Mysterie

Whale Rider

Sommige Maori's eten gewoon pizza

Het is dat Peter Jackson er zijn Lord of the Rings-trilogie heeft opgenomen, anders was het met de filmindustrie van Nieuw-Zeeland wel heel somber gesteld. Tien jaar geleden leek er even een spannende filmcultuur in de maak te zijn, maar het bleef bij incidentele treffers als The Piano en Once Were Warriors. Geldgebrek, weinig erkenning voor het inheemse erfgoed en de uitstroom van talent naar Hollywood stonden de ontwikkeling van de Nieuw-Zeelandse cinema tot nu toe in de weg.


Gelukkig is er nu Whale Rider, een sympathiek drama over Maori-tradities dat zich op verschillende filmfestivals ontpopte tot publiekslieveling. Ook in Rotterdam, afgelopen februari, eindigde de film boven aan de publieksenquête. Whale Rider heeft dan ook veel in huis om de kijker voor zich te winnen: een vertederende jonge hoofdpersoon, schitterende locaties, een duidelijke, positieve boodschap, plus enkele bovennatuurlijke ingrediënten. En walvissen.

Volgens een oud Maori-verhaal maakten de voorvaders van de huidige Nieuw-Zeelanders per kano de overtocht vanuit Hawaï. Eén van hen, Paikea, sloeg overboord en werd gered door een walvis, die hem afzette op de oostkust van het nieuwe land.

Per generatie neemt een afstammeling van Paikea het leiderschap van zijn stam op zich; een plicht die voorbehouden is aan de oudste zoon. Omdat haar vader zich aan de traditie onttrokken heeft en haar tweelingbroertje bij zijn geboorte is overleden, is het twaalfjarige meisje Pai (knap gespeeld door nieuwkomer Keisha Castle-Hughes) de enige natuurlijke opvolger in de Paikea-lijn.

Haar opa, het huidige stamhoofd, weigert te geloven dat een vrouw de nieuwe leider kan zijn, en gaat naarstig op zoek naar andere kandidaten. Terwijl Pai alle tekenen vertoont van spiritueel leiderschap - ze communiceert met walvissen en is bedreven in alle traditionele gebruiken - vindt haar verbitterde grootvader haar bestaan nutteloos.

De charme van Whale Rider schuilt vooral in de overtuigende combinatie van mythologie en modern realisme. Het verhaal is zwaar op de hand, maar zit vol luchtige details en rake karakterschetsen. Niet alle Maori's houden zich bezig met het verleden; sommigen zien meer in bier en pizza's als levensvervulling.

Regisseuse Niki Caro koketteert flink met de exotische spiritualiteit van de Maori's, maar weet maat te houden - tot het einde, wanneer Pai de hulp inroept van een hele kudde bultrugwalvissen. Dan gaan alle registers open, en wordt het sprookje al te mooi.


Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden