Wat vonden de critici deze week van de bioscoopfilms (30)

Wekelijks selecteert de Volkskrant nieuwe films die u volgens de filmrecensenten niet mag missen. En films die u kunt overslaan. Deze week: Gérard Depardieu is terug (en hoe), met Isabelle Huppert in Valley of Love. Ook terug na een afwezigheid van vijftien jaar: filmmaker Peter Bogdanovich met de sappige klucht She's Funny That Way. Plus: de zwarte komedie The Farewell Party.

Isabelle Huppert en Gérard Depardieu in Valley of Love.Beeld .

Valley of Love

Valley of Love draait om een vreemde missie van Isabelle, een beroemde Franse actrice (Isabelle Huppert) en haar ex, de populaire Franse acteur Gérard (Gérard Depardieu). Reizend door het bloedhete Death Valley hopen ze antwoorden te krijgen waarom hun zoon zelfmoord heeft gepleegd. Hij beloofde in zijn brieven dat als zijn ouders in Death Valley enkele door hem aangewezen attracties bezoeken, hij vroeg of laat aan hen zal verschijnen.

Volkskrant-recensent Kevin Toma vindt het mooi hoe in de film van regisseur-scenarist Guillaume Nicloux (La religieuse, 2013 en The Kidnapping of Michel Houellebecq, 2014) raadsels en dromerige sfeer blijft funderen in alledaagsheid. 'En dan is niets alledaagser of ordinairder dan de verschijning van Depardieu, die net als Huppert en net als Michel Houellebecq in Nicloux' L'enlèvement de Michel Houellebecq (2014), voortdurend zichzelf lijkt te spelen. Vol genoegen en volstrekt schaamteloos,' schrijft Toma in zijn recensie.

'Dat petje op dat dikke hoofd met aardappelneus; die gigantische, zwetende buik, uitpuilend boven een te kort broekje; strompelend, zonnend, zwemmend of hijgend, Depardieu etaleert zijn eigen lelijkheid steeds met plezier en Nicloux krijgt er geen genoeg van.' Volgens Toma vult de make up-loze, vermoeid ogende Huppert hem prima aan met haar vertrouwd vrieskoude, soms ook aangrijpende spel. Vier sterren krijgt de film.

Waarom Depardieu zo fascinerend afstoot

Zijn lak aan etiquette bezorgde Gérard Depardieu een beroerd imago, maar maakt hem óók de belichaming van oneindige vrijheid. Valley of Love wekt die ijzersterke persoonlijkheid weer tot leven. Een profiel van Peter Giesen.

NRC geeft de film drie sterren. 'Je snapt wat Valley of Love beoogt. Twee acteurs die hun eigen imago opblazen - Huppert stekelig, Depardieu schaamteloos - in een decor dat steriel, indrukwekkend en kunstmatig is. Een metafoor voor cinema? Daarover kan je palaveren; probleem is dat Nicloux de lappen rood vlees nogal gemakzuchtig in de arena van de filmkritiek werpt, wat de film iets onbevredigends geeft. Al kibbelen ze verrukkelijk, Huppert en Depardieu, de man met de expressiefste pens ter wereld.'

Volgens Het Parool (drie sterren) roept Depardieu als trage oude beer een mengeling van vertedering, mededogen en afkeer op. 'Valley of love heeft zijn momenten, maar ook iets narcistisch: denken Huppert en Depardieu echt dat hun spelletje met werkelijkheid en fictie ons iets kan schelen?'

Volgens Cinema.nl is de afsluiting van de film verre van bevredigend. 'Zoals ook de aanvankelijk spannende hereniging tussen Isabelle en Gérard langzaam doodbloedt onder de brandende zon.' Dat ligt niet aan het spel van de acteurs: Huppert is 'degelijk' en Depardieu 'zowaar voortreffelijk'. 'Maar verder is Valley of Love voor het overgrote deel zo leeg als de woestenij waarin het verhaal zich afspeelt.' Twee sterren.

Valley of Love. Regie: Guillaume Nicloux. Met: Gérard Depardieu, Isabelle Huppert, Dan Warner. 97 min., in 16 zalen.
De tekst loopt door onder de trailer.

Isabelle Huppert en Gérard Depardieu in Valley of Love.Beeld .

She's Funny That Way

She's Funny That Way draait volledig rond de mooie, innemende Izzy Finkelstein (Imogen Poots), een prostituee met acteerambities (zelf prefereert ze de term muze) die door theaterregisseur/schuinsmarcheerder Arnold (Owen Wilson) grif wordt betaald als ze belooft te stoppen bij haar escortbureau. Izzy doet daarop auditie voor Arnolds theaterstuk, tegelijk loopt de relatie van haar neurotische therapeute Jane (Jennifer Aniston) met Arnolds scenarioschrijver Joshua (Will Forte) op zijn einde en valt ook Joshua voor Izzy.

Een sappige klucht waarmee de gelauwerde filmmaker Peter Bogdanovich na vijftien terugkeert als regisseur, die volgens Volkskrant-recensent Berend Jan Bockting de typische spitsvondigheid heeft van Amerikaanse jaren dertig- en veertig-films. 'Dat maakt She's Funny That Way een beetje een film uit verloren tijden. Dankzij de snelheid en talige humor weet de regisseur het publiek van nu toch te bedienen.' Het advies van Bockting: zet je kijkhouding op standje escapisme en alles komt goed. 'Dat She's Funny That Way werkt, is vooral te danken aan deze aangename, gedoseerde hoeveelheid zelfbewustzijn, die ook door de cast prima wordt beheerst, Poots en Wilson voorop.' Drie sterren.

Imogen Poots (rechts) in She's Funny That Way.Beeld .

Meester van de seventies-cinema is terug

Na de moord op zijn minnares schreef filmlegende Peter Bogdanovich met haar zusje een comedy. Vijftien jaar later is het script alsnog verfilmd. 'Ik kan niet zonder acteurs,' zegt Bogdanovich in dit interview.

NRC is met twee sterren minder positief over de 'tamme ode aan Hollywood'. 'Het wel heel frivole, slechts bij vlagen leuke She's Funny That Way gaat eigenlijk over leugenachtige mannen die niets zijn zonder vrouwen, ook al moeten ze voor hen betalen. Daar is weinig kluchtigs aan.'

'Screwball-comedy's zijn nooit zware kost, maar dit theater van de lach van veteraan Peter Bogdanovich is wel erg licht verteerbaar,' schrijft Cinema.nl in de recensie: drie sterren. Toch: wie niet al te hoge verwachtingen heeft, zal niet teleurgesteld zijn, schrijft Cinema.nl.

Het Parool noteert twee sterren. 'Bogdanovich noemt de film een screwball comedy, maar de associatie met de snelle en gevatte zedenkomedies uit de jaren dertig is minder sterk dan die met oubollige toneelkluchten uit de John Lantingschool.'

She's Funny That Way. Regie: Peter Bogdanovich. Met: Imogen Poots, Jennifer Aniston, Owen Wilson, Rhys Ifans. 93 min., in 11 zalen.
De tekst loopt door onder de trailer.

Imogen Poots en Owen Wilson.Beeld ..

The Farewell Party

Het Israëlische The Farewell Party is een zwarte drama-komedie over euthanasie. Yehezkel maakt met wat gelijkgestemden een soort zelfmoordmachine voor zijn vriend Max die dood wil. Met de machine kunnen de euthanasiewetten worden omzeild: omdat Max zelf op de knop drukt, pleegt hij zelfmoord. Maar wel op een humane manier, via een dodelijke injectie. Onvoorziene bijkomstigheid: meer leeftijdsgenoten met een doodswens krijgen lucht van het ding en vragen om hulp.

The Farewell Party is een oprecht, bevlogen pleidooi voor zelfbeschikking, schrijft Volkskrant-recensent Floortje Smit. 'Een echte eyeopener kan dit pro-euthanasie-betoog in Nederland niet meer zijn. En na Eddy Terstalls scherpe Simon is de combinatie van ziekte, zelfgekozen dood en levenslust ook niet zo verrassend. De humor had wel wat bijtender gemogen.' Drie sterren.

Still uit The Farewell Party.Beeld .

Olijke dood

Een komedie maken over euthanasie, hoe doe je dat? Filmmaker Sharon Maymon en zijn collega Tal Granit hebben uit eigen leed geput. Lees hier het interview met de makers.

Volgens Trouw trefen de twee jonge Israëlische makers precies de juiste toon in The Farewell Party. 'De grootste kracht van deze vreemdsoortige ensemblekomedie zijn de personages. Hun bereidheid om er tot het laatste moment voor elkaar te zijn, verandert een potentieel kille verhandeling over een heikel onderwerp in een warm verhaal over vriendschap.' Drie sterren.

NRC geeft ook drie sterren. 'Het regisseurs- en schrijversduo Tal Granit en Sharon Maymon verstaat de kunst van timing en understatement, waardoor te midden van soms bijna-slapstickachtige scènes de tragiek voelbaar blijft.'

Volgens de viersterrenrecensie in Het Parool bevat de film fijne rollen, maar ook onhandigheden. 'Na Max' overlijden worden de rouwende nabestaanden aangehouden voor een verkeersovertreding. Als de agent hun tranen ziet, denkt hij dat ze de boete niet kunnen betalen en maakt hij zich kolderiek uit de voeten. Dat voelt aan alle kanten fout. Net als het bevreemdende musicalnummer halverwege. Dat lukte in Magnolia, maar hier niet.'

The Farewell Party. Komedie. Regie: Tal Granit, Sharon Maymon. Met: Ze'ev Revach, Levana Finkelstein, Raffi Tavor, Aliza Rosen, Ilan Dar. 90 min., in 22 zalen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden