Waterdragers mist een kunstenaarsvisie

Acteurs en regisseur Teunkie van der Sluijs maken dankbaar gebruik van de spaarzame komedie die in de tekst Van Marcel Osterop zit.

Beeld Phile Deprez

Het begon met een goed idee. Toneelschrijver Marcel Osterop liep voor zijn nieuwe tekst voor Het Zuidelijk Toneel drie maanden rond op het gemeentehuis van Eindhoven. Hij bezocht vergaderingen met ambtenaren, raadsleden en wethouders. Hij interviewde ze en observeerde ze, in een poging door te dringen tot het bestuurlijke krachtenveld en om het werk van deze waterdragers van de democratie te doorgronden.

Vervolgens schreef hij Waterdragers. Afgelopen weekend was de première in Eindhoven.

Daar bleek dat zijn bevindingen en notities over werkgroepen, bestuurlijke procesgroepen en de raad niet zonder meer dramatisch interessant materiaal opleverden. Een extra obstakel: Osterop tekende een geheimhoudingscontract dat bepaalde dat ambtenaren zich niet mochten herkennen in personages.

Dus bedacht Osterop een metafoor. Drie huisgenoten proberen, onder leiding van een externe adviseur, een verbouwing aan hun huis te regelen. De een wil een nieuwe keuken, de ander een nieuw dak en de externe adviseur wil vooral het conflict vergroten, zodat hij onmisbaar wordt. Dit moet het gemeentelijk apparaat in een notendop voorstellen. Een magere opbrengst na drie maanden.

Gelukkig maken acteurs Carola Arons, Dennis Coenen, Michiel Nooter en Juul Vrijdag, met regisseur Teunkie van der Sluijs, dankbaar gebruik van de spaarzame komedie die er in de tekst zit. Vooral de door Nooter nogal wuft gespeelde mediator is grappig.

Maar al snel wordt duidelijk dat Osterop zich geen raad heeft geweten met het materiaal. Behalve het genoemde verhaaltje spelen de acteurs ook ambtenaren op een personeelsborrel, die hun onnavolgbare ideeën over de ambtenarij spuien.

Daarnaast heeft Osterop zichzelf in de tekst geschreven. Hij laat de personages de schrijver (op de tribune is Osterop als 'Marcel' aanwezig) ter verantwoording roepen. Een ultiem zwaktebod en bovendien een tikje ijdel. Marcel kan dan in droge, antitheatrale bewoordingen aan personages en publiek de metafoor uitleggen, hoe het er werkelijk aan toeging op het gemeentehuis en dat hij daar eigenlijk niks over mag zeggen.

Theatermakers die onvoorbereid, zonder echte invalshoek (maar omdat ze moeten) 'de stad' in trekken en dan wel zien wat er aan drama te halen is: het komt vaker voor. Vorig seizoen bij Het Nationale Toneel liepen regisseur Casper Vandeputte en zijn acteurs enkele maanden stage op het Binnenhof. Zij maakten daarna Nieuwspoort, over de verstrengeling van politiek en media. Ook zij kwamen er niet helemaal uit, maar ze speelden wel een afwisselende en fantasierijke voorstelling. Waterdragers mist een kunstenaarsvisie.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.