie maar ook wat saaie liedjesplaat.

Ook moet hij uit de voeten hebben gekund met het kersverse 'Wilco (The Album)'. Zoals altijd zit er bij Tweedy tekstueel wel en addertje onder het gras, maar zo opgeruimd als op het zevende album heeft de band uit Chicago zelden geklonken. Opener en single 'Wilco (the song)' zet direct de luchtige door een fender-piano gedragen toon. Er is een aardig duet tussen Tweedy en Feist, en een mooi meerstemmig gezongen 'You Never Know', dat herinnert aan de Eagles in hun vroege jaren.

De tweede helft van het album is iets minder pakkend, maar nog altijd volop genietbaar. Wilco onderstreept maar weer eens een van de betere, meer veelzijdige Amerikaanse popgroepen van hun generatie te zijn.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden