Recensie Klassiek

Welshman Bryn Terfel verovert het Concertgebouw met overdonderend gemak (****)

Charismatische bas trekt orkest en solisten mee omhoog in Berlioz' Faust. 

Bryn Terfel

Hector Berlioz: La damnation de Faust. Solisten, Symfonieorkest van Malmö, MDR Rundfunkchor o.l.v. Marc Soustrot. Amsterdam, Koninklijk Concertgebouw, 4/6.

Over charisma gesproken: Bryn Terfel was in Amsterdam. Sir Bryn Terfel (52), de boerenzoon uit Wales, een bas-bariton die de AAA-locaties van de klassieke muziek al bijna dertig jaar voor het uitkiezen heeft. Opeens dook zijn ruige kop weer eens op in het Concertgebouw. Tien jaar geleden zong Terfel er voor het laatst. Nu kwam hij langs met een lijfrol: de weerzinwekkende, stroopsmerende duivel Mefisto in La damnation de Faust van Hector Berlioz.

Fausts verdoemenis, uit 1846, is een gek maar geniaal stuk, dat balanceert op de rand van opera. Het Symfonieorkest van Malmö wist Terfel, de prijzige wereldster, ermee te verlokken voor een tournee. Met respect, dat is toch alsof Tom Dumoulin een rondje meekoerst bij wielervereniging De Vrolijke Trappers. Of de Zweden hebben diepe zakken, of de rol van Mefisto ligt Terfel zo na aan het hart dat hij desnoods voor nop in het vliegtuig stapt.

Op de bok stond Marc Soustrot, de Fransman die ooit heeft gewerkt als chef van Het Brabants Orkest. Hij dirigeerde Berlioz’ particuliere kijk op Goethes vermaarde drama. Bekend verhaal: Faust, de boekenwurm, wil eindelijk eens genieten van het leven. Mefisto komt langs en heeft wel een ideetje. Hij tovert Faust de mooie Marguerite voor ogen. De sukkel wordt verliefd, waarna Mefisto hem zijn ziel aftroggelt en linea recta afvoert naar de hel.

Berlioz verklankt die hellerit briljant, met galopperende violen, snerpende hoorns en af en toe een gore trombonescheet. Als Bryn Terfel zijn climax bereikt en brult ‘je suis le vainqueur’, ik ben de overwinnaar!, jaagt kippenvel door de Grote Zaal.

De andere solisten groeien in Terfels dampkring een klasse, ondanks de vermoeide stembanden van tenor Paul Groves (Faust) en het expansieve geluid van Sophie Koch (Marguerite). Het MDR Rundfunkchor uit Leipzig bekroont de avond. Hun vrome ‘amen’ galmt cynisch, in de vrouwen steekt doodsgekrijs en als de brave Marguerite ten hemel vaart klinkt het gloeiendste koorgeluid denkbaar.

Laat Bryn Terfel vaker komen. Twee jaar geleden zei hij in de Volkskrant dat hij er een arm voor zou geven bij De Nationale Opera Falstaff te zingen, Verdi’s tragikomische dikzak. Een mini-Brynfestival in het Concertgebouw leek hem ook wel wat. Dus, programmeurs, neem een voorbeeld aan de Zweden. Afpingelen en klaar.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.