Weinig enthousiaste Amy

Amy Winehouse..

Gijsbert Kamer

Amsterdam Je zag haar basgitarist toch even verbaasd opkijken toen Amy Winehouse na vijf liedjes al achter de coulissen verdween. Maar een minuutje later was ze al weer terug, precies op tijd voor het volgende liedje. En zo liep ze na ieder liedje even weg om meteen weer terug te keren. Het oogde allemaal erg onrustig, maar wat zou het. Amy Winehouse was, na afzeggingen op Pinkpop en North Sea Jazz eerder dit jaar, gewoon gekomen. Slechts zeven minuten te laat kwam ze op in een wit mini-jurkje, en ze had het naar eigen zeggen naar haar zin.

En dat was meer dan waar op gerekend was. Ook met de goeddeels zwarte begeleidingsband zat het wel snor, ze speelden solide en wanneer hoor je nog een bariton-saxofoon op een poppodium. De twee heren naast de vedette, die haar vocaal ondersteunden, dansten alsof hun leven er vanaf hing, op het aanstellerige af, alsof ze de bewegingloze Winehouse wilden excuseren. Maar ze was er en ze zong. En haar stem bleek bovendien nog behoorlijk zuiver en soulvol, al leek het wel of gaandeweg het optreden de kracht uit haar voordracht verdween.

Ze moest zich, zo leek het, echt door haar contractueel verplichte uurtje heen spelen en deed dat behalve met weinig verheffend vertolkte succesnummers als Rehab en Love Is A Losing Game van haar prachtige soulplaat Back To Black, met een paar merkwaardige covers. Haar toch ook zeer sterke debuutplaat Frank negeerde ze ten koste van Sam Cookes Cupid en drie ska-liedjes, vooral bekend geworden van de Britse Specials.

Kan leuk zijn zo’n blokje vrolijke dansmuziek, als ode aan een van haar favoriete popgroepen, maar dan had ze dat wel even als zodanig mogen introduceren. Bovendien klonk haar Monkey Man nogal vreugdeloos. Zoals er maandagavond in de uitverkochte Heineken Music Hall toch al weinig enthousiasme van het podium kwam. Haar stem bleef op den duur halverwege de zaal hangen, en haar zang miste echte bezieling, die hoort bij zulke sterke soulnummers.

De schemerlampen tussen de muzikanten ademden een nachtclubsfeer uit, en daar leek Winehouse zich goed in te kunnen vinden. Alleen: ze stond niet in een nachtclub maar in een grote concerthal, waar ze de achterste rijen maar moeizaam bereikte. Dramatisch slecht was het niet. Overtuigend ook niet. En om nou te zeggen dat het reikhalzend doet uitkijken naar een weerzien op Pinkpop of North Sea Jazz volgend jaar, nee.

Gijsbert Kamer

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden