Tv-recensie Julien Althuisius

We vallen toch een beetje in een gat, zonder feestelijk Sporza

Helaas België, maar het was natuurlijk ook niet de bedoeling dat jullie eerder wereldkampioen zouden worden dan wij.

Ongeacht de voor onze zuiderburen verdrietige uitslag, de Belgische voetbalkoorts heeft de afgelopen maand hier en daar ook ons wat moois opgeleverd. Het enthousiasme bij Sporza, met hun eindeloze voor- en nabeschouwingen, de feeststemming in de studio, het juichende commentaar en beelden vanaf festival Rock Werchter nadat België Brazilië had verslagen; als je een beetje Belg-gezind was, diende het Belgisch succes als uitstekend surrogaat voor de Hollandse WK-beleving.

Wat minder in het oog springend, maar ook zeker de moeite waard, is de serie korte documentaires die Sporza tijdens dit WK uitbracht onder de noemer Sporza Dox: hapklare filmpjes van ongeveer zeven minuten waarin steeds een origineel onderwerp centraal staat. In het eerste aflevering was dat bijvoorbeeld de wedstrijd Chili-Italië uit 1962, die met vuistslagen, gebroken neuzen en karatetrappen zo gigantisch en schitterend uit de hand liep dat de politie moest ingrijpen. De Engelse scheidsrechter van dienst kon de spelers maar niet kalmeren, noch lukte het hem ze duidelijk te maken dat ze van het veld af moesten: ze verstonden gewoon geen Engels. Vier jaar later introduceerde diezelfde scheidsrechter de gele en de rode kaart.

In andere afleveringen antwoorden op vragen als: ‘wat als buitenspel niet bestond?’, ‘wat is het nut van de derde doelman?’ of ‘hoe trap je de perfecte penalty?’

Alle Dox zijn strak vormgegeven, mooie kleurtjes, handige informatiekadertjes, toegankelijk verteld, fijne fragmenten, dat werk. Maar op een of andere manier is er in die filmpjes steeds ook opvallend veel ruimte voor Nederland. Bij het onderwerp gemiste penalty’s ging het van meet af aan over de gemiste strafschop van Jaap Stam tegen Italië in 2000. Bij de derde doelmannen kamen Pim Doesburg en Joop Hiele aan bod. En bij het afschaffen van buitenspel werd verwezen naar de wedstrijd Nederland-België uit 1973, toen een Belgisch doelpunt ten onrechte werd afgekeurd voor buitenspel. Wat willen jullie daarmee zeggen, Belgen? Is het een gebrek aan eigen voetbalhistorie dat jullie steeds naar ons moeten verwijzen, of zijn het gemene plaagstootjes?

Of is het misschien broederlijke, troostend bedoelde, liefde? Want er is nog een aflevering; één waarin we weer teruggaan naar 10 oktober 2017, toen we met 7-0 van Zweden moesten winnen en daar maar vijf doelpunten tekort voor kwamen. In die aflevering wordt hard geconstateerd dat het Nederlands elftal na het afscheid van Sneijder en Robben weinig meer voorstelt. Maar in hetzelfde filmpje schetst de Belgische verteller een rooskleurige toekomst voor het Nederlands voetbal, met de opkomst van nieuwe talentvolle voetballers en een bondscoach die weet wat winnen is. De titel van de aflevering is dan ook ‘Waarom Nederland in 2022 wereldkampioen wordt’. Dat is lief van België. Maar toch is het goed dat ze zijn uitgeschakeld.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.