Stamgasten Café De Eland

‘We zouden naar Barcelona verhuizen, maar na een weekend Amsterdam keken we elkaar aan. Zou dit niet geweldig zijn?’

Anderhalf jaar geleden verhuisde Brian (47) met zijn vrouw Cindy van Missouri naar Amsterdam. Café De Eland is ‘zijn tweede huiskamer’. 

Brian. Beeld Gijs Beukers

Brian: ‘Bijna al mijn vrienden heb ik in dit café ontmoet. Ik vind het moeilijk om onbekenden aan te spreken, maar als je alleen bent en je wilt niet alleen zijn, moet je wel een move maken: wachten tot ze praten over een onderwerp waarbij je kunt inspringen, of gewoon hi zeggen. De vrouw die nu binnenkomt was mijn eerste vriend hier. Ik liet haar mijn tattoos zien en vroeg of ik de hare mocht bekijken.

‘Iedere ochtend drink ik hier een kop koffie. Mijn avondaanwezigheid probeer ik tot vier keer per week te beperken, waarbij ik het één keer laat maak. Mijn vrouw Cindy is nu voor werk in The States, dus ik verveel me een beetje. We werken allebei voor het bedrijf van mijn familie, dat reclame maakt voor diergeneesmiddelenfabrikanten.

‘Mijn vrienden praten Nederlands tegen me. Ik begrijp het steeds beter, maar spreken gaat nog niet. We vermijden politieke onderwerpen, dat is verboden terrein. ‘Wat denk je over Trump?’, vragen toeristen vaak. ‘Ik denk niet over Trump.’ Sommigen vragen of we voor hem uit Amerika zijn gevlucht, maar dat is zeker niet het geval.

‘Anderhalf jaar geleden zijn we naar Amsterdam verhuisd. We wilden al lang weg uit St. Joseph, Missouri, niet de spannendste plaats in Amerika; we have cows and corn, zeg ik altijd, koeien en mais. We zouden naar Barcelona verhuizen, maar na een weekend Amsterdam keken we elkaar aan. Zou dit niet geweldig zijn? De stad is tolerant: sommige mensen dragen kleren die ik als belachelijk zou omschrijven, zoals een bontjas over een nachtjapon, maar niemand kijkt op of om. That’s Amsterdam.

‘Ik hou van Nederlands eten. Stamppot, dat soort dingen. In restaurants is dat alleen moeilijk te krijgen. In een straal van 1 kilometer kan ik twintig restaurants aanwijzen met Indisch eten, en twee met Nederlands. Vreemd. Het ene zit in de Spuistraat, dus dat is duur. Het andere schijnt slecht te zijn.

‘Via expat-organisaties zou ik ook Amerikanen kunnen leren kennen, maar de meeste van hen zitten hier tijdelijk. Ik wil een permanente verblijfsvergunning, de taal leren. Minstens vijf jaar Amsterdam, daarna misschien naar het buitenland, of naar een andere Nederlandse stad. Die heb ik leren kennen toen ik, in het begin van mijn tijd hier, in willekeurige treinen stapte. Leiden is leuk, Rotterdam, Den Haag ook. Enkhuizen is charmant. Laatst was ik in Harlingen, loved it.’

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden