Watsons Texas is overal

Rechts, voor de kijkers links, staat de bassist, wiens robuuste bovenlichaam, gevat in een jack met franje, een trage berendans doet....

Ariejan Korteweg

Midvoor staat de man om wie het allemaal draait, Dale Watson. De opgestroopte mouwen onthullen voor enkele honderden guldens aan tatoeages, zijn haren lijken met een beitel in model getikt en zijn een streepje grijzer dan de vorige keer.

Maar ach, bij wie niet.

Een fijn gezelschap, al met al. Hetzelfde kan worden gezegd van Watsons publiek. Een mengeling van Hollandse hillbillies en retrorockers, de heren niet zelden voorzien van doordachte tochtlatten, en dames die zich hadden laten inspireren door wijlen Patsy Cline: popperig en flink venijnig tegelijk.

De Texaan Dale Watson, ook wel bekend als de lone star troubadour, staat op vertrouwelijke voet met zijn publiek. 'Howdy y'all', is de amicale begroeting. Zijn warme 'dankjewel' verraadt dat Dale niet voor het eerst in Nederland is.

Het ritueel is bekend. Vanaf de eerste tonen wordt het publiek uitgenodigd om mee te bepalen hoe de avond gaat klinken. Honderden klassiekers heeft Dale Watson paraat. Long Black Veil, Crazy Arms ('deze steelgitaar hier is dezelfde die klinkt op de originele uitvoering van Roy Price uit de jaren zestig'), Act Naturally van Buck Owens en zelfs Waltz across Texas kan hij met zijn zwaarmetalen stem tot zijn recht laten komen.

Met groot gemak schakelt hij van rockabilly via Bakersfield-country naar Western swing. Dat laatste vooral na de pauze, als violist Parmenter de band komt versterken.

Zijn eigen songs over truck-stops, honky-tonks, liquor lounges en de spreuk naast de telefoon in zijn favoriete café in Austin voegen zich moeiteloos tussen het klassieke repertoire. Lofdichten op Lefty Frisell en Luther Perkins, de gitarist van Johnny Cash, getuigen van zijn innige omgang met het verleden.

Zelfs de liedjes die nog niet op cd zijn verschenen, worden soepel meegeneuried door het publiek. Dat is geen enkel probleem, want het universum dat Watson bezingt, is geruststellend overzichtelijk. Er zijn 'wheels that keep rollin'; er is een 'stop at the coffee shop', er is 'Texas everywhere', en overal waar je komt staat wel ergens een jukebox, to keep the memories alive..Maar de allerbeste jukebox stond op het podium, zette zijn handtekening op cd's, zong happy birthday voor een jarige fan, deed kortom wat in zijn vermogen lag om het zijn publiek naar de zin te maken. Die jukebox heet Dale Watson, schatbewaarder van de Amerikaanse muziek.

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden