Tv-recensie Julien Althuisius

‘Wij emigreren’ hetzelfde als ‘Ik vertrek’? Welnee. Zoek de verschillen

Sinds vorige week is er bij SBS6 een nieuw programma te zien dat iedereen al kent. Het heet Wij Emigreren en volgt Nederlanders die een nieuw bestaan opbouwen in het buitenland. U kent het misschien als Ik Vertrek. Maar SBS6 vindt het niet leuk als je dat zegt. Tegen de website Superguide: ‘Je zou kunnen zeggen dat het programma in dezelfde categorie valt. Maar Wij Emigreren heeft andere emigranten in de hoofdrol en wijkt qua vormgeving, muziek en verschillende stijlelementen af van Ik Vertrek.’

‘Dezelfde categorie.’ Misschien bedoelen ze de categorie ‘programma’s van de publieke omroep die Nederlanders volgen die naar het buitenland vertrekken en Ik Vertrek heten’. De tweede zin is een parel. ‘Hé, maar we volgen niet dezelfde mensen, we hebben een ander logo, andere muziek en een andere voice-over.’ En ja, de naam is ook anders. Ik had graag bij de brainstorm gezeten waarin die bedacht werd.

- ‘Zullen we het niet gewoon ook Ik Vertrek noemen?’

- ‘Nee, daar krijgen we gedoe mee.’

- ‘Wij Vertrekken’?

- ‘Out of the box, heel goed, maar nog iets te opvallend.’

- ‘Help, mijn man is Klusser!

- ‘Pardon?’

- ‘Wij Emigreren

- ‘Geniaal.’

‘Wij emigreren’

Het gebeurt in de televisiewereld natuurlijk aan de lopende band dat zenders en producenten elkaars programma’s kopiëren. Beter goed gejat dan slecht verzonnen en imitatie is de meest oprechte vorm van vleierij, et cetera – maar doe er niet zo schijnheilig over.

Dat gezegd hebbend, er kan nooit genoeg televisie gemaakt worden over Nederlanders in het buitenland. In de eerste aflevering (vorige week) van Wij Emigreren vertrokken de frisse Hollanders Rins en Rachel en hun kinderen naar het Italiaanse dorpje Loro Piceno om daar een agriturismo-camping te beginnen. Het verhaal voltrok zich in de klassieke volgorde van afscheid nemen, vol goede moed in Italië aankomen, oh de kinderen vinden het toch wel zwaar, volgens Zuid-Europese traditie belazerd worden door de lokale politiek, een dag voor de opening van de camping volledig weggeblazen worden door een storm, om uiteindelijk met schrammen op het optimisme en veel hulp van buitenaf, met de hakken over de sloot open te kunnen.

Het verging de Vlaardingse Evelyne en Marco zaterdagavond iets soepeler, met hun internationale restaurant (‘Een schnitzel. Die gaan we noemen ‘de catastrofe’. Een bouwwerk met champignon, knoflook, ui, spek en een gebakken ei eroverheen’) in een dorpje onder de rood-wit-blauwe rook van Benidorm. Marco sprak geen woord Spaans (‘Zo’, zei hij toen de monteur van de koffiemachine een beetje te vroeg was, ‘bueno op tijd’) en Evelyne had toch een beetje onderschat hoe zwaar het zou zijn om de fulltime zorg voor hun twee jonge kinderen op zich te nemen. Maar uiteindelijk kwam ook hier, in La Nucia, alles goed.

Het is allemaal wat sneller, platter, dikker aangezet; er lijkt wat minder liefde in te zitten. Maar wat vermaak betreft doet Wij Emigreren niet veel onder voor Ik Vertrek. Niet zo vreemd, het is per slot van rekening hetzelfde programma.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden