Wicked Pickett koestert zijn oerschreeuw

HET BEGON allemaal met de Schreeuw. De kleine Wilson Pickett, in armoede opgroeiend tussen de katoenplantages van Alabama, luchtte op een dag zijn gemoed met een brul die over de moerassen daverde....

Frank van Herk

De platencarrière van de in 1941 geboren soullegende begint ook met een uit de tenen komend gegil, waarbij de luisteraar vreest voor de bloedvaten in het hoofd van de artiest. Hij was naar Detroit getrokken waar hij zich aansloot bij The Falcons. Op I Found A Love uit 1961 harmoniseert de groep traditionele doowop-figuurtjes, die aan stukken worden gescheurd door de ijselijke kreten van hun nieuwe leadzanger.

Net als bij alle andere grote soulmannen liggen de wortels van Wilson Pickett in de kerk, en heeft hij de religieuze vervoering verruild voor die van de vleselijke genoegens. De intensiteit en overtuiging van de gospel heeft altijd de manier bepaald waarop hij zijn machtige geluid gebruikte. Zelfs als hij de passen beschrijft van een nieuwe dans stort hij zich erin alsof hij zijn ziel ermee moet redden.

In 1965 begint de glorietijd bij Atlantic, met een sessie die al meteen een van zijn grootste en meest kenmerkende hits oplevert, In The Midnight Hour. Zes jaar lang maakt Wilson Pickett, met begeleiders als Booker T & the MG's en de ritmesectie van de Muscle Shoals Studio, de ene deep soul-klassieker na de andere. Strakke en smerige riffs, pakkende songs en vernuftige arrangementen, die in tweeënhalve minuut zoveel goede ideeën bevatten dat mindere goden er een hele lp mee zouden kunnen vullen. En zang waarvan de brute kracht toch muzikaal blijft, en ruimte laat voor subtiliteiten.

Pickett werkt samen met briljante musici en songschrijvers als Steve Cropper of Bobby Womack, wiens liefesverdriet door hem wordt uitgeschreeuwd. Funky Broadway, Mustang Sally, Land Of 1000 Dances, Everybody Needs Somebody To Love en 634-5789 (Soulsville, USA) zijn de bekendste nummers, maar onder de 44 stukken op de dubbel-cd A Man And A Half, die een perfect overzicht geeft van deze periode, schuilt geen enkele misser.

De klassieke soul van de jaren zestig was een muziekgenre van grote persoonlijkheden, die ieder een duidelijk eigen karakter uitstraalden. Otis Redding was de sympathieke buurjongen met tegenslag in de liefde, Joe Tex de man van de grappige zedenpreekjes over hoe je je woman diende te behandelen, Aretha Franklin de kwetsbare maar toch sterke vrouw die respect eiste, Solomon Burke bleef ook op zijn meest wellustige momenten een statige prediker. En Wilson Pickett was gevaarlijk. Hij werd met een zwart luipaard vergeleken. The Wicked Pickett was zijn bijnaam, en om zijn muziek en zijn podiumverschijning hing een sfeer van dreiging, agressie en de razernij van rauwe seks.

Wicked was en is hij ook in zijn privéleven, want er zijn talloze verhalen over zijn kwaadaardige gedrag. Een ruzie met leden van The Isley Brothers werd met vuurwapens uitgevochten, musici werden met microfoonstandaards afgerost, vriendinnen tot de orde geroepen met honkbalknuppels.

Dat werd erger toen de hoogtijdagen voorbij waren, want net als de meeste muzikanten van zijn generatie heeft hij nooit meer de aansluiting bij het grote publiek gevonden toen de soulrage was afgelopen. De pogingen tot een comeback mislukten steeds, zelfs met een versie van In The Midnight Hour in de door Pickett verafschuwde discostijl, in 1987.

De schreeuw is er nog steeds, en ook al voegt hij al jaren niets nieuws meer toe aan zijn repertoire, twee jaar geleden bewees hij op North Sea dat met een goede band en een fitte performer een concert van The Wicked Pickett nog altijd een belevenis kan zijn.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden