Filmrecensie Long Day's Journey into Night

Wie zich laat meevoeren in Bi Gans associatieve vertelstijl in Long Day’s Journey into Night, wacht een meesterstuk ★★★★★

Een film om samen met het hoofdpersonage in te verdwalen, om zo intuïtief mogelijk te bekijken.

Long Day’s Journey into Night

Drama

★★★★★

Regie Bi Gan.

Met Jue Huang, Wei Tang, Sylvia Chang, Hong-Chi Lee.

140 min., in 9 zalen.

‘Dit is geen 3D-film’, meldt het tekstkaartje waarmee het magische en onnavolgbare Chinese liefdesdrama Long Day’s Journey into Night opent, een film waarvoor u bij het betreden van de bioscoopzaal als het goed is een 3D-bril hebt ontvangen. ‘Maar zet de bril alstublieft op het juiste moment op, net als de hoofdrolspeler.’

Nog voor zijn tweede film daadwerkelijk begint, slaagt de vorige maand 30 jaar geworden filmvernieuwer Bi Gan erin te ontregelen. Long Day’s Journey into Night biedt geen behapbaar verhaal, maar een dromerige trip van 140 minuten over de melancholische zoektocht van een man naar een bijna vergeten geliefde. Een film om samen met het hoofdpersonage in te verdwalen, om zo intuïtief mogelijk te bekijken. Een bevestiging van uniek filmtalent, ook. Bi Gans fraaie debuut Kaili Blues, ruim drie jaar geleden vertoond op het filmfestival van Rotterdam, viel onder meer op dankzij één ononderbroken opname van ruim 40 minuten.

De regisseur en scenarist vraagt het nodige van zijn publiek: bijvoorbeeld dat het vanaf het begin mee mijmert met Luo Hongwu, die vertelt hoe hij van een vroegere geliefde begint te dromen telkens als hij haar dreigt te vergeten. Er is een overleden vader en een overleden beste vriend, ene Wildcat, over wie hij opmerkelijke dingen zegt die binnen de context van deze film desondanks volstrekt logisch klinken. ‘Na Wildcats dood zag ik zijn geest in de trein’, klinkt het dan, ‘maar mogelijk reden we op dat moment door een lange tunnel en was het een hallucinatie.’ Long Day’s Journey into Night biedt flarden en indrukken van verhalen, als losgescheurde pagina’s uit een boek – niet voor niets krijgt Luo Hongwu op een gegeven moment zo’n losse bladzijde toegestopt.

Bi Gan biedt zelfs een snufje Hollandse glorie, als we een dame voor een tv zien dansen op Up & Down van Vengaboys. Zullen zij weten waarin ze zijn beland?

Wie zoekt naar meer samenhang en betekenis tussen de schitterend uitgelichte sfeerbeelden van Long Day’s Journey into Night – denk aan In the Mood for Love van Wong Kar-Wai, wellicht de ultieme film over romantisch verlangen – wordt geacht zijn klassiekers te kennen. In een sleutelscène trilt een glas van tafel zoals dat gebeurde in Stalker, het ongrijpbare meesterwerk van de Rus Andrei Tarkovski over een magische plek waar ieders diepste dromen, wensen en herinneringen tastbaar schijnen te worden. Ook Long Day’s Journey into Night kent zo’n plek, waarin Bi Gan je de volledige tweede helft van zijn film kopje onder drukt. (Met het beroemde gelijknamige toneelstuk van Eugene O’Neill heeft de film overigens niets te maken.)

De kans op verdrinken is aanzienlijk, maar wie meegaat in Bi Gans associatieve vertelstijl kan zich verheugen op het slotstuk van een uur: de onmogelijk vast te pinnen 3D-sequentie van het jaar, een remix van het voorgaande, waarin de tijd niet meer bestaat, waarin dromen, herinneringen en film versmelten tot hetzelfde geheel.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden