Wat vonden de critici deze week (38) van de bioscoopfilms?

Wekelijks selecteert de Volkskrant nieuwe films die u volgens de filmrecensenten niet mag missen. Deze week meningen van de critici op een rij over het fascinerende Slow West, overlevingsdrama Everest en het drama Refugiado.

Michael Fassbender (boven) en Kodi Smit-McPhee (onder) in de western Slow West.

Slow West

Jay (Kodi Smit-McPhee) reist in de western Slow West smoorverliefd zijn buurmeisje achterna. De Schotse rijkeluisjongen met gladde wangen trekt optimistisch op zijn paard het Amerika van 1870 in. Het handboek Ho! for the West! in de bagage; zijn pistool gebruikt hij alleen om 's avonds mee naar de sterren te schieten. Een naïeveling vol dromen in een gebied waar je wordt omgelegd voor een dollar. Het is een godswonder dat Jay Colorado überhaupt wist te halen, stelt outlaw Silas (Michael Fassbender) bij hun ontmoeting. Hij neemt de 16-jarige romanticus onder zijn hoede om hem door een land te loodsen waar overal gevaar loert en niemand te vertrouwen is.

Volkskrant-recensent Floortje Smit geeft deze western vier sterren: 'Het zijn dat soort dingen waardoor McLean een uitgekauwd (en vaak doodverklaard) genre als de western toch fris weet te houden. Telkens gebeurt er in Slow West net iets anders dan je verwacht, elke scène kantelt de blik een beetje. McLean toont het Wilde Westen eerst zoals we het denken te kennen - als een ruige plek waar alleen de slimsten en sterksten overleven - en zet vervolgens vraagtekens bij dat cynische beeld. Heeft Silas of Jay gelijk? Is dit Amerika een moreel niemandsland of een romantisch gebied? Slow West levert een fascinerend, complex verhaal over de menselijke natuur en mythologisering - en dat in een krappe 84 minuten.'

Slow West. Beeld The Atlantic

Trouw is ook positief en geeft Slow West vier sterren. 'MacLean, in Engeland binnengehaald als een nieuwe aanwinst, en eerder dit jaar op het Filmfestival van Sundance bekroond met de Grote Juryprijs, blijft tot het laatst verrassen. Zo komt hij op de valreep met een jonge vrouwelijke revolverheldin, en gaat hij met een strak gecomponeerd kogelballet en een overwacht tragisch slotakkoord de loerende gevaren in het Wilde Westen niet uit de weg. En dan te bedenken dat dit nog maar zijn debuut is.'

Volgens Het Parool heeft Slow West een gepast laag tempo, maar komt het in een bondige 84 minuten voortdurend ter zake. 'Met westerns van Quentin Tarantino, Jacques Audiard, Martin Koolhoven en Antoine Fuqua in het verschiet, lijkt de wederopstanding van het meermaals doodverklaarde genre een feit. Dat is een goede zaak. De Britse film Slow West bewijst dat filmmakers nog steeds vruchtbaar nieuw terrein kunnen ontginnen indien ze beschikken over een eigen visie op de pionierstijd uit de Amerikaanse geschiedenis.' Vier sterren.

NRC noemt Slow West een sprookjesachtige western waarbij je de invloed bespeurt van True Grit (10 Oscar-nominaties) van de broertjes Coen, die in 2010 de wederopstanding van de western inleidde. Vier sterren.

Cinema.nl geeft de film vier sterren en noemt het een 'adembenemend mooie revisionistische Western, waarin wordt gespeeld met de wetten van het genre en gestrooid met poëtische oneliners.'

Slow West. Western. Regie: John McLean. Met: Kodi Smit-McPhee, Michael Fassbender. 84 min., in 12 zalen.

Artikel gaat verder onder de trailer

 Grote Juryprijs Sundance

'Slow West is een surrealistische reis door een prachtig maar onherbergzaam landschap.' Lees hier het oordeel van de jury.

Refugiado

Ze bewegen vrij rond, moeder Laura (Julieta Díaz) en haar 7-jarige zoon Matias (Sebastián Ezequiel Molinaro), maar feitelijk leiden ze een leven in gevangenschap. Ze worden voortdurend vanachter een hek, gaas, rooster of muurtje in beeld gebracht. In het speelpaleis waar Matias in de openingsscène zorgeloos meedoet met een verjaardagsfeestje, in de politieauto die zijn zwangere moeder terugrijdt uit het ziekenhuis wanneer Matias' gewelddadige vader haar voor de zoveelste keer heeft mishandeld en in het blijf-van-mijn-lijf-huis waar het tweetal daarna terecht komt: steeds is er iets in beeld te zien dat het volledige zicht op hun leven belemmert.

Volkskrant-recensent Berend Jan Bockting stelt dat de botsing tussen kinderlijke onschuld en volwassen narigheid er soms wat dik bovenop lig, maar dat Lerman geregeld een origineel, beklijvend en poëtisch beeld vindt waarmee hij die aanpak ter plekke rechtvaardigt. 'Lerman beschikt over het talent om zijn hele film samen te vatten in één afgebakend beeld. En dan is er nog natuurtalent Sebastián Ezequiel Molinaro, die als Matias alles in zich heeft om de film te dragen. Hij oogt schattig en kinds, inclusief woeste bos krullen, maar in Lermans universum staat dat niet per se gelijk aan kwetsbaarheid of slachtofferschap. Dat maakt Refugiado tot een opvallend hoopvol volwassenendrama, die het wijze perspectief van het kind geen moment onderschat.' Vier sterren.

Moeder Laura (Julieta Diaz) en haar zoontje (Matias Sebastián Ezequiel Molinaro).

Ook Trouw geeft Refugiado vier sterren. 'Op de achtergrond trekt een soort schaduwwereld van blijf-van-mijn-lijf huizen, hotels en vluchtige bezoeken aan familie en vrienden voorbij, een wereld waarin de slachtoffers zich moeten verstoppen en de dader vrij rondloopt. Een omgekeerde wereld, kun je zeggen. En dan is het voorbij. Mooi hoe Lerman Matias het laatste woord geeft.'

NRC (drie sterren) benadrukt met name de puzzelstukjes die regisseur Diego Lerman gebruikt om de suspense uit te bouwen, met name als Matias' moeder uit het opvanghuis waar ze tijdelijk verblijven verder moet vluchten. 'Ze worden met een gevoel van angst en onbehagen aan elkaar gesmeed, intiem en intens en versterkt door de band tussen moeder en zoon.'

Cinema.nl geeft Refugiado ook drie sterren: 'Het Argentijnse drama begint nog gemoedelijk, met een kinderfeestje in een speeltuin. Maar het leed dient zich snel aan. De zevenjarige Matías wordt niet opgehaald door zijn moeder Laura; die blijkt thuis bont en blauw geslagen op de keukenvloer te liggen. Via de politie belanden moeder en zoon in een blijf-van-mijn-lijfhuis. Regisseur Diego Lerman legt het perspectief afwisselend bij Laura en Matías, waarbij de dromerige kinderscènes het beste werken. Refugiado is een degelijke, soms aangrijpende film, maar biedt weinig verrassingen.'

Refugiado. Drama. Regie: Diego Lerman. Met: Julieta Díaz, Sebastián Ezequiel Molinaro, Marta Lubos, Valentina Garcia Guerrero. 93 min., in 9 zalen.

Artikel gaat verder onder de trailer

Everest

De acteurs van Everest leggen het op alle fronten af tegen de berg Mount Everest. Het gevaarlijkst tijdens de beklimming van 's werelds hoogste berg, zo leert de film van IJslander Baltasar Kormákur (101 Reykjavík, Contraband), is het gebied rond de top (8.848 meter hoog), de zogenoemde Death Zone waar lichaamsdelen wegvriezen en zuurstofgebrek kan leiden tot hallucinaties of de suggestie van verdrinking.

Volkskrant-recensent Berend Jan Bockting benadrukt de strijd van de personages tegen de berg: 'De logistieke problemen die de sterke toename van het aantal commerciële klimexpedities met zich meebrengt (1996 was destijds een recordjaar), wordt aangestipt, maar niet uitgewerkt; het blijft bij een quasi-terloopse opmerking van basiskampcoördinator Helen (Emily Watson) of een plichtmatig discussietje tussen tegenpolen Rob en Scott. Om het persoonlijk drama te onderstrepen, converseren Beck en Rob via walkietalkie en satelliettelefoon met hun vrouwen aan het thuisfront (respectievelijk Robin Wright en Keira Knightley), maar die scènes resulteren slechts in opgelegd sentiment. Kortom, het sterrenensemble legt het op alle fronten af tegen de berg. Pas als de berg het voor het zeggen krijgt, ontpopt Everest zich tot overlevingsdrama.' Drie sterren.

Alles wat mis kon gaan op Everest, ging ook mis

Everest, de verfilming van de dramatische bergbeklimming in 1996, is een balansoefening. De gekken voor de een zijn helden voor de ander. Regisseur Baltasar Kormákur lost het op met veel 'echt': van het originele logboek tot de echte weduwe. Lees hier het gehele artikel.

Beck Weathers (Josh Broling) in Everest. Beeld ap

Waarom kijken naar geploeter op de Mount Everest?, vraagt Trouw zich af. 'De film zou een stuk spannender zijn als je als kijker beter zou snappen waar dit geworstel in fysiek onmogelijke omstandigheden nou eigenlijk toe dient. Een gemiste kans als je bedenkt dat een van de expeditieleden Jon Krakauer (gespeeld door House of Cards-acteur Kelly) was, de journalist die in Into Thin Air verslag deed van de tocht, en in Into the Wild juist mooi wist te ontleden wat mensen tot extreme uitdaging beweegt.' Drie sterren.

'Dit is zo'n zeldzame film die je bij voorkeur in 3D bekijkt', stelt Het Parool. 'Schitterende vergezichten, gapende ravijnen: hier voegt diepte werkelijk iets toe. De combinatie van echte beelden, studiowerk en computeranimatie werkt bovendien perfect. Dit is helaas óók zo'n typische rampenfilm met een stortvloed aan personages. De klimmers krijgen veel te weinig tijd om zich tot individuen te ontpoppen. Grote actrices als Keira Knightley en Emily Watson hangen zwanger op de bank of vegen onophoudelijk tranen van hun wangen.' Drie sterren.

Cinema.nl geeft de film ook drie sterren: 'Dankzij die sterrencast en het duizelingwekkend 3D waarin de film geschoten werd, verveelt Everest nooit, maar hij wordt ook nooit meer dan de gemiddelde rampenfilm.'

The Guardian is negatief en noem Everest een op feiten gebaseerde thriller die weinig sensatie bevat en voor een desastreuze start zorgt van het Filmfestival in Venetië. Twee sterren.

Everest. Avontuur/drama. Regie: Baltasar Kormákur. Met: Jason Clarke, Josh Brolin, John Hawkes, Jake Gyllenhaal, Emily Watson, Keira Knightley, Robin Wright. 121 min., in 88 zalen.


Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden