tv-recensie julien althuisius

Werkelijk iedereen is gek geworden in Leef Je Droom, maar dat levert wel heerlijke televisie op

Als Ik Vertrek naar Groot-Brittannië zou verhuizen en zich daar zou laven aan een kuur anabole steroïden, zou je Leef Je Droom krijgen. Zaterdagavond op NPO1 was de derde aflevering van dit programma dat Britse gezinnen volgt die, nou ja, belachelijke reizen ondernemen. In eerdere afleveringen vertrok een Londens gezin naar het Amazonegebied en staken een man en zijn zwangere vrouw al hun spaargeld in een safarihotel in Zambia.

Zaterdag stond de familie Brooks centraal, die haar hele hebben en houden in Schotland ging achterlaten in ruil voor een leven in de jungle van Bali. ‘Ik wil zonder geld leven’ zei vader Daniel Brooks, ‘zoals elk ander wild dier op deze planeet.’ Want dat is natuurlijk het ideaal, leven als een wild dier. Zijn vrouw, de Italiaanse Deborah, gegijzeld door het blinde enthousiasme van haar man, sprak hem bijna in identieke woorden na. Ze wilden zelfvoorzienend leven, zonder geld dus en zonder materiële bezittingen. ‘We zijn best vindingrijk’.

Voor de duidelijkheid: dit waren volwassen mensen met een fijn huis in de schitterende Schotse natuur en kinderen van 1, 4 en 9 jaar oud. Ze hadden bij vertrek nog geen idee waar op Bali ze zouden gaan leven en hoe ze dat nieuwe leven precies zouden opbouwen.

Maar vader Daniel verheugde zich in ieder geval wel ‘op wat er in het koraalrif leeft’. Hij keek er naar uit om ‘elke dag te snorkelen.’ De Nederlandse voice-over roemde de Brooks: ‘Ze laten alles achter zich om een ideaal na te jagen wat alleen de allermoedigsten onder ons aandurven.’ Ja hoor, werkelijk iedereen was gek geworden.

Het ging vanzelfsprekend grandioos mis. Al op de eerste avond verzuchtte vader Brooks hoe zwaar het eigenlijk was. ‘Naar een nieuw land gaan dat we geen van beiden kennen; zonder een vastomlijnd plan over waar we een huis gaan bouwen; waar we een thuis gaan creëren – en dat met een ongelooflijk kleine hoeveelheid geld; maakt alles enorm stressvol.’ Je meent het. De Brooksjes mochten op het land van een vriendelijke Australiër hun huis gaan bouwen en daarbij tijdelijk gratis in een van zijn verblijven wonen.

‘Het gezin Brooks is midden in de regentijd gearriveerd’, vertelde de voice-over. ‘Dat hadden ze niet ingecalculeerd.’ Nee. Ze hadden ook niet ingecalculeerd dat ze zouden ontbijten met per stuk in plastic verpakte koekjes in plaats van verse papaja. Ze hadden niet ingecalculeerd dat een huis bouwen in een jungle die geteisterd wordt door stortregens en stormen vrijwel onmogelijk is. Ze hadden niet ingecalculeerd dat het misschien wat veel gevraagd was van hun kinderen. Ze hadden niet ingecalculeerd dat hun toch al schrale budget na een paar maanden volledig uitgehold was en ze voor hun eten afhankelijk zouden zijn van anderen. Ze hadden helemaal niets ingecalculeerd.

Wat de Brooks deden was niet zozeer ‘moedig’, zoals Leef je Droom hun knettergekke plan verkocht, maar naïef, onverantwoordelijk en volledig gespeend van elke realiteitszin. Maar goed, het leverde dan wel weer heerlijke televisie op.

Gijs Groenteman gaat in onze illustere archiefkast in gesprek met mensen die hem hebben verwonderd. Rapper Pepijn Lanen, schrijver Paulien Cornelisse en kunsthandelaar Jan Six passeerden al de revue.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden