Review

Weinig Palme, te veel liedjes

Tekstschrijver Arjen Lubach gaat in de liedvoorstelling in op een aantal theorieën rond de - nooit opgeloste - moord op de Zweedse premier Olof Palme.

Beeld Roxanne Hellevoort

Na hun charmante liedjesprogramma over de Nederlands-Zweedse zanger Cornelis Vreeswijk richten De Andersons zich wederom op een Zweeds icoon. Hun nieuwe voorstelling is een speelse reconstructie van de moord op Olof Palme en heet In gesprek met mijn moordenaar.

Dit keer hebben ze meer dan alleen een liedjesprogramma willen maken. Arjen Lubach werd gevraagd om een tekst. Daarin voert hij Palme zelf op, 28 jaar na zijn nog altijd onopgeloste moord. In korte, hoofdzakelijk humoristische scènes gaat Palme in discussie met een handjevol van zijn mogelijk moordenaars. Verdachten waren er immers legio, alleen al 130 mensen hebben zich in de loop der tijd vrijwillig gemeld als dé moordenaar.

Cabaretesk

Meer dan in de Vreeswijkvoorstelling zal er dus geacteerd moeten worden. Op zich gaat zanger en muzikant Roel Dullaart (als Palme) en zangeres Anna Ågren (als allerlei verdachten) dat prima af. De speelstijl is cabaretesk en met behulp van snorretjes, accenten en jassen komen ze een heel end.

Lubach gaat in zijn tekst in op een aantal theorieën rond de moord, de ene plausibel, de ander krankzinnig. Er is een rechts-extremist met verdachte uitspraken, er zijn diverse spionnen van de CIA en KGB, die de radicaal linkse Palme zouden willen uitschakelen. Onder hen ook voormalig geheim agent Vladimir Poetin. De korte gesprekken prikkelen de verbeelding en lijken het topje te tonen van een ijsberg aan complottheorieën, die eerder thuishoren in een vuistdikke Zweedse thriller.

Probleem is dat de voorstelling te veel op twee gedachten hinkt. Naast de Palme-dialogen spelen ze ook twaalf liedjes. Met Mirek Walton, de derde Anderson, op gitaar. Een enkel nummer is thematisch gerelateerd, zoals het mooie Stockholm sneeuwt, over Palmes laatste minuten. Maar de meeste zijn dat niet.

Ågren zingt expressieve, poëtische ballades. Dullaart valt op als ouderwetse kleinkunstzanger en zingt zonder een greintje ironie over de 'gulzigheid van het Westen' en over de chagrijnige volksaard van de Nederlanders. Maar een fremdkörper is het lied Het is de schuld van de homo's, waarin alles, van de moord op Palme tot de dood van Mandela, aan de homo's wordt toegedicht. Het is grappig bedoeld (met nichterige dansjes en een plompe housebeat), maar is vooral gênant, mede door de belabberde tekst.

Zo waaiert In gesprek met mijn moordenaar net iets te vaak alle kanten op, in gesprekjes met het publiek, heeft het een lied of vier te veel en is er nog een overbodige Matthijs van Nieuwkerk-imitatie.

De hoofdzaak, die van Olof Palme, verliezen ze telkens uit het oog. Terwijl die nou net zo spannend en theaterwaardig was.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden