Weemoed

Vergis ik me, of beginnen de lijstjes, de terugblikken en de jaaroverzichten elk jaar weer eerder? Gek is dat: de winter laat steeds langer op zich wachten, maar de pepernoten liggen in augustus al in de winkel....

De formule staat rotsvast: het paars-blauwe licht, de clubachtige setting; Matthijs van Nieuwkerk praat en de aanstekelijke popfeitjesfanaat Leo Blokhuis plukt plaatjes uit zijn kast. Er is een panel en een kwis, maar de afloop doet er niet toe: het gaat om de muziek, of meer nog de filmpjes. Of nóg meer: het gevoel.

Misschien zullen we het ooit spuugzat zijn, maar zo ver ben ik nog lang niet. Een paar flarden U2 (Sunday Bloody Sunday), The Three Degrees (Dirty Old Man) en zelfs Charles Aznavour (La Bohème) in oude, fletse kleuren, en de weemoed is daar.

Vreemd dat die rijke muziekgeschiedenis de rest van het jaar zelden tot nooit onderwerp is voor televisie; buiten Jan Smit en de Toppers is muziek sowieso een ondergeschoven kind geworden op reguliere kijktijden. Terwijl de Top 2000 à go go jaarlijks bewijst dat die historie een mer à boire is, een vijver vol jeugdsentiment en grote herinneringen. Alleen Wintertijd (tegenwoordig op Het Gesprek) doet er het hele jaar door zijn voordeel mee.

Het wonder dat je later pas ervaart: smaak evolueert, tijd heelt alle wonden, zo bleek ook gisteravond weer. Goed, het blijft gruwen bij The Carpenters, maar die gehate George Michael bleek gisteravond toch maar mooi jeugdsentiment – een deeltje van jezelf.

Zelden duurde een fragment langer dan twintig seconden. Jammer, maar het houdt de begeerte wakker. Het mooiste nummer volgens Roel van Velzen is God Only Knows, van de Beach Boys. ‘Zo’n ontzettend gecompliceerd werkje. Elke keer als ik het hoor, hoor ik iets nieuws.’ Hij heeft gelijk.

Skiks Op fietse, namens Joost Zwagerman – meteen begreep je het oerhollandse on the road-gevoel dat de auteur ervan krijgt op terugtocht van een lezing voor plattelandsvrouwen van boven de vijftig.

Het grootste mysterie dankten we aan Dione de Graaff, die koos voor Substitute van Clout. Een afzichtelijk damesgroepje uit de jaren tachtig, gestoken in nog afzichtelijker blauwe broeken. Een echt kutnummer, maar met Dionne en alle leeftijdgenoten zeg ik: het is wel óns kutnummer. Prachtig.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden