Review

Welkom in de Familie is geestig, vrolijk en tikkie wrang

Aanstekelijk en herkenbaar stuk met acteurs die de ruimte krijgen hun komisch talenten uit te spelen.

Vanaf links: Hajo Bruins, Ruurt de Maesschalck en Peter Blok in Welkom in de familie. Beeld Fotografie/©Leo van Velzen 2014
Vanaf links: Hajo Bruins, Ruurt de Maesschalck en Peter Blok in Welkom in de familie.Beeld Fotografie/©Leo van Velzen 2014

Anna, de jonge carrièrevrouw, is te laat: belangrijke bijeenkomst met Koreanen. Maar haar partner Marcel is er al wel, op het etentje dat zijn zus Elisabeth en haar man Pierre organiseren, en ook goede vriend Victor is gearriveerd. Dit gezelschap kent elkaar al sinds hun tienerjaren. Geheimen hebben ze niet voor elkaar.

Maar dat blijkt natuurlijk niet helemaal waar. In de nieuwste DeLaMar Productie Welkom in de familie loopt dit gezellig samenzijn smakelijk uit de hand, op de manier waarop je dat van een modern well-made play kunt verwachten. Le Prénom heet het origineel, in 2012 verfilmd door de regisseurs Alexandre de La Patellière en Matthieu Delaporte, die ook het oorspronkelijke toneelstuk schreven. In Frankrijk en ook al daarbuiten werd het een succes.

Aanstekelijk

Hier krijgen de acteurs in de vlotte regie van Antoine Uitdehaag alle ruimte hun komisch talent uit te spelen en dat doen ze op een aanstekelijke manier. Peter Blok is de herkenbare intellectueel Pierre, beetje horkerig, zogenaamd zeer politiek correct en tegelijk behoorlijk egocentrisch. Jacqueline Blom is erg leuk als zijn redderende vrouw Elisabeth, Ruurt de Maesschalck lekker raadselachtig in zijn bescheiden voorkomen als huisvriend-musicus. En als dan eindelijk Anna binnenkomt (Hannah van Lunteren) kan het echt los gaan. Deze mensen zullen elkaar nu eindelijk eens goed de waarheid vertellen.

Aanjager van dat alles is Marcel, gespeeld door Hajo Bruins, die geweldig op dreef is als de al te joviale vastgoedman vol foute grappen. Wat begint met zo'n grap mondt dan uit in een - soms ook letterlijk - pijnlijk zootje, waarin iedereen zich van zijn lelijkste kant laat zien.

Zeker in het begin is dat geestig, vrolijk en een beetje wrang, in precies de goede verhouding. Maar naar het eind toe loopt het geheel toch een beetje weg: ieder personage moet nog even zijn zegje doen en de nog losse eindjes moeten worden samengeknoopt. De structuur van het stuk komt bloot te liggen en sommige wendingen worden tamelijk voorspelbaar. Maar ten slotte maakt Marcel er wel weer een mooi eind aan en verlaat je de zaal met een grijns.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden