Welke films moet u deze week zien en welke moet u overslaan?

Wekelijks selecteert de Volkskrant films die u niet mag missen. En een aantal waar u beter geen geld aan kunt verspillen.

Steven Spielberg Beeld NBC

PRIDE

Er is weinig wat níet plotsklaps verbroedert in onverwachte feelgood film Pride, schrijft Bor Beekman in de Volkskrant. Twee verdrukte subculturen die op het eerste gezicht niks met elkaar te hebben, of willen hebben, vinden elkaar in één gemeenschappelijk doel: solidariteit. Als Thatcher in 1984 aankondigt een aantal mijnen te willen sluiten en de protestacties van Welshe mijnwerkers keihard afstraft, voelt een groepje flamboyante Londense gays en lesbiennes zich geroepen op de barricades te springen. Zij weten immers wat het is onderdrukt te worden en te vechten tegen een veel grotere, sterkere vijand.

Het zal niemand verbazen dat het even duurt eer de homofobe mijnwerkers deze hulptroepen in de armen sluiten. De aanstekelijke jaren '80-muziek van Bronski Beat en Grace Jones draagt flink bij en brengt iedereen samen op de dansvloer (een musicalversie van de film is al in de maak). Plotwendingen in Pride verrassen nauwelijks en de emoties liggen er dik bovenop, maar ze beroeren wél.

De Volkskrant-recensent prijst het exquise acteerwerk van Imelda Staunton (Harry Potter) en Bill Nighy (Love Actually). Een mening die gedeeld wordt door The Guardian die het optreden van beide acteurs 'heerlijk warm en geestig' noemt. Emmers vol charme gekoppeld aan een aanstekelijk solidariteitsgevoel. 'Ik heb gelachen, gehuild, en ik had een gebalde vuist omhoog gestoken ware het niet dat ik beide handen nodig had om de lachtranen van mijn wangen te vegen.'

UNDER THE SKIN

Wie fantaseert er niet over het bed delen met Scarlett Johansson? Wat de mannen in Under The Skin krijgen als de zwartharige femme fatale ze meeneemt naar huis, zal waarschijnlijk niet tot de fantasie behoren... Johansson speelt namelijk een buitenaards wezen dat de identiteit heeft overgenomen van een dood meisje om zich zo als parasiet onder de aardbewoners te begeven.

De arme stakkers die Johansson op straat aanspreekt werden gefilmd met een verborgen camera. Ze wisten op dat moment nog niet dat ze in een film zaten. Zo speelt regisseur Jonathan Glazer fascinerend met fictie en werkelijkheid, schrijft Kevin Toma in De Volkskrant. Hij geeft de film de volle score van vijf sterren. 'Nooit eerder werd de rooftocht van een monsterlijk schepsel zo koel, clean en toch bezwerend verbeeld - in een alles verzwelgende spiegelwereld die ook de oversteek naar de hel zou kunnen zijn.'

Ook bij de recensent van de New York Times maakte het buitenaardse personage van Johansson een onuitwisbare indruk. Met haar donkere pruik en jas van nepbont is ze een alien met een sinistere agenda en tegelijk een lustobject dat doet denken aan Marlène Dietrich en Ava Gardner. 'De lieflijke en sensuele stem die Johansson had als computerprogramma in Her krijgt menselijke vorm. Alleen blijkt ze in plaats van een sympathieke cybervriendin een harteloze humanoid uit het heelal.'

A WALK AMONG THE TOMBSTONES

De makers van A Walk Among the Tombstones hadden duidelijk een ode aan de film noir voor ogen met dit verhaal over een privédetective die twee seriemoordenaars achterna zit. Detective Matt Scudder (Liam Neeson) beweegt zich door een duister New York waar het continu regent en waar testosteron de dienst uitmaakt.

Volgens de Volkskrant-recensent oogt de verfilming van deze thriller fraai, maar staat het uiterlijke vertoon in dienst van een zielloos verhaal. De aanvankelijke psychologie die Scott Frank op zijn personages loslaat, sowieso psychologie van de koude grond, moet gaandeweg het veld ruimen voor bloederige details. 'Ondanks de ambities blijkt de film weinig meer dan een sadistische wraakfantasie.' Meer dan twee sterren krijgt-ie niet.

Vakblad The Hollywood Reporter vindt A Walk Among the Tombstones meer barok dan verdragelijk is. Het subplot van Neeson die als sombere Scudder een ambitieuze, zieke tiener mentort, leidt af en slaat nergens op. Om de geslaagde, harde slotscène in kelder en kerkhof te halen, moet je je eerst door een dodelijk saai middenstuk slaan.

THE JUDGE

Robert Downey 'Iron Man' Jr. speelt topadvocaat Hank Palmer. Last van gewetensbezwaren heeft hij niet, zolang zijn cliënten maar betalen vindt hij het best. Dit vraagt natuurlijk om een persoonlijk drama dat hem uit dat onverschilligheidsharnas dwingt. Als zijn vader met wie hij ruzie heeft, wordt verdacht van moord en hij naar zijn geboortedorp terugkeert, krijgen we dan ook precies dat.

Volgens de recensie in de Volkskrant wisselt The Judge ongemakkelijk tussen rechtbankdrama, romantiek en komische noten. Gelukkig schroeft de vader-zoonrelatie tussen Downey Jr. en veteraan Robert Duvall het niveau wat op. Met hun spel halen ze het beste bij elkaar naar boven. Zo bezorgen ze de film toch nog drie sterren.

Tijdschrift Rolling Stone is minder mals met anderhalve ster (van de vier). Hoe krijgen ze het voor elkaar om met zulk talent dergelijke rotzooi uit te poepen? 'Een lont die nooit vlam vat.' Er zit nog veel meer in dit overvolgepropte vehikel zoals een rendez-vous van Downey Jr. met een oude liefde, schrijft de recensent, maar daar wil hij het vanwege alle open deuren niet eens over hebben. Ai.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden