Wat was het geheim van een van de succesvolste radioduo's van Nederland?

Toen het radioduo Mattie & Wietze van Qmusic dit voorjaar uit elkaar viel, gingen de gedachten terug naar het einde van dat andere legendarische stel: Curry & Van Inkel. Ze lieten op vrijdagavond het plezier uit de radio spatten. Al weer dertig jaar geleden voor het laatst.

Curry en Van Inkel in de jaren tachtig Beeld Privé-archief Jeroen van Inkel

Vijf jaar waren de radio-dj's Mattie Valk en Wietze de Jager onafscheidelijk, ze zaten zelfs een week met handboeien aan elkaar vast. In mei dit jaar spatte het presentatieduo van Qmusic uit elkaar, omdat ze het niet eens werden over een overstap naar Talpa. Valk besloot op de valreep te blijven, voor veel geld, De Jager voelde zich verraden. Of het ooit zal lukken weer iemand te vinden die het beste in ze losmaakt, is twijfelachtig. Twee topdj's bij elkaar zetten is niet genoeg, er moet 'chemie' zijn.

Wat is dat precies, hoe ontstaat het en hoe houd je het in stand? Oftewel: wat is het geheim van een succesvol radioduo?

Voor het antwoord moeten we terug naar de jaren tachtig, toen de dj's Adam Curry en Jeroen van Inkel ongekend populair waren. Zij introduceerden een manier van radio maken die nu gemeengoed is: dj's die lol trappen, in hoog tempo nieuwtjes bespreken en bellen met luisteraars, gelardeerd met jingles. Sinds het einde van Curry & Van Inkel, binnenkort dertig jaar geleden, heeft het programma een mythische status opgebouwd. Veronica-luisteraars verkozen het tot beste show ooit van Radio Veronica, Van Inkel won de Marconi Oeuvre Award.

Het programma viel onder meer op omdat andere zo saai waren, zegt Adam Curry (52) via Skype vanuit zijn woonplaats Austin, Texas. 'Toen ik 8 was, ben ik naar Nederland verhuisd, vanuit Amerika. Ik moest enorm wennen, jullie radio en tv waren fucked up.'

Van Inkel en Curry, in juli dit jaar op de Adam Toren in Amsterdam. Beeld Ivo van der Bent

Jeroen van Inkel (56) beaamt het, bij een glas tonic in een café in Almere. 'Het aanbod was enorm truttig, totdat Veronica er als een bulldozer doorheen ramde.'

Veronica, met de slogan 'Jong, snel en wild', scoutte het duo bij piratenzenders in Amsterdam en Amstelveen. Ze kenden elkaar van Radio Decibel, waar ze bevriend waren geraakt. De 22-jarige Van Inkel was dolblij dat hij in 1983 aan de slag kon bij 'de stoerste omroep van Nederland'. Zijn afscheidsfeestje werd gepresenteerd door Curry, die dat met zo veel bravoure deed dat hij de aandacht trok van Veronica. De video-opname van het feest belandde bij een omroepmedewerker, die meteen aan Curry dacht toen een nieuwe presentator nodig was van een populair muziekprogramma op tv: Countdown.

Die medewerker was Lex Harding, eindredacteur van Countdown en directeur radio. Het was ook Harding die Curry en Van Inkel in de herfst van 1984 bij elkaar zette op Hilversum 3, de voorloper van 3FM. Ze namen uiteindelijk de plek in van Bart & De Zwart, met Bart van Leeuwen en Erik de Zwart, die in april 1984 vertrok naar de Tros. Na een overgangsfase van enkele maanden - Bart & Van Inkel - schoof Harding Adam Curry naar voren als presentator. Curry moest vlieguren maken, onder de hoede van Van Inkel, die technisch een betere dj was: Van Inkel kon als geen ander toveren met een mengpaneel, intro's volpraten en jingles maken.

Curry & Van Inkel

Het radioprogramma Curry & Van Inkel werd van 1984 tot en met 1987 uitgezonden op Radio 3, op vrijdagavond van 19 tot 22 uur. Het begon met de Alarmschijf, Veronica's tip voor de komende week. Populair onderdeel was de Minimix van Ben Liebrand, om 'twee platen over negen'. Liebrand mixte platen van één artiest door elkaar of hij maakte een remix van een nummer als Lovely Day van Bill Withers. Ook geliefd was de 'Eikel van de week', waarin iemand op de hak werd genomen: van beroemdheden tot een agent die Curry had bekeurd. Luisteraars konden reageren via de Lokomokipkachelfoon, een antwoordapparaat. Flarden van de leukste reacties hoorde je in de show. De playlist bevatte hits en 'gouwe ouwes', voorafgegaan door de jingle 'herinnert u zich deze nog, nog, nog, nog?'

De succesformule ontstond min of meer toevallig. Eigenlijk moesten ze om de beurt anderhalf uur presenteren, elke vrijdag van 19 tot 22 uur. Bij Bart & De Zwart was het traditie dat de dj's rond half negen even samen praatten, daarna vertrok De Zwart. Van Inkel: 'Wij vonden het leuk drie uur bij elkaar in de studio te zitten, want we waren vrienden. We zaten lekker te ouwehoeren op de zender; terwijl de een presenteerde, deed de ander een beetje mee.'

Harding was zelf presentator, en hij had een neus voor talent. 'Die twee vulden elkaar geweldig aan', zegt de inmiddels 72-jarige ontdekker van het duo. 'Adam had de uitstraling van een popster, Jeroen was minder extravert; hij zat vaak te pielen met geluidjes. Veronica zat boordevol talent, het was de ideale voedingsbodem voor zulke creatieve jongens. Zij bouwden voort op het vrijdagavondgevoel van Bart & De Zwart, maar hebben het concept verbeterd en geperfectioneerd. Wat mij betreft zijn ze Nederlands meest legendarische radio-dj-duo. Curry & Van Inkel was keten op de zender, onderbroken door lekkere muziek.'

Jongeren vielen massaal voor het eerste rebelse lang-leve-de-lolprogramma op de nationale radio. In talloze huis- en slaapkamers liepen cassettebandjes mee. Internet staat nog altijd vol fragmenten.

Beeld Privé-archief Jeroen van Inkel

16 oktober 1987

Curry en Van Inkel zingen mee met You've Lost That Loving Feeling (The Righteous Brothers):

... You've lost that lovin' feeling,

Now it's gone, gone, gone, woooh.

Curry: dit stukje ken jij, of niet?

Van Inkel: Nee, dit is altijd het stukje wat ik juist niet ken.

Curry: Na na na....

(Couplet: Now there's no...)

Jeroen van Inkel (56)

Al sinds hij bij piratenzenders werkte, presenteert Jeroen Hendrik Donderwinkel (7 juli 1961, Amsterdam) onder pseudoniem: Jeroen van Inkel. Na het einde van Curry & Van Inkel vormt hij een duo met onder anderen Rob Stenders en Dennis Ruyer. Als Veronica in 1995 als commerciële omroep het publieke omroepbestel verlaat, gaat hij mee. Later werkt hij voor de radiozenders Radio 538 en Qmusic. In 2010 krijgt hij als 'icoon van de Nederlandse radio' de Marconi Oeuvre Award. Hij keert in 2014 terug bij Radio Veronica. In april dit jaar krijgt hij een licht hartinfarct, sindsdien zit hij thuis. Nu is hij hersteld en met andere zenders in gesprek over zijn toekomst. Zijn contract bij Veronica loopt af in september, en wordt niet verlengd.

Curry: Kent iemand dit stukje?

Van Inkel: We hadden dit eruit moeten knippen.

Curry: Nee, dan kom ik niet uit met mijn tijd.

Van Inkel: Een klein beetje ken ik het wel.

... cause baby, something beautiful started.

You've lost that lovin' feeling...

Van Inkel nu: 'Haha, wat zongen we slecht! Dit jarenzestignummer was in de jaren tachtig een hit, dankzij de film Top Gun. Dat we de tekst niet helemaal kenden, komt vast doordat het niet gepland was. We verrasten elkaar vaak in de studio, ik liet Adam live op de zender jingles horen die ik had gemaakt, hij kwam bijvoorbeeld met grappige berichten uit tijdschriften.'

Terwijl hij via Skype meeluistert, rookt Curry een joint. Lachend: 'Blowen mag niet in Texas, maar ik heb niet voor niets jaren in Amsterdam gewoond.' Vooral voor Curry was spontaniteit essentieel: 'Jeroen en ik bereidden ons individueel goed voor, maar vertelden vooraf niets aan elkaar. Het moest authentiek klinken, ik had en heb een hekel aan toneelstukjes.'

Vriendschap was cruciaal voor hun succes. 'Jeroen en ik hadden respect voor elkaar. Dat is zeker in entertainment moeilijk; je ziet het vaak misgaan bij anderen. Je moet goed reageren als je collega teleurgesteld is of iets heeft gedaan wat juist helemaal te gek is. Als Jeroen een leuke grap had gemaakt, ging ik er niet overheen. Nou ja, soms. Maar niet te vaak, dat is voor het publiek niet prettig om naar te luisteren. Je moet elkaar het licht in de ogen gunnen.'

Beeld Privé-archief Jeroen van Inkel

Van Inkel: 'Andere duopresentatoren, van piratenzenders, zaten elkaar altijd af te zeiken. Ik heb nooit begrepen wat daar leuk aan is. Adam en ik hebben meteen afgesproken dat we dat niet zouden doen. Het was wij tegen de grote boze buitenwereld. Dat sloeg aan.'

De twee kregen veel vrijheid, maar werden geregeld bijgestuurd. Curry: 'Het was mijn taak de show kleur te geven. Ik deed leipe dingen, las nieuwtjes voor uit Smash Hits, Story en Privé. We maakten B-sterren belachelijk die in de bladen praatten over ellende, om aandacht te krijgen: Corry Konings en haar keizersnee, de aambeien van Imca Marina. Wat wij flikten was not done, niemand deed dat. Ik vertelde ook over sterren die ik ontmoette voor Countdown: Michael Jackson, Madonna, noem maar op. Soms ging ik te ver in de ogen van Lex Harding, zoals toen ik een boer liet op de zender, of de koningin een trut noemde. Dan kreeg ik op mijn flikker.'

Van Inkel: 'Lex Harding wilde dat we gewoon platen draaiden, maar onze show zat juist vol flauwekul. Gelukkig zat Lex tijdens de show meestal te eten, of in het café. Hij luisterde niet vaak. Dan hoorde hij pas later wat we hadden gedaan, zoals de toenmalige nieuwslezer Fred Emmer bellen over zijn erotische romans. Dan kregen we weer een memo vol kritiek: 'Dit is waardeloos, die rubriek moet stoppen, jullie lullen veel te lang.' Het was een ongoing battle.'

Volgens Harding was zijn begeleiding hard nodig: 'Het was leuk en spannend dat ze grenzen opzochten, maar in die tijd golden behoorlijk strenge fatsoensnormen. Iemand moest voorkomen dat ze daar steeds overheen gingen. De afspraak was: geen grappen over religie of het koningshuis. En het was muziekradio, dus het geouwehoer moest binnen de perken blijven. Zeker met al die sidekicks. Dat legde ik vast in memo's, die ze soms doodleuk voorlazen op de zender.'

Curry: 'Lex bedoelde het goed, hij had gevoel voor wat wel of niet werkte. En hij liet veel toe, hoor. Wat Jeroen en ik deden op de zender, was echt bij geen enkele andere omroep mogelijk.'

Datum onbekend

Luisteraar Ronald wint het spelletje 'Snipperhit' door de band te raden: U2.

Van Inkel: 'Hartelijk gefeliciteerd. Je krijgt zo spoedig mogelijk een Curry en Van Inkel award tiet-shirt toegestuurd. Zolang de voorraad strekt.'

Curry: 'Precies. En dat is niet lang meer.'

Van Inkel: Hé, bedankt voor het luisteren, en tot ziens.'

Ronald: 'Oké.'

Curry: 'Mag ik nog wat vragen aan hem?'

Van Inkel: 'Wacht even, wacht even! Ben je er nog Ronald?'

Ronald: 'Ja, ik ben er nog.'

Curry: 'Ik heb een broodje frikandel speciaal, is het te ruiken?'

Ronald: 'Ja.'

Curry: 'Dan doe ik die zo weg. Dank je!'

Van Inkel: 'Een van mijn motto's is: first you learn the rules, then you break some.' Zo rond je geen telefoongesprek af als je een strak radioprogramma wil maken, zoals wij. Daar waren we ons van bewust. Maar dit is juist grappig. Je denkt meteen: wat doen ze nou weer?'

'Je hoort in dit fragment dat Jeroen en ik veel lol hadden samen', zegt Curry, 'maar vergis je niet, we waren serieus met ons vak bezig. Na elke show luisterden we meteen het hele programma terug, zonder de muziek. We evalueerden alles: dit gesprekje duurde te lang, dat was waardeloos, dat was een goeie grap.'

Toewijding was een belangrijke factor. Hun vorm van radio, vol jingles en geluidjes, kostte veel voorbereidingstijd. Van Inkel: 'Nu is dat anders, dankzij de computer, toen was de weg van een idee naar de uitzending lang. Ik moest zelf een studio huren, smeken om de beste technicus, platen halen uit de fonotheek, een jingle-cassette regelen. Waar andere dj's dachten: laat maar zitten, ging ik door.'

Beeld Privé-archief Jeroen van Inkel

Curry & Van Inkel had meer tempo en sfeer dan andere programma's. Dat was mede te danken aan de Veronica-correspondent in Amerika die geregeld grote gele enveloppen met cassettes naar Nederland stuurde. 'Hij nam op mijn verzoek de hele dag radioprogramma's op', zegt Van Inkel. 'Adam en ik luisterden vaak naar die tapes, die hebben ons enorm beïnvloed.'

Van Inkels inspiratiebron was The Morning Zoo, van de New Yorkse zender Z100. 'Presentator Scott Shannon kon geweldig sfeer creëren. Midden in zijn studio stond een drumstel, daar sloeg iemand op na een grap, zeker als die niet zo best was. Scott haalde vaak mensen uit zijn omgeving in het programma, zoals secretaresse Anita Bonita. Zij klonk als een geweldig mooie chick met zúlke tieten, je zag het helemaal voor je.'

Als in Nederland een dj het woord nam, zweeg iedereen in de studio. Van Inkel: 'Wij vonden het leuk daartegen te rebelleren. Adam en ik kochten een tweedehands drumstel, we bedachten eigen personages: Maître Unico, onze broodjesbezorger, Mario de pizzaman. Zij bestonden echt; Mario werkte eigenlijk in de postkamer bij Veronica. Hij vond het leuk om te komen kijken tijdens de uitzending en haalde koffie voor ons. Dat was ideaal; de automaat was aan de andere kant van het gebouw, daar kon je niet tijdens een plaatje naartoe rennen. Mario werd al snel een vaste waarde in de show.'

Adam Curry (52)

Adam Curry (3 september 1964, Arlington, Virginia) keert in 1987 terug naar Amerika, met zijn vrouw Patricia Paay, als MTV-presentator. Hij richt internetbedrijven op en verwerft faam als podcastpionier, waaraan hij zijn bijnaam dankt: ‘podfather’. Sinds 2007 presenteert hij met John C. Dvorak de No Agenda Show, een podcast over actueel nieuws en samenzweringstheorieën. Curry en Dvorak vinden dat mainstream media te weinig aandacht besteden aan wat er echt toe doet. Luisteraars financieren het programma. Curry: ‘Hoeveel luisteraars er zijn, is om technische redenen niet goed te meten: 50 duizend zou kunnen, maar 500duizend ook. We onderhouden er in ieder geval twee gezinnen van.’

Curry: 'Wij creëerden een wereld vol typetjes. Luisteraars zaten te wachten: wat gaat Mario de pizzaman deze keer doen? Het klonk als een programma waar iedereen bij wilde zijn.'

Het geheime ingrediënt was hun 'vette' geluid, zegt Van Inkel. 'Amerikaanse radio klonk veel beter dan Nederlandse. In New York kwam ik er achter hoe dat kwam: door de Optimod.'

Hilversum 3 had een zogeheten limiter, die zorgde dat het geluid niet te hard was. Op zo'n moment viel het signaal weg en kwam het langzaam terug. Dat kon een stuk subtieler, met de Optimod: een combinatie van een equalizer, limiter, versterker en een compressor. 'Dankzij dat apparaat klonk alles ongeveer even hard, het voelde als een geheel. Ik vertelde dat bij Veronica, en Lex Harding bestelde meteen zo'n ding. Ineens kon je gasten horen die iets riepen terwijl ze niet dicht bij de microfoon stonden. Alles kon: trucs met overgangen, jingles, geluidseffecten, zelfs keihard meezingen.'

Beeld Privé-archief Jeroen van Inkel

12 september 1986

Curry en Van Inkel zingen een eigen versie van Walk this Way van Run DMC en Aerosmith:

'Wij zijn twee discjockeys, Curry en Van Inkel is de naam

En we rappen een minuut of drie

Koud kunstje, zei mijn moeder

Dat heb je zo door, dat heb je zo onder de knie

Jeroen van Inkel is die kleine met die ronde bril

Adam Curry is die lange met die platte bil

Iedereen maakt een plaatje met een beetje gein

Maar wij doen een simpele kinderrijm...'

Van Inkel: 'Dit zongen we ook tijdens drive-inshows in het land. Ik had een grote bril, Adam had geen billen. Die tekst is van hem, hè. Zulke liedjes waren een manier om iets te doen met onze showbizz-ambities. We wilden zelf ook in de schijnwerpers staan, Adam zeker. Ik vertel mijn dochter weleens dat wij als rocksterren werden binnengehaald in dorpen, als we platen gingen draaien in een discotheek. De politie moest dan de weg voor ons vrijmaken.'

Wat Veronica goed zag, is dat radio en televisie elkaar kunnen versterken. De populariteit van Countdown straalde af op het radioprogramma, en andersom. Bands als Duran Duran die naar Nederland kwamen voor een tv-optreden, signeerden T-shirts die werden verloot onder luisteraars van Curry & Van Inkel. Het programma kreeg postzakken vol brieven. Nu zijn zulke acties gebruikelijk, destijds deed niemand dit.

Curry was het populairst, mede dankzij tv. Countdown werd ook in andere landen uitgezonden. Hij had overal fans. Curry: 'Ik heb toen redelijk veel seks gehad. Ik was een vrije jongen, kon doen en laten wat ik wilde. Vroeger was ik het lulletje van de klas, een nerd, niet superatletisch. Ineens was dat anders: heerlijk.'

Die populariteit luidde het einde van de samenwerking in. De internationale muziekzender MTV bood Curry een baan aan in New York, als tv-presentator: 'Ik zei meteen ja. Over bijna elk ander aanbod had ik lang moeten nadenken, want Jeroen en ik hadden a good thing going. Maar deze kans kon ik niet laten liggen. Jeroen zei ook: dit moet je doen.'

Na een emotionele laatste uitzending, op 16 oktober 1987, vertrok Curry naar Amerika. Van Inkel ging verder met Rob Stenders - en dat klikte zowaar. 'Toen Adam wegging, was ik bang dat ik die chemie nooit meer zou vinden. Maar gelukkig lukte het met Rob. Als dat zo is, kun je samen van alles iets maken, zelfs over het bericht dat komkommers 50 cent duurder zijn.'

Curry heeft lang naar die vonk moeten zoeken, totdat hij ging samenwerken met de bekende Amerikaanse columnist John C. Dvorak; zij vormen nu al jaren een succesvol podcastduo.

Wat is die chemie dan precies? Bij Curry en Van Inkel was het een combinatie van vriendschap, respect, toewijding, liefde voor het vak, plezier, slim jatwerk uit het buitenland, technische kennis en een coach die veel toeliet en op het juiste moment bijstuurde. Ook beseften ze heel goed wat de ander beter kon. Van Inkel: 'Adam had lef, hij kon mensen met één opmerking op hun plaats zetten.' Curry: 'Jeroen was technisch beter, ik leunde enorm op zijn professionaliteit.'

Zo'n combinatie zie je vaker bij populaire duo's: Mattie Valk en Coen Swijnenberg hebben een geweldig gevoel voor sfeer, jingles en techniek, hun (oud-)collega's Wietze de Jager en Sander Lantinga blinken uit in verwarring stichten en spanning creëren. Misschien klinkt een show daardoor op het eerste gehoor chaotisch, maar het is gestructureerde, aanstekelijke chaos. Zo krijgt het programma's iets extra's.

Sinds 1987 presenteren Curry en Van Inkel alleen nog incidenteel samen. Ook belt Curry af en toe in bij Van Inkels radioprogramma, om te vertellen over politiek of maatschappelijk nieuws uit Amerika. Hun recentste samenwerking was twee jaar geleden. Van Inkel: 'Ik gaf Adam een lift van Rotterdam naar Amsterdam. Ineens bedachten we dat het leuk zou zijn live uit te zenden vanuit de auto, via Periscope. Ik stuurde, Adam filmde, we draaiden via de autoradio liedjes van mijn telefoon. Onze chemie was er nog. Ik zou graag weer samen een programma presenteren, maar dat kan helaas niet. Adam zit vast aan Amerika, voor zijn podcast.'

Van Inkel is trots dat veel dj's Curry & Van Inkel als hun grootste voorbeeld zien (zie kader). 'Dat is leuk om te horen. Onze manier van radio maken is op veel plekken gekopieerd. Ook dat is een grote eer. Al denk ik soms wel: gast, doe het eens op je eigen manier.'

Curry: 'Eerlijk gezegd waren we niet zo fucking good als mensen zich herinneren. Dat is het voordeel van stoppen op je hoogtepunt: wij zijn nooit uitgefaded, we blijven eeuwig de legendarische Curry en Van Inkel.'

Voor de totstandkoming van dit artikel is gebruikgemaakt van Arjan Snijders: Herinnert u zich deze nog? 30 jaar ups & downs van Veronica, Aspekt, 2007, 568 pagina's.


Reacties uit de radiowereld

Rob van Someren (53)
Radio 10

'Voor Hilversumse begrippen was Curry & Van Inkel een aardverschuiving. Bij Radio Decibel, de Amsterdamse piratenzender waar wij begin jaren tachtig programma's maakten, was 'gestructureerde chaos' al een beetje de norm. Van Inkel was bij ons zijn tijd ver vooruit, qua creativiteit, timing, jingles, noem maar op. Niemand was brutaler op de radio dan Adam Curry bij Decibel, de verpersoonlijking van branie en bravoure, een absolute entertainer. Uit die unieke combinatie kwam een uniek programma voort. Ik weet niet of Veronica die optelsom bewust heeft gemaakt, maar Curry en Van Inkel hebben in ieder geval de ruimte gekregen en hun kans gegrepen.'

Beeld anp

Roosmarijn Reijmer (38)
NPO 3FM

'Curry & Van Inkel was mijn eerste kennismaking met radio waar je bij wilde horen. Mijn broer luisterde trouw, zo kwam ik ermee in aanraking. Ik zat op de basisschool en was te jong om alles te begrijpen, maar de topsfeer voelde ik haarfijn aan. Toen Adam Curry stopte, hing bij ons thuis de vlag zowat halfstok. Radio maken waar je bij wilt horen en bij mág horen, is nog steeds een van mijn belangrijkste doelen.'

Beeld anp

Gerard Ekdom (39)
NPO 3FM

'Curry & Van Inkel was het begin van een radiorevolutie. 'Belletje-trekradio' in optima forma! Twee jonge gasten tegen de rest van de wereld die je het weekend in schopten op vrijdagavond. De lol spatte ervan af! Jeroen van Inkel heeft bijna in zijn eentje popradio in Nederland in de jaren tachtig een facelift gegeven. De snelheid, gedrevenheid, het plezier en de sfeer die hij heeft neergezet zijn nog dagelijks terug te horen. Van Inkel knalde uit je radio. Wat hij flikte wilde ik ook! Radio is het theater van de illusie en Van Inkel was de patron.'

Beeld anp

Dennis Ruyer (45)
Radio 538, Radio Veronica

'Ik luisterde als jongetje op vrijdagavond op mijn oldskool Pioneer ghettoblaster altijd naar Curry & Van Inkel. Het was de blauwdruk voor alle vrijdagavondshows op de Nederlandse radio, Adam en Jeroen wisten je van top tot teen te besprenkelen met het weekendgevoel. Het had iets van Sjors en Sjimmie van de Rebellenclub die aan het keten waren, die spontaniteit maakte het zo leuk.'

Beeld anp

Coen Swijnenberg (37)
Radio 538

'Curry & Van Inkel waren de grondleggers van de popradio. Zoveel elementen waarmee zij begonnen, bestaan nog altijd: interactie met luisteraars, het gebruik van jingles, en vooral de sfeer die ze opriepen. Dat is ook voor De Coen en Sander Show op Radio 538 het belangrijkste: sfeer maken waarbij een luisteraar zich prettig voelt. Het gevoel dat je thuiskomt als je de radio aanzet. Voor mij is hun openingstune 'This is the Curry & Van Inkel show... showtime', met robotstem, de allermooiste opening ooit. Als ik die hoor, krijg ik kippenvel.'

Coen Swijnenberg Beeld anp

Wouter van der Goes (44)
NPO Radio 2

'Curry en Van Inkel zijn legendarisch, maar ik was vooral fan van Jeroen. Hij maakte Nederlandse muziekradio voorgoed anders. Qua presentatie, vormgeving, muziek en snelheid. Zijn handen drukken de knoppen in met een precisie waar een F16-vlieger jaloers op is. En hij 'voelt' de muziek die hij draait. Hij praat geen intro vol, de zanger wacht simpelweg tot Jeroen is uitgepraat.'

Beeld anp

Michiel Veenstra (41)
NPO 3FM

'Ik ben in de gelukkige omstandigheid dat ik met beide grootheden heb samengewerkt, van 2003 tot 2005, bij de herstart van Radio Veronica. Wat Curry en Van Inkel in de jaren tachtig deden, is nauwelijks te overschatten. Ze vonden een genre uit: vrijdagavond-keetradio. Een genre waarop ik samen met Gerard Ekdom met heel veel plezier en respect voor het origineel zeven jaar Ekstra Weekend heb gebaseerd. Twee vrienden in een radiostudio met een stapel cd's en een pot bier. Priceless!'

Aanvullingen en verbeteringen: Aanvankelijk was bij de tekst over Coen Swijnenberg per abuis een afbeelding van Sander Lantinga geplaatst.

Beeld anp
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden