Boeken Week in Boeken

Week in Boeken: Feest in Sunny Home

Maarten Biesheuvel wordt 80 jaar.

Maarten Biesheuvel. Beeld ANP

In Schiedam konden ze niet meer wachten. Op 23 mei hoopt Jacob Maarten Arend Biesheuvel 80 jaar te worden, maar in zijn geboorteplaats is afgelopen woensdag al een expositie geopend over leven en werk van de verhalenschrijver en P.C. Hooftprijswinnaar. In Schiedam is alles begonnen, ook de kennismaking in 1958 met de gymnasiaste Eva Gütlich, die Maartens muze zou worden en met wie hij zijn hele verdere leven zou doorbrengen, tot haar dood, een halfjaar geleden.

Hoe moet het nu verder met Maarten, vroegen velen zich toen af, aangezien hij al bijna 30 jaar zodanig door angsten en depressies wordt gekweld, dat hij veel medicijnen nodig heeft, al decennia nauwelijks nog iets kan schrijven en niet zonder verzorging kan. Het goede nieuws is zondagavond te horen in de radio-documentaire Sunny Home van Jan Louter (NPO 1, 21 uur), een compilatie van 30 jaar interviews met de manisch-depressieve angstkunstenaar die ‘geen decorum kent’ en wellicht mede daardoor zijn gehoor altijd recht in het hart treft: het gaat redelijk goed met Maarten, en hij woont als vanouds in het houten Sunny Home in Leiden, waar hij thuiszorg heeft, en diverse vrienden hem geregeld opzoeken.

De stemmingswisselingen, die goed hoorbaar zijn op de opnamen (van ‘Er wordt heel wat afgehuild bij mij’ tot ‘Ik ben de beste schrijver van de wereld, al was Homerus óók behoorlijk en Shakespeare tamelijk goed’), lijken hem tegenwoordig minder parten te spelen. Dertig jaar geleden biechtte hij op eigenlijk een ‘violoniste manqué’ te zijn. De chaconne van Bach, die had hij zo graag onder de knie gekregen, maar na dertig jaar oefenen is het hem nog niet gelukt. Zet hij die plaat op, ‘dan moet ik weinen, zo mooi is dat’. Als Louter voorstelt een stukje te draaien, dan kondigt Maarten aan dat hij daarna een pilletje nodig heeft, het antipsychoticum Trilafon, want ‘ohne Trilafon keine Gedanken’.

Hoe kunnen we Biesheuvel donderdag het beste eren? Er is de expositie, en een fietsroute, in Schiedam. En er zijn ruim drieduizend pagina’s met verhalen om te blijven herlezen, van ‘Brommer op zee’ en ‘Reis door mijn kamer’ tot ‘Mijn vrouw’, ‘Het wonder’ en ‘Brief aan Vader’. En zoveel moois daartussen. Zoals ‘De violist’ uit 1989, over Jonathan die alleen maar ‘wijzen kon spelen die hijzelf verzonnen had, maar die klonken toch zó mooi!’ Vrolijke en droevige; mensen wilden hem omhelzen, of kregen tranen in de ogen. Net als wij, wanneer we Biesheuvel lezen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.