We hebben nieuwe namen nodig

In het debuut van Bulawayo spreekt een ontwapenend kind

Wim Bossema

De verrassing op de laatste longlist van de Man Booker Prize: het debuut van NoViolet Bulawayo (1981) uit Zimbabwe. We Need New Names beschrijft het leven van een meisje van 9 in een sloppenwijk. In het tweede deel van de roman krijgt de ik-persoon Darling de kans naar een tante in de VS te reizen.

Bulawayo heeft een eigen schrijftaal bedacht: die van een meisje aan de zelfkant van de maatschappij. Jammer genoeg komt haar poëtische stijl niet tot zijn recht in de Nederlandse vertaling.

Darling is een ontwapenend kind met een scherpe blik op mensen en gebeurtenissen. Die zijn niet mis: een knokploeg van de partij van president Mugabe verdrijft een ouder blank stel uit hun villa, terwijl Darling en haar boefjes aan het guava's stelen zijn; in een ander hoofdstuk proberen de meisjes hun 12-jarige vriendinnetje te aborteren.

In het deel dat in de VS speelt, is Darling wat ouder. Ze observeert het leven van de Afrikaanse volwassenen, en raakt steeds losser van haar vertrouwde maatjes uit Zimbabwe. De climax is een ontluisterend telefoongesprek met haar moeder thuis in Zimbabwe. Ze bewondert haar moeder, maar die vraagt haar om geld. En met de vriendjes van vroeger is het lange-afstandsgesprek even pijnlijk. Het vertrouwde gekibbel heeft plaats gemaakt voor onbegrip, het schamperen is niet leuk meer. Darling weet niet meer wat ze moet zeggen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden