Wat vonden de critici deze week (5) van de bioscoopfilms?

Wekelijks selecteert de Volkskrant nieuwe films die u niet mag missen. En een aantal die u met gerust hart kunt overslaan. Deze week: een sublieme droomwereld in Cemetery of Splendour, naakt- en platheid in Fissa & Francofonia, een liefdesversklaring aan het Louvre.

'Cemetery of Splendour laat je met nieuwe ogen kijken.'

Cemetery of Splendour

Cemetery of Splendour gaat over een epidemie van een mysterieuze slaapziekte in een Thais dorpje. Jenjira, een eenzame verpleegster, geeft zich op als vrijwilliger om te zorgen voor 27 soldaten die lijden aan een onverklaarbare slaapziekte met vreemde hallucinaties. Thaise regisseur en Gouden Palm-winnaar Apichatpong Weerasethakul gebruikte de epidemie als metafoor voor de roerige politieke situatie in Thailand.

Maar liefst vijf sterren geeft Volkskrant-recensent Kevin Toma Cemetery of Splendour. 'Het laat je kijken met nieuwe ogen', schrijft hij. 'Wie Weerasethakuls eerdere werk zag - zoals Uncle Boonmee - weet dat het bij hem nooit draait om gepuzzel. Oefeningen in wakend dromen zijn zijn films. Alleen een genie als Weerasethakul krijgt dat voor elkaar. Tegenover elk bovennatuurlijk moment staat iets ontwapenend banaals. Cemetery of Splendour is een oefening in wakend dromen.'

'Een mysterieus droompaleis uit Thailand', noemt de recensent (vijf sterren) van de NRC Cemetery of Splendour. 'Het is als een droom. Weerasethakul maakt zijn films rijk en gelaagd. Ruimtelijke werken die je graag ziet en herziet omdat ze ook je eigen fantasie prikkelen. Cemetery of Splendour is een van zijn meest expliciete politieke films tot nu toe. Maar dat zijn films steeds weer tot de grote meesterwerken van onze tijd behoren, is omdat ze je steeds weer op beelden en verhalen trakteren die inventiever, vrolijker en dieper zijn dan je had kunnen dromen.'

Bijna net zo positief als de NRC is ook VPRO Cinema, die het drama vier sterren geeft. 'Poëtisch en magisch-realistisch raadsel van de veelvuldig bejubelde Gouden Palm-winnaar Weerasethakul, die andermaal op prachtig terloopse wijze het bovennatuurlijke vermengt met menselijk drama.'

The Guardian benadrukt evenals VPRO Cinema de vermenging van het bovennatuurlijke en het menselijke. 'Het is ergens een vreemde film, zeker als je niet gewend bent aan het werk van Weerasethakul. Je moet je aandacht er echt bijhouden, maar er zit iets subliems in. Je wordt meegezogen in een wereld waarbinnen spiritualiteit en aardsheid worden gemengd.' Vier sterren.

Cemetery of Splendour. Regie: Apichatpong Weerasethakul Met: Jenjira Pongpas, Banlop Lomnoi, Jarinpattra Rueangram 122 min., in 14 zalen.

'Ja, ik doe aan zelfcensuur, ik moet wel'

De Volkskrant sprak met Gouden Palm-winnaar Apichatpong Weerasethakul (45) over Cemetery of Splendour. 'Ik ben opgegroeid in een cultuur waar geesten en goden totaal vanzelfsprekend zijn', zegt Apichatpong Weerasethakul, roepnaam Joe, halverwege het interview. 'Een alledaags verschijnsel.' Lees het interview hier. (+)

Apichatpong Weerasethakul.Beeld afp

Fissa

Een half jaar geleden vreesden buurtbewoners van Amsterdam Zuid voor Project X-achtige taferelen tijdens de opnames van de bioscoopfilm Fissa. Uiteindelijk is dit allemaal met een sisser afgelopen. De opnames hebben geresulteerd in deze tienerkomedie over een examenfeest, georganiseerd door drie jongens die zich al frauderend en dealend door hun laatste schoolperiode slaan.

'Het levert een verhaal op vol slappe straattaal, politiek incorrecte grappen, hopeloze versierpogingen, pikante selfies en chantage', schrijft Volkskrant-recensent Pauline Kleijer. 'Hoogstaand is het allemaal niet, maar regisseur Bobby Boermans en scenarioschrijver Martijn Hillenius wilden ook niets anders maken dan een simpele, foute tienerkomedie. Dat lage ambitieniveau maken ze goed met een aardige dosis lef. In Fissa is naakt ook echt naakt, plat echt plat en flauw ook echt flauw. Zo flauw dat het bijna weer vermakelijk wordt.' Ze geeft deze Nederlandse film twee sterren.

Bilal Wahib, Yannick van de Velde, Alex Hendrickx en Abbey Hoes in Fissa.

Het Parool gooit er nog een ster bovenop en geniet van Fissa. 'Boermans beziet zijn testosteron spuwende personages met veel knipogen en compassie en de dialogen zijn vaak geestig.' Maar deze krant maakt een kanttekening bij het soort rol dat vrouwen in deze komedie spelen. 'Jammer dat de meisjes en vrouwen óf alleen aan hun uiterlijk prutsen óf alleen willen neuken. Natuurlijk, dit is een jongensfilm, maar net iets meer diepgang in de relaties had het fundament nog sterker gemaakt.'

Rauw, authentiek, fout en grappig: de woorden die de recensent van het NRC gebruikt om Fissa te omschrijven. 'De dialogen klinken zo van de straat, en er is sprake van veel binnenstebuiten gekeerd racisme. Maar op een gegeven moment verliest de film zichzelf waaruit blijkt dat bravoure alleen niet genoeg is.' Toch geeft deze recensent Fissa drie sterren en noemt de kleine scènes van puberaal ongemak die de film bezig veelbelovend.

Fissa. Regie: Bobby Boermans. In 100 zalen

Francofonia

Het is juni 1940. Duitse troepen marcheren Parijs binnen. Louvre-directeur Jacques Jaujard krijgt hierdoor te maken met nazi-officier graaf Franziskus Wolff-Metternich. Het tweetal moet samen de collectie zien te redden van plundering en vernietiging. Een speelfilm, een historische constructie en een detective-essay: Francofonia is niet onder een bepaald genre te verdelen. Evenals de meningen van de recensenten over dit filmessay.

Je maakt het jezelf niet echt makkelijk als filmmaker als je een veel omspannende, essayistische film wilt maken over het Louvre tijdens de Duitse bezetting van Parijs tijdens WO2, schrijft Volkskrant-recensent Kevin Toma. 'De film hinkt op te veel gedachten. Talloze ideeën wil meestercineast Aleksandr Sokoerov verwerken in Francofonia, dat verder gaat waar zijn grootste commerciële succes, het in één shot gedraaide Hermitage-epos Russian Ark (2003), ophield.' Desalniettemin beloont Toma het filmessay met drie sterren. 'Er zijn volop momenten van pure schoonheid. De veranderende lichtval in een schilderij, bijvoorbeeld, of een hand die aarzelend reikt naar de ranke vinger van een standbeeld, zoekend naar onwerelds contact. Als persoonlijke liefdesverklaring aan het Louvre blijkt Francofonia dan toch het meest geslaagd.'

Deze liefdesverklaring kaart de recensent van Trouw (vier sterren) ook aan: 'Francofonia is een sublieme hommage aan de kunstschatten die tot ons spreken vanuit het verleden, en de ziel van onze samenleving herbergen en weerspiegelen. Sokoerov maakt je er ook van bewust dat al die kunstschatten middelen waren (en zijn) om macht en aanzien te verwerven.'

Francofonia

Francofonia is een boeiend essay over kunst, geschiedenis en de mensheid, schrijft The Guardian (vier sterren). De film brengt de geschiedenis van het Louvre tot leven, van de Renaissance tot het heden. Historische en mythische figuren worden op een creatieve manier neergezet.

Waar Toma nog redelijk positief is over Francofonia, is de recensent van NRC Handelsblad dat veel minder. 'Francofonia is een vrij plat politiek betoog, vermomd als cultuurbeschouwing', schrijft deze. 'Als ontluistering van Franse pretentie marcheert Francofonia wel akelig braaf mee in de huidige Kremlinparade van rancune en slachtofferisme. Jammer dat hij zich buitengesloten voelt, maar Sokoerov heeft toch een boswandeling te veel gemaakt met zijn reactionaire idool Solzjenitsyn.' Twee sterren.

Francofonia. Aleksandr Sokoerov. Met Louis-Do de Lencquesaing, Benjamin Utzerath, Vincent Nemeth, Johanna Korthals Altes. 88 min., in 18 zalen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden