Blad

Wielerblad De Muur bestaat in hoge mate uit vergeten verhalen uit vroeger dagen – en vooral over mannen

Wat is lezenswaardig deze week? In De Muur, cocon van wielerromantici, krijgt het vergeten verhaal een tweede kans.

Paul Onkenhout
null Beeld

Voor het 75ste, fonkelende nummer van De Muur heeft de redactie de vormgeving veranderd. ‘We wilden weleens wat anders.’ Dat is altijd een goede reden. De vormgever kreeg een vrije opdracht, op één voorwaarde: de ziel van De Muur moest intact blijven.

Dat roept de vraag op wat dat eigenlijk is, de ziel van het ‘literaire’ wielertijdschrift dat in 2002 op de markt kwam, in het spoor van voetbaltijdschrift Hard gras. Er kan meteen worden vastgesteld dat de ziel mannelijk is. Alle schrijvers in het jubileumnummer, de ‘kopgroep’ genoemd, zijn man. Met verhalen van Bert Wagendorp, ook redacteur, John Schoorl en Frank Heinen is de Volkskrant-parochie goed vertegenwoordigd.

Alleen in een stuk van Thomas Sijtsma zitten er vrouwen op de fiets. Hij maakte een nauwgezette reconstructie van een gebeurtenis die ‘een van de grootste Nederlandse sportblunders’ wordt genoemd: de olympische wegrace vorig jaar in Japan, toen Annemiek van Vleuten leek te veronderstellen dat ze het goud greep, maar tweede werd.

De ziel van de De Muur bestaat verder in hoge mate uit vergeten verhalen uit vroeger dagen; mooie en krachtige stukken over mannen met namen als Tiemen Groen, Antoon Rutte en Reggie ‘IJzeren Mac’ McNamara. Laatstgenoemde, met plezier beschreven door Erik Brouwer, was een Australiër uit de 19de eeuw die snoof, slikte en zoop, en nog op zijn 48ste actief was. Toen was het ook afgelopen, na een val: ‘Zijn schedel brak als een zachtgekookt eitje.’

In deze cocon van wielerromantici is een interview van Nando Boers met de Belgische renner Laurens De Plus een uitzondering. In de 37ste aflevering van de reeks ‘Beroep wielrenner’ ontdoet De Plus de sport van alle franje en romantiek. Het interview is nietszeggend en onthullend tegelijk. Boers stelt veel vragen, 108 maar liefst, en De Plus geeft merendeels korte antwoorden. Hij is geen prater.

De interviewer blijft het proberen, bijvoorbeeld met de typische Muur-vraag of er in het wielrennen te veel de nadruk wordt gelegd op prestaties en te weinig op schoonheid. De Plus, zo nuchter als maar kan: ‘Ergens ook logisch, want het is topsport.’

In een lang gedicht van de Belg Willie Verhegghe gaat het er aanmerkelijk wilder aan toe. Zijn bijdrage gaat over erotiek (en geilheid) in het peloton. Hier wemelt het plotseling wel van de vrouwen, ook op de fiets: ‘En ik zwijg MeToo-gewijs nog over de mooie kontjes van de al even mooie jongedames op een koersfiets.’

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden