Wel Zappa’s techniek, niet zijn humor

Het onnavolgbare rockwerk van Frank Zappa (1940-1993) aan een jong publiek presenteren, dat is wat de erven Zappa (vrouw Gail en zonen Dweezil en Ahmet) vooral wilden met hun avondvullende voorstelling Zappa Plays Zappa....

Een jong publiek was er niet bij de wereldpremière van Zappa Plays Zappa in de Amsterdamse Music Hall, maar uitverkocht was het wel; de vooral heren van middelbare leeftijd zagen een bij vlagen briljant musicerende band stoeien met het werk van Frank Zappa.

De kleine drie uur dat de band – geleid door Zappa’s archivaris drummer Joe Travers – speelde, werd vooral geput uit het werk waar Frank zelf niet de leadzanger was, maar de vocalen overliet aan toetsenist George Duke en saxofonist/zanger Napoleon Murphy Brock. Slim, want zoon Dweezil kon de gitaarsoli van zijn vader wel voor zijn rekening nemen, maar wie laat je zingen?

Er werd begonnen bij het begin: Zappa’s platen met The Mothers Of Invention uit de jaren zestig maakten langzaam de weg vrij voor de Zappa-periode die misschien wel de beste was. In elk geval had hij toen, midden jaren zeventig de beste live-band. De platen Apostrophe’, One Size Fits All en Overnite Sensation stonden centraal, en de achtmansband speelde voortreffelijk.

Het bijzondere van Zappa op het podium was altijd dat hij het uiterste vergde van zijn musici, maar ze tegelijk ook ruimte gaf muzikaal te dollen. Een echo daarvan klonk zeker door in de Music Hall. Vooral voor de pauze, met een verbluffende Inca Roads, en een fraai beheerste gitaarsolo van Dweezil. Na de pauze werden de sterren van de avond, gitarist Steve Vai en drummer Terry Bozzio aan de band toegevoegd, en dat gaf de avond meer dynamiek. Maar de nadruk kwam te veel op de techniek te liggen, iets waar Frank Zappa in zijn latere jaren ook last van had.

Bozzio mocht ‘zijn’ I’m So Cute en City Of Tiny Lites vanachter een huizengrote drumkit zingen, en Steve Vai stond Dweezil bij op gitaar in het immens ingewikkelde The Black Page #2. Maar de subtiliteit maakte gaandeweg plaats voor muzikale krachtpatserij. Toen Dweezil ook nogal humorloos reageerde door een jonge fan de zaal uit te sturen die wat onhandig een cd naar hem had geworpen, was de lol er af. Een mooi idee, goed uitgevoerd en ja, het blijft mooie muziek, maar met briljant spel alleen kom je er niet. Wat toch ontbrak is die regisseur met een gevoel voor humor, die Frank Zappa ook was.

Gijsbert Kamer

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden