Review

When Marnie Was There is bitterzoet en ontroerend

Hiromasa Yonebayashi heeft een ontroerende, bitterzoete en gaaf geanimeerde vertelling afgeleverd. Anna is een complex personage, aan wier gezicht je ontelbare gedachten kunt aflezen.

When Marnie was there. Beeld -

Lelijk, dom, vervelend, chagrijnig. Met die woorden beschrijft de 12-jarige Anna zichzelf. Het liefst gaat ze iedereen uit de weg, om stil in een hoekje te tekenen. Wanneer iemand haar creaties wil zien, houdt ze haar schetsblok stevig tegen de borst geklemd. En dat terwijl ze veel talent heeft en - de toeschouwer mag gelukkig wél kijken - met een lieve blik de wereld beschouwt.

Zielsmaatje

In When Marnie Was There ('Omoide no Mânî'), wellicht de laatste speelfilmproductie van de vermaarde Japanse animatiestudio Ghibli, wordt langzaam duidelijk wat Anna mankeert. Ze gaat aan de kust logeren bij haar oom en tante, als kuur voor haar astma. Ook daar mijdt ze het contact met andere kinderen, tot ze vlakbij een spookachtige villa, die alleen bij eb bereikbaar is, het blonde, ouderwets geklede meisje Marnie ontmoet. Marnie blijkt het zielsmaatje dat Anna nodig had.

In zijn mooie bewerking van Joan G. Robinsons jeugdroman uit 1967 maakt regisseur en coscenarist Hiromasa veel tijd vrij voor die bijzondere vriendschap. De symbiose tussen Anna en Marnie vat hij in prachtige, lange scènes, zoals wanneer Marnie Anna leert roeien of ze samen paddestoelen zoeken. Terwijl de animatiestijl vertrouwd gedetailleerd, warm en liefdevol is - kijk naar de schilderstreken in het landschap, de stillevens van fruit en bloemen of de close-up van een spiegelei dat met eetstokjes wordt doorgeknipt - houdt Yonebayashi de toon sober en ingetogen. Het draait om de personages, hun woorden en lastig te vatten gevoelens, en niet om technische hoogvliegerij.

Gedachten lezen

Naarmate de raadsels zich ontrafelen (Waarom noemt Anna haar moeder 'tante'? Bestaat Marnie wel echt?), wordt de dromerige sfeer van de film alleen maar sterker. En ook zonder virtuoos vertoon is het al knap zat hoe Anna tot een afgerond, complex personage uitgroeit, aan wier gezicht je ontelbare gedachten kunt aflezen.

In augustus 2014, ongeveer een jaar nadat Ghibli-oprichter Hayao Miyazaki zijn pensioen had aangekondigd, meldde de studio dat met When Marnie Was There een pauze zou worden ingeluid. Sindsdien gaan de geruchten dat Ghibli volledig gaat stoppen. Mocht dat waar zijn, dan is met When Marnie Is There in elk geval waardig afscheid genomen, ook al vielen de bezoekcijfers in Japan erg tegen.

Een meesterwerk is het niet; daarvoor is het scenario iets te onevenwichtig en soms te sentimenteel. Maar Yonebayashi heeft een zeer persoonlijke, ontroerende en gaaf geanimeerde vertelling afgeleverd, zo bitterzoet als de wals waar Anna en Marnie samen op dansen.

When Marnie Was There. Regie: Hiromasa Yonebayashi. 103 min., in 11 zalen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.