Wat vonden de critici deze week van de bioscoopfilms? (26)

Wekelijks selecteert de Volkskrant nieuwe films die u volgens de filmrecensenten niet mag missen. En films die u met een gerust hart kunt overslaan. Deze week: een viersterrenregen voor Prins. Verder twijfelgeval Journal d'une femme de chambre en het wel erg matige Kidnapping Freddy Heineken.

Still uit Prins. Beeld .

Prins

In zijn speelfilmdebuut Prins vertelt regisseur Sam de Jong een bekend verhaal - over opgroeien, eerste liefde en verkeerde vrienden - op een volstrekt originele manier, zag Volkskrant-recensent Pauline Kleijer. In Prins is Ayoub (Ayoub Elasri) een opgeruimde puber uit Amsterdam-Noord die graag met zijn vrienden rondhangt. Beetje kletsen, vuilnisbakken opblazen, dat werk. Niks serieus, totdat hij merkt dat de mooie Laura (acteertalent Sigrid ten Napel) hem kinderachtig vindt. Dan besluit hij zijn diensten aan te bieden bij Kalpa (Freddy Tratlehner, De Jeugd van Tegenwoordig), die om duistere redenen in een paarse Lamborghini rijdt.

De Jong vertelt het verhaal in een rare mix van komedie, melodrama, sociaal-realisme en surrealisme. Een mix die volgens Kleijer goed uitpakt. Hoewel ze niet alle onderdelen even geslaagd vindt, is Prins 'over de hele linie een indrukwekkend debuut' en 'een eigenzinnig geheel'. 'Prins is een fijn, zelfverzekerd allegaartje van ironie, straatcultuur, retro-esthetiek, elektronische muziek, absurde antropologie en oprechte puberproblematiek.' Vier sterren.

Interview

De debuutfilm van Sam de Jong gaat over de onstuimigheid van het opgroeien, zegt de regisseur in een interview met de Volkskrant (+)

Sam de Jong Beeld Daniel Cohen

Trouw geeft ook vier sterren en vindt dat De Jong, die drie jaar geleden al opviel met zijn afstudeerfilm Magnesium, met Prins zijn belofte waarmaakt. Ook is het dagblad positief over de 17-jarige Ayoub Elasri, die door De Jong van de straat werd geplukt. Een openbaring wordt hij genoemd. 'Vol bravoure, en in plat Amsterdams, draagt hij het speelse verhaal dat flirt met genres als de coming of age-film, de misdaadfilm en het vader-zoon drama.'

NRC (vier sterren) vindt Prins een film in een eclectische stijl die verrast 'omdat hij de realiteit opschudt als een verenkussen; een sprookje uit een buurt die niet in sprookjes gelooft'.

Imponerend, schrijft Het Parool over Prins. Volgens de viersterrenrecensie maakt de vormgeving het drama bijzonder. 'In de film komen alleen de (archetypische) personages voor, zodat de straten en het schoolplein in Noord, waar de film zich afspeelt, leeg en verlaten lijken. Het heeft niets met realisme te maken, maar werkt uitstekend, omdat de kijker zich daardoor alleen op de personages concentreert.'

Het meest interessante, uitgesproken, eigenzinnige Nederlandse speelfilmdebuut in jaren, aldus Cinema.nl die de film ook vier sterren geeft. 'Een originele, waarachtige vertelling die de stilistische registers van het medium ruimschoots benut.'

Prins. Drama. Regie: Sam de Jong. Met: Ayoub Elasri, Sigrid ten Napel, Jorik Scholten, Elsie de Brauw, Achraf Meziani, Freddy Tratlehner. 78 min., in 17 zalen.
De tekst loopt door onder de trailer.

Still uit Prins. Beeld .

Journal d'une femme de chambre

De meningen over Journal d'une femme de chambre lopen meer uiteen. Pauline Kleijer, Volkskrant-filmrecensent, noemt de film van de Franse regisseur Benoît Jacquot 'een plezierig, maar ook afstandelijk drama, dat net iets te gladjes blijft. Een zo grote dosis onderhuidse spanning smeekt om een uitbarsting, maar die blijft uit'. Drie sterren geeft ze.

Journal d'une femme de chambre is gebaseerd op de gelijknamige schandaalroman van Octave Mirabeau uit 1900. Kamermeisje Célestine (een rol voor toekomstig Bond-girl Léa Seydoux) wordt bij een rijke familie in de provincie geplaatst. De heer des huizes is een oude geilaard, zijn vrouw een serpent. Het kamermeisje laat het kalmpjes gebeuren, zinnend op een manier om aan haar lot te ontsnappen.

