Western-soundtrack uit het hete Zuiden van Calexico

Calexico's The Black Light was een van de grote culthits van 1998. Een bijzonder fraai album, dat met country-gitaren en Mexicaanse trompetten de sfeer opriep van een Amerika uit een ver verleden....

Maar Burns en Convertino hebben de zaken welbewust anders aangepakt. De songs zijn minder direct, en moeten het vooral hebben van de sfeer. Die weet het duo dan ook meesterlijk neer te zetten. Hot Rail laat zich beluisteren als de soundtrack van een western, met lange ambient-passages afgewisseld door een enkele song. Na de Mexicaans klinkende introductie El Picador volgt Ballad of Cable Hogue, een beurtelings in Engels en Frans gezongen duet tussen Joey Burns en zangeres Marianne Dissard, dat niet zou misstaan als titelnummer van een spaghetti-western uit de jaren zestig.

In Hot Rail draait het om de sfeertekeningen: muzikale schetsen van het hete Zuid-Westen met zijn slangen, schorpioenen en luchtspiegelingen, waarin de tijd op de heetste momenten van de dag stil lijkt te staan. Bij vlagen herinnert de plaat aan Paris Texas van Ry Cooder. Dat wás een soundtrack (bij de film van Wim Wenders), in het geval van Hot Rail moet de luisteraar de beelden er zelf bij fantaseren. Maar dat vereist nauwelijks enige inspanning. Juist door zijn experimentele opzet is Hot Rail een veel betere opvolger van The Black Light dan we hadden mogen hopen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden