TheaterrecensieHans Kesting

Wie heeft mijn vader vermoord is een genadeloos en roerend portret van een kansarme man ★★★★☆

Internationaal Theater Amsterdam heeft met de monoloog, waarin Hans Kesting zich een wendbaar acteur toont, de eerste theaterpremière in crisistijd. 

Hans Kesting in 'Wie heeft mijn vader vermoord' van Internationaal Theater Amsterdam.Beeld Jan Versweyveld

Hij is een grote man, Hans Kesting, en toch is hij een kind. Hulpeloos staat hij in de bedompte woning van zijn vader, zijn schouders hoog opgetrokken, de vuisten, vuistjes, gebald. De kamer is donker, de muren zien zwart van de rook. In de hoek een morsig bed, een zuurstoffles binnen handbereik. Het is een schrijnend detail. Want hoewel het boek Qui a tué mon père  van Édouard Louis vóór de pandemie is verschenen, dringt de nieuwe werkelijkheid zich onvermijdelijk op aan de theatermonoloog. Louis neemt het in zijn roman op voor de onderklasse, altijd het eerste slachtoffer van economische schommelingen. En nu van een pandemie. De ademnood van de vader uit het boek, zijn vernielde lichaam, ze hebben plots een nieuwe betekenis gekregen.

Nadrukkelijke actualisering is dus niet nodig, bij Wie heeft mijn vader vermoord van Internationaal Theater Amsterdam, de eerste theaterpremière in crisistijd. Net als het boek is de monoloog een politieke aanklacht en persoonlijke ode ineen, en beide blijven onder de huidige omstandigheden fier overeind.

In de sobere regie van Ivo van Hove beent Kesting gekweld door de kamer en haalt hardop herinneringen op aan zijn agressieve, onbereikbare vader. Vaak is hij het volwassen kind, vol vragen aan een afwezige ouder. Soms speelt hij zijn vader, dan buigt hij moeizaam voorover, en vormt een dikke buik met zijn handen in zijn trui. Als de vader een sigaret rookt, vol overgave, over piepende longen, dan hoest en rochelt Kesting richting het achtertoneel.

Wie heeft mijn vader vermoord is een genadeloos en roerend portret van een kansarme man, in een milieu waar armoede en drankzucht van vader op zoon worden doorgegeven. Er zijn schaarse momenten van plezier, en verrassende uitingen van trots als de vader aan een agent vertelt dat zijn zoon ‘hoge studies’ zal gaan doen. Maar meestal overheerst het onvermogen: woede om een mislukt leven, gêne om een zoon die ‘anders’ is. Hartverscheurend is de scène waarin Kesting enthousiast een show geeft voor zijn vader, en steeds luider meezingt met Barbie Girl van Aqua. Papa, kijk dan! Maar de vader wendt zich af, beschaamd.

Er is ook een veel te duur verjaardagscadeau: een ‘special edition’-box van de film Titanic. Scènes van de film flitsen voorbij op de tv en Celine Dion dreint zachtjes uit de speakers. Hier komen de aangeleerde homofobie en de eigenlijke zachtheid van de vader prachtig samen. Eerst eist hij kwaad dat zijn zoon een ander cadeau wil – waarom geen raceauto? Maar als de zoon volhoudt, komt het cadeau er toch.

Het boek is hard, eerlijk en empathisch, en hetzelfde geldt voor de monoloog. De zoon heeft geleden onder zijn vader, maar doet zijn best om hem te begrijpen, en weet dat begrip ook over te brengen op de toeschouwer.

Schijnbaar moeiteloos neemt Hans Kesting ons mee in dat proces, dat voert van onbegrip en boosheid naar compassie. De imposante Kesting, met zijn donkere, klinkende timbre, toont zich hier een wendbaar acteur, die lenig wisselt tussen vader en zoon, tussen spelen en vertellen, tussen woede en verdriet.

Gaandeweg verschuift de haat die eerst de vader trof, naar de instanties die hem zo hebben gemaakt. Naar de politiek verantwoordelijken voor zijn lijden: Hollande, Sarkozy, Macron. Die namen moeten worden onthouden, zegt Kesting met kille, ingehouden woede. Waarmee de vraag uit de titel beantwoord is.

Wie heeft mijn vader vermoord 

Theater

★★★★☆

Door Internationaal Theater Amsterdam. Met Hans Kesting. Regie Ivo van Hove.

1/6, Internationaal Theater Amsterdam. 

De monoloog

De monoloog leent zich natuurlijk uitstekend voor theater in crisistijd, want kan onder veilige omstandigheden, met maar één acteur en een regisseur (en wat technici op afstand) worden gemaakt. Internationaal Theater Amsterdam brengt de komende tijd uitsluitend monologen: naast die van Kesting ook nog La voix humaine van Jean Cocteau en De andere stem van Ramsey Nasr. Ook Het Nationale Theater kiest momenteel voor de monoloog, met onder meer Thom Pain van Will Eno en Every Brilliant Thing van Duncan Macmillan.  

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden