Wat vonden de critici deze week (43) van de bioscoopfilms?

Wekelijks selecteert de Volkskrant nieuwe films die u volgens de filmrecensenten niet mag missen. Deze week meningen van de critici op een rij over de beginjaren van Greenpeace, de Italiaanse verfilming van Herman Kochs Het Diner en een goed voorbeeld van hoe je een bestsellerverfilming verknalt.

Beeld uit I nostri Ragazzi. Beeld
Beeld uit I nostri Ragazzi.Beeld

I nostri ragazzi

I nostri raggazi ('Onze kinderen') is de tweede verfilming van Herman Kochs wereldwijde bestseller Het diner, na de Nederlandse bewerking van Menno Meyjes uit 2013. De kern van Kochs verhaal: twee echtparen die worstelen met een door hun kinderen gepleegde gruweldaad.

Volgens Volkskrantrecensent Pauline Kleijer is 'de grootste ingreep van de filmmakers is ook de succesvolste: I nostri ragazzi speelt zich niet af op één avond, maar strekt zich uit over een langere periode.'

Ze vervolgt: 'De telkens wisselende perspectieven en het gebrek aan sluitende verklaringen maken De Matteo's drama, hoe slim opgebouwd ook, soms frustrerend vrijblijvend. Toch schuilt daarin ook de kracht van het verontrustende verhaal. I nostri ragazzi laat zien dat niemand comfortabel achterover kan leunen, gelovend in de goedheid van zijn hart.' Vier sterren.

Het Parool is te spreken over de totaal andere aanpak van de Italiaanse regisseur en geeft de film drie sterren. 'Door de plot los te trekken van het diner ontstaat meer ruimte om de personages te laten zien in hun dagelijkse habitat. Die winnen daardoor aan diepte en geloofwaardigheid.'

Trouw is minder enthousiast. 'Het interessante aan de Italiaanse verfilming is dat geen moment wordt stilgestaan bij de oorzaak, zoals de samenleving dat wel vaker nalaat bij zulke incidenten. Helaas hoeft die omissie niet per se een scherpe maatschappijkritiek te zijn. De Matteo heeft er een handje van nadruk te leggen op irrelevante zaken - zoals de slechte verstandhouding tussen de twee broers - dus het zou zomaar kunnen dat het gebrek aan reflectie op het gedrag van de kinderen een van de gebreken van het rammelende script is.' Twee sterren.

Die laatste zomer

Een tweede verfilming van een bestseller die deze week uitkwam is Die laatste zomer, naar een roman van Tatiana De Rosnay.

Hij moet zijn vader ondervragen, adviseert de psycholoog van Antoine. Vragen wat die weet over de dood van zijn moeder, verdronken toen Antoine nog maar 10 was. Alleen zo kan de getroebleerde veertiger, bij wie het familiedrama dertig jaar na dato in een obsessie is veranderd, met het verleden in het reine komen. Dat over die periode in de familie van Antoine (Laurent Lafitte) liever wordt gezwegen dan gepraat, daar kan de psycholoog ook weinig aan doen.

Volkskrantrecensent Berend Jan Bockting geeft de verfilming twee sterren: 'Het is niet dat er niet goed wordt gespeeld, of dat de setting op het fraaie Franse eiland Noirmoutier verveelt, integendeel, maar de bedoelingen van het scenario worden dermate vet onderstreept dat geen enkel personage beroert of tot de verbeelding spreekt.

null Beeld
Beeld

Dagblad Trouw is vernietigend. ''Die Laatste Zomer' is een goed voorbeeld van hoe je een bestsellerverfilming kunt verknallen. Meeleven met de getroubleerde veertiger Antoine (gescheiden van zijn vrouw en kinderen, ruzie met zijn zus, geen zin in zijn werk als architect) wordt meteen al bemoeilijkt door het matte optreden van de Franse acteur Laurent Lafitte.' De recensent deelt slechts één ster uit.

How to Change the World

How to Change the World concentreert zich op de beginjaren van wat nu een van de grootste milieuorganisaties ter wereld is: van de demonstraties in 1971 tegen kernproeven tot de acties in 1977 tegen de zeehondenjacht. Regisseur-scenarist Jerry Roth-well laat de pioniers uitvoerig aan het woord, maar het is vooral de schat aan archiefmateriaal die de film zo fascinerend maakt.

Volkskrantrecensent Kevin Toma prijst regisseur Rothwell: 'Hij geeft dit krachtige archiefmateriaal de hoofdrol in zijn voortstuwende, scherp gemonteerde film. Misschien is How to Change the World een iets te oppervlakkige heldenzang, maar de vroege geschiedenis van Greenpeace had niet opwindender tot leven kunnen worden gebracht.' Vier sterren.

Beeld uit How to Change the World Beeld
Beeld uit How to Change the WorldBeeld

Het Britse dagblad The Guardian is gecharmeerd van de documentaire en geeft de How to Change the World drie sterren. 'Er is geen twijfel mogelijk dat deze film is bedoeld om de kijker tot actie te verleiden, maar zelfs geharde walvis-etende oligarchen zullen waarschijnlijk gecharmeerd zijn door het idealisme en de intelligentie van deze gedurfde activisten.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden