Weinig urgente maar geestige Woody Allen

WHATEVER WORKS..

Bor Beekman

* * *

Regie Woody Allen. Met Larry David, Evan Rachel Wood, Patricia Clarkson. In 21 zalen.

Whatever Works begint met een lange monoloog waarin het hoofdpersonage afgeeft op de mensheid, en zich vervolgens even afzondert van zijn toeluisterende vriendenclub om de kijker te waarschuwen. ‘Dit is niet de feelgoodmovie van het jaar’, spreekt hij in de camera. ‘Tegen wie heb je het?’ vragen zijn vrienden.

Hoofdpersonages die de vierde wand doorbreken om een onderonsje aan te gaan met de bioscoopbezoekers – het is bekend gebied binnen het oeuvre van Woody Allen, die voor het eerst in jaren weer een speelfilm opnam in New York. Daar geeft het zelfverklaard genie Boris Yellnikoff (een rol van Seinfeld co-bedenker Larry David) schaaklessen aan door hem verfoeide kinderen. Ooit was hij een succes, als ‘bijna Nobelprijs kandidaat’ in de kwantummechanica, en getrouwd met een knappe rijke vrouw. Maar dat was vóór hij uit het raam sprong in een mislukte zelfmoordpoging.

Allen zadelt zijn hoofdpersonage – toch een alter ego – maar direct op met een piepjong meisje. Melody St. Ann Celestine (Evan Rachel Wood), van huis weggelopen. Tot groot ongeloof van Yellnikoff valt ze als een blok voor zijn cynisme en oude dunne benen. Grotere tegenpolen zijn niet denkbaar: hij een Joodse mopperaar, zij een naïeve miss uit Mississippi. Maar, het werkt. Zo schuift What-ever Works toch het genre van de feelgoodfilm binnen, hoezeer Yellnikoff zich er met zijn terugkerende tirades en paniekaanvallen tegen afzet. Dat krijgt al snel iets vermoeids, en de monotoon-bozige David mist als acteur het aaibare charisma van Allen. Gelukkig strooit Allen als scenarist met frisse bijfiguren die zijn vertelling steeds tijdig nieuw leven inblazen; zoals de stereotiep Godvrezende en wapenminnende ouders van Melody, die op zoek naar hun dochter in New York direct grondig van levensstijl wisselen. Het gemak waarmee Allen zulke plotwendingen structureert is amusant. Tegelijk mist Allens dialoog in Whatever Works vaak de scherpte van zijn beste werk. De regisseur, die zich met in Europa opgenomen films (Matchpoint, Vicky Cristina Barcelona) enigszins losmaakte van zijn bekende repertoire, lijkt in New York op herhalingsoefening te zijn gegaan. Dat levert een weinig urgente, maar vermakelijke komedie op; met meer bordkarton dan vlees en bloed.

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden