VOORBESCHOUWING

Wet Hot American Summer slaat nergens op

Netflix komt met een achtdelige remake van cultfilm Wet Hot American Summer. Het origineel was al een parodie op de zomerkampfilms uit de jaren tachtig en dat doet dezelfde cast (nu megasterren) nog eens dunnetjes over. Eén groot retrofeest: voltreffer gegarandeerd.

De cast van Wet Hot American Summer: First Day of Camp.

Als er een formule zou zijn voor een kaskrakende nostalgiebom, dan heeft de achtdelige Netflix-serie Wet Hot American Summer: First Day of Camp die te pakken. Het recept luidt ongeveer zo: neem een cultfilm uit 2001 die een absurde parodie is op jarentachtigzomerkampfilms, doe het origineel dunnetjes over, strik exact dezelfde cast (die inmiddels megaberoemd is geworden) en voeg een waslijst aan cameo's van A-acteurs toe. Voltreffer gegarandeerd.

Of het zo is gegaan, weten we niet, want Netflix wil geen commentaar geven, maar de kans is groot dat de streamingdienst zijn beruchte algoritmen op dit idee losliet en concludeerde: dit wordt onze grote zomerhit. Vandaag is de lancering en liefhebbers van de oorspronkelijke film maken zich op voor bingesessies met haarlak, bandana's en hotpants. Wat is de aantrekkingskracht van deze surrealistische cultcomedy?

Premisse

De premisse van de plotloze film uit 2001 is simpel: in de zomer van 1981 volgen we op de laatste dag van Camp Firewood de verwikkelingen van de kampleiding en -kinderen. Zoals het bronstige tieners betaamt, gaat het vooral om lust en liefde. Nu, veertien jaar later, keren we terug naar de eerste dag van dat kamp, die wordt uitgesmeerd over acht afleveringen van een half uur. De serie is dus een prequel op het origineel, in Hollywood bekend als 'origin story': we leren de achtergronden van de personages kennen.

Audiovisueel is het één groot retrofeest. Denk aan hoog opgetrokken sportsokken in Vans of Converse, buiktruitjes en kort afgeknipte spijkerbroekjes waar de zakken onderuit steken, permanentjes en geföhnd haar, het bubbelige lettertype Cooper Black en eighties-hits met kitscherige gitaarsolo's en vuistpompsynths. Tel daarbij op tijdsgebonden noviteiten als nucleair afval en NASA's eerste ruimtestation Skylab en je hebt de Wet Hot-esthetiek helemaal te pakken.

Er kan je een Droste-gevoel bekruipen bij het zien van zoveel metagrappen en parodieën op parodieën op parodieën. Wet Hot American Summer is tegelijkertijd een persiflage van en een ode aan eerdere zomerkampfilms als Meatballs (1979), Poison Ivy (1985), SpaceCamp (1986) en Indian Summer (1993), die zelf al karikaturale trekjes hadden. Je moet de knipogen naar de conventies van dit subgenre maar net begrijpen.

Als het rivaliserende kamp met de bus komt aanrijden voor de allesbepalende pot honkbal, begint nerdy kampleider Coop aan een cliché peptalk, maar halverwege vraagt hij aan de kinderen of ze eigenlijk wel zin hebben. Nee, is het antwoord, en het andere kamp stapt zonder mokken weer in de bus terug. Dat is alleen grappig als je bekend bent met de typisch Amerikaanse, opgeklopte sportfinales van dit soort films.

De filmposter van Wet hot American Summer.
Paul Rudd en Elizabeth Banks in Wet Hot American Summer.Beeld anp

Buigen van werkelijkheid

Ander voorbeeld: het is een cliché in actiefilms dat iemand zich in doorgespoelde tijd een vaardigheid aanleert, bijvoorbeeld de Karate Kid die leert vechten. Een montage heet dat. In Wet Hot zit ook zo'n montage, maar aangezien de film maar een dag beslaat, slaat die scène welbeschouwd nergens op en is die dus puur spottend bedoeld. De boodschap: montages zijn sowieso lachwekkend.

Anderhalf decennium na het origineel voelen de jarentachtigverwijzingen en genregrapjes nog flauwer en meer incrowd. De acteurs, die in het origineel al zo'n tien jaar ouder waren dan hun personages, zijn inmiddels dik in de 40 en spelen nog steeds dezelfde pubers.

Iedereen die weleens een highschoolfilm heeft gezien, weet dat de acteurs altijd te oud zijn voor hun rollen. Die discrepantie parodieerde de film al in 2001 en in 2014 ligt de grap er nog dikker bovenop. Behalve in het geval van acteur Paul Rudd (nu ook te zien in superheldenfilm Ant-Man), die wonderbaarlijk genoeg nauwelijks ouder is geworden.

Dat het verhaal daardoor nergens meer op slaat, maakt niet uit: de werkelijkheid was in het origineel al zo buigzaam dat alle hoop op realisme moet worden losgelaten. Personages kunnen op meerdere plekken tegelijk zijn, tijd is niet gebonden aan het aardse verloop en alle biologische of natuurkundige wetten kunnen worden gebroken: een levensbedreigende wond kan een scène later zijn verholpen. Een heroïneverslaving is een minuut later verdwenen alsof die er nooit is geweest.

Toen Wet Hot American Summer in 2001 uitkwam, was de respons lauw. In de bioscoop leverde de film maar 300 duizend dollar op. Recensenten vonden de comedy te flauw en te absurd. 'I hate it', schreef de befaamde filmcriticus Roger Ebert, 'this idiotic motion picture'. Maar over de jaren vergaarde Wet Hot een cultstatus. Er werden thema-avonden georganiseerd om de film verkleed te kijken en voor het tienjarig jubileum kwam er in een galerie in Los Angeles zelfs een tentoonstelling geïnspireerd op de film.

Groen scherm

Het bleek een onmogelijke opgave om alle acteurs van Wet Hot American Summer: First Day of Camp samen op de set te krijgen. Daarom werd gewerkt met een 'green screen', vertellen de acteurs in vakblad Variety. 'Ik moest doen alsof ik met Paul Rudd aan het praten was', zegt Janeane Garofalo. In werkelijkheid praatte ze tegen een stand-in en werd Rudd (foto) later in de opname gemonteerd.

Succes van de cast

Die verlate verering had vooral te maken met de acteurs, die bij de première in 2001 nog relatief onbekend waren, maar met de jaren uitgroeiden tot de grootste sterren van Hollywood. Met terugwerkende kracht werd de starpower van Wet Hot onweerstaanbaar. Dat biedt een dubbele laag in voyeuristisch vermaak: kijk het origineel terug en zie de acteurs voordat ze bekend waren. En kijk dan de remake om te kijken in hoeverre ze zijn veranderd.

Zie Paul Rudd (I Love You, Man, Role Models en Anchorman) de clichématige puberende eikel annex womanizer uithangen met zijn spijkerjasje, bandana en hardrockshirts. Hij speelt nog steeds overtuigend een overdreven tongende tiener die op een motor komt aanrijden en nonchalant zegt: 'I'm late.'

Of kijk naar Bradley Cooper, driemaal voor een Oscar genomineerd voor zijn rollen in Silver Linings Playbook, American Sniper en American Hustle. Hij vertolkt samen met Amy Poehler (Saturday Night Live, Parks and Recreation) een vals en aanstellerig duo theaterdocenten dat de kinderen klaarstoomt voor de (ook al zo genrespecifieke) bonte avond. Ook acteurs uit de betere comedyfilms van de laatste jaren als Jason Schwartzman (The Darjeeling Limited) en Michael Cera (Superbad, Juno) komen dit keer langs op Camp Firewoord. Zelfs Jon Hamm, vooral bekend als reclameman Don Draper uit Mad Men, krijgt een cameo.

De optelsom was duidelijk voor Netflix: dit kon niet misgaan. Wederom wordt bewezen dat nostalgie een van de sterkste krachten is van de entertainmentindustrie anno 2015. Of het nou gaat om het eindeloos herhalen van Friends en Seinfeld of het eindeloos variëren op en knipogen naar dezelfde cultklassiekers.

Amy Poehler en Bradley Cooper in Wet Hot American Summer: First Day of Camp.
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden