Wijzer

‘Ik ben positief jaloers op jou’, zei vaste DWDD-gast Felix Rottenberg tegen reguliere DWDD-gast Patrick Lodiers. De laatste verhuisde voor enige maanden naar de Bijlmer, en doet op tv verslag van het leven aldaar....

Ze deden een beetje of televisie daarmee het ei van Columbus had uitgevonden, maar bij de VPRO had Emile Fallaux in de jaren tachtig al zijn wekelijkse videobrieven vanuit Nicaragua, en, dichter bij huis, de Volkskrant had halverwege de jaren negentig een ‘Bijlmer-correspondent’ in Sietse van der Hoek.

Hoe dan ook: in de beste gevallen leidt zulke journalistiek tot ‘werkelijk nieuwe inzichten’, waar Rottenberg en Lodiers zelfs ‘optimistisch’ van werden.

‘Werkelijk nieuwe inzichten’ – het zou een alledaags streven moeten zijn in de journalistiek. Mijn criterium bij het kijken naar veel (informatieve) tv-programma’s schuilt in ongeveer dezelfde vraag: ben ik na afloop werkelijk wijzer geworden? Het antwoord is ontnuchterend. Te vaak (er zijn uitzonderingen) wordt het (in)zicht belemmerd door vage indrukken, suggestie en niet gestelde of beantwoorde vragen.

Gisteravond stond SBS 6 in Docu stil bij ‘het koninginnedagdrama’ van Apeldoorn. Het was een uitzending gemaakt volgens de beste tradities van het tv-cliché.

Vanaf de eerste seconden klonk verstilde pianomuziek.

Een vrouw, de zus van een van de slachtoffers van Karst T., liep door het bos – altijd dat bos.

Uit het archief: de bus die langs de stoet in Apeldoorn rijdt – vertraagd.

Dreigende tonen uit de synthesizer. Een keer of tien knalde de zwarte Suzuki Swift tegen De Naald.

Tussendoor klonk steeds die kordate commentaarstem waar commerciële omroepen het patent op hebben: zakelijk, maar met de voor dit genre vereiste emotionele huishouding. Bij een tikkende klok zegt zo’n stem: ‘Om tien voor twaalf staat de klok even stil, en is Koninginnedag 2009 geëindigd in een nachtmerrie.’

Velen deden op de plek des onheils hun verhaal over die dag.

Een passant: ‘We kwamen aangefietst, zetten onze fietsen hier neer, en zijn gaan kijken. Naar de optocht.’

AD-fotograaf Pim Ras, die ‘de foto’ maakte van de bebloede Karst in zijn auto: ‘Dus de bus kwam van daarzo, en toen zag ik inderdaad die auto er doorheen komen. Hier stond ik dus. Ik ben gaan rennen, binnen tien seconden heb ik dat gedaan. Dus ik kom zo aan: klik. Zo snel ging het eigenlijk, gewoon.’

SBS had velen gesproken: de politieagent die Karst vasthield, hulpverleners, nabestaanden. Er waren vele archiefbeelden (de zucht van Beatrix!). Het had, kortom, de zweem van journalistiek, een vol uur lang. Voor betrokkenen en nabestaanden zal deze herbeleving zijn therapeutische doel vast wel dienen. Maar ik was niets wijzer geworden.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.