Het boek is eerder verfilmd door onder meer Jean Renoir (in 1946) en Luis Buñuel (1964). Illustere voorgangers, volgens Kleijer, waar regisseur Jacquot zich wijselijk niet veel van aantrekt. 'Zijn bewerking blijft dicht bij de originele tekst en oogt fris en onbevreesd.'

Still uit Journal d'une femme de chambre. Beeld .

Interview

Waarom zou je nog een remake maken van Journal d’une femmede chambre? Volgens regisseur Benoît Jacquot is het simpel: het verhaal is actueler dan ooit. Een interview (+) met de regisseur.

Het Parool geeft ook drie sterren en vindt dat Jacquot niet komt met een nieuw scherpe interpretatie, maar braaf het boek volgt. 'Het levert een fraai gefotografeerd, en met Léa Seydoux (La vie d'Adèle) als Célestine en Vincent Lindon als Joseph een uitstekend geacteerd, maar ook nogal tandeloos kostuumdrama op.'

De kracht van Jacquots 'sterke remake' zit volgens NRC in het feit dat de regisseur zonder veel te hoeven wijzigen laat zien dat er in 115 jaar weinig veranderd is in de maatschappij. 'Moderne slavernij is aan de orde van de dag, ook op het in rechtse ogen pure en onbedorven Franse dorp, racisme en antisemitisme zijn overal, de kloof tussen arm en rijk neemt weer toe - zie Piketty - en wie onder ligt, schopt zelf hard naar beneden. Deze sombere boodschap wordt door Jacquot gevangen in een delicate stijl, maar die verzacht de pijn niet. Integendeel.' Vier sterren.

Volgens de tweesterrenrecensie in Trouw kan Jacquot niet tippen aan de filmversies van zijn voorgangers. 'Jacquot cirkelt rond het verhaal dat brokkelig oogt en abrupt eindigt. En, niet onbelangrijk, tussen de 29-jarige Seydoux en de 55-jarige Lindon, toch niet de eerste de besten, wil het maar niet vonken.'

Cinema.nl geeft ook twee sterren en vraagt zich af waarom de film er per se moest komen. 'Saai is het verhaal niet te noemen, maar urgent of erg meeslepend evenmin. En heel zinnig commentaar op huidige ontwikkelingen valt er ook niet in te ontwaren.'

Journal d'une femme de chambre. Drama. Regie: Benoît Jacquot. Met: Léa Seydoux, Vincent Lindon, Hervé Pierre, Clotilde Mollet. 96 min., in 8 zalen.
De tekst loopt door onder de trailer.

Kidnapping Freddy Heineken

Matig spel, een malle accentenmix en inferieure personages, dat klinkt allemaal niet positief in de recensie van Volkskrant-recensent Bor Beekman over Kidnapping Freddy Heineken. Een warrig gedramatiseerde misdaadthriller, schrijft hij in zijn tweesterrenrecensie. Ook Anthony Hopkins kan de boel niet redden. Hij fonkelt op momenten, maar wordt volgens Beekman ook onvoldoende benut, 'alsof in de montage flink in zijn scènes is geknipt'. 'Ronduit pijnlijk is een celscène met knipoog naar Hopkins' rol als Hannibal Lecter in The Silence of the Lambs. Dat doe je niet, als je een dramatische thriller serieus neemt.'

'Wat een vreselijk saaie film is Kidnapping Freddy Heineken geworden,' schrijft NRC in de tweesterrenrecensie over het 'kleurloze' verhaal dat de film is geworden. 'Met dank aan De Vries blijf hij dichtbij de feiten, maar verzuimt daar focus, betekenis of een moraal aan te geven. De ontvoerders zijn amorfe non-valeurs en Anthony Hopkins is een minder interessante Heineken dan Rutger Hauer.'

Still uit Kidnapping Freddy Heineken. Beeld .

Volgens Trouw lukt het de makers om je al na een kwartier het gevoel te geven dat hier aan een dood paard wordt getrokken. Het oordeel: één ster. 'De grootste teleurstelling is dat je na anderhalf uur geen flauw idee hebt wat voor mannen de daders zijn. Of Freddy Heineken wat dat betreft, want Anthony Hopkins krijgt de kans niet om het personage tot z'n recht te laten komen.'

Schertsvertoning, zegt Het Parool over de film (ook één ster). 'Oscarlaureaat en Heinekenvertolker Anthony Hopkins kan het schip niet vlot trekken.'

Staat de Nederlandse pers alleen in deze kritiek? Welnee, de recensies in Variety, The Guardian en bijvoorbeeld The New York Times waren ook allemaal niet bepaald positief.

Kidnapping Freddy Heineken. Thriller. Regie: Daniel Alfredson. Met: Anthony Hopkins, Jim Sturgess, Sam Worthington, Mark van Eeuwen. 95 min., in 59 zalen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